Friday, 12 September 2008

ေစာင့္တတ္သူ

ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက လိပ္မိသားစုတစုဟာ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ သူတို႔သဘာ၀ကိုက ေႏွးေကြးတဲ့ လိပ္ေတြဟာ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္တာလည္း ၇ ႏွစ္ေတာင္ ၾကာပါတယ္တဲ့။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ လိပ္မိသားစု အိမ္ကထြက္လာၿပီး သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာကို ရွာၾကပါတယ္။ ထြက္လာၿပီး ၂ ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ သူတို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုးေနရာ တခုကို ရွာေတြ႔သြားၾကပါတယ္။
အဲဒီေနရာကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာတို႔ ေပ်ာ္ပြဲစားအတြက္ စားစရာေတြကို ျခင္းေတာင္းထဲက ထုတ္ၿပီးျပင္ဆင္တာတို႔ကိုေတာ့ ၆ လအၾကာမွာ ၿပီးစီးသြားပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ သူတို႔ဆားက်န္ခဲ့တာကို သိလုိက္ရပါတယ္။ ဆားမပါတဲ့ေပ်ာ္ပြဲစားက ဘယ္လိုမွေကာင္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ သူတို႔ထင္တယ္။ အဲဒီကိစၥကို အၾကာႀကီးေဆြးေႏြးအၿပီးမွာေတာ့ အငယ္ဆံုးလိပ္ကေလးကို အိမ္မွာဆားျပန္ယူဖို႔ ေရြးခ်ယ္ၿပီး တာ၀န္ေပးလုိက္ၾကပါတယ္။ မိသားစုထဲမွာ အျမန္ဆံုးျဖစ္တဲ့ လိပ္ကေလးဟာ လူးလွိမ့္ၿပီးငိုယုိပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကတိတခုေတာင္း ၿပီးမွ သြားမယ္လို႔ သေဘာတူပါတယ္။ ကတိကေတာ့ ဘယ္သူမွ သူျပန္မေရာက္မခ်င္း အစားအေသာက္ေတြကို မစားပါဘူးဆိုတဲ့ ကတိပါပဲ။ တမိသားစုလံုးက သေဘာတူလုိက္ေတာ့မွ လိပ္ကေလး ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။
သံုးႏွစ္ၾကာတဲ့အထိ လိပ္ကေလးျပန္ေရာက္မလာပါဘူး။ ငါးႏွစ္ … ေျခာက္ႏွစ္ … ခုႏွစ္ေျမာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ အသက္အႀကီး ဆံုးလိပ္ႀကီးက ဗိုက္ဆာတဲ့ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ရွာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူေတာ့ စားေတာ့မယ္လို႔ေျပာၿပီး အသားညႇပ္ေပါင္မုန္႔ထုတ္ကို ဖြင့္လုိက္ ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ လိပ္ကေလးက သစ္ပင္အေနာက္ကေန ႐ုတ္တရက္ထြက္လာၿပီး ေအာ္လိုက္ပါတယ္။
“ေတြ႔လား ! သားကို ေစာင့္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိသားပဲ။ ေတာ္ၿပီ ဆားသြားမယူေတာ့ဘူး …”


လူတခ်ဳိ႕ဟာ တျခားလူေတြကို ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုလုပ္ေပးဖုိ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္းနဲ႔ပဲကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းျပစ္တတ္ၾကတယ္။ သူမ်ားေတြ ဘာလုပ္သလဲဆုိတာကို အေလးထားစိတ္၀င္စားေနရတာနဲ႔ပဲ ကိုယ့္အတြက္ေတာင္ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္လုိက္ၾကဘူး။ ။

4 comments:

ဂ်ဴနို said...

အရမ္းေကာင္းပါတယ္။
ဘေလာ့မွာဖတ္ဖူၿပီး ဘယ္ဘေလာ့မွန္းမမွတ္မိလို ့။
က်မက ခ်င္းမေလးဘေလာ့မွာထင္ေနတာ။
မိတ္ေဆြေတြကို ၿပန္ေၿပာၿပၿဖစ္တယ္။
ဆက္ေရးပါ။

masumon said...

ဟယ္ ေကာင္းလုိက္တာ.
ျပံဳးခ်င္စရာေလးေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ထိေရာက္တယ္
ဟုတ္တယ္ သူမ်ားအတြက္ အခ်ိန္ေပးေနတဲ့သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္

ေရႊျပည္သူ said...

ေရႊဥၾသေရ... ဒီပို႔စ္ေလးကို အစ္မဘာသာျပန္ခဲ့တာ ျဖစ္သလို ေခါင္းစဥ္ “ေစာင့္တတ္သူ”ကိုလည္း အစ္မေပးခဲ့တာပါ။ တင္ခဲ့တဲ့ပို႔စ္ကို http://www.shwepyithu.com/2008/07/blog-post_29.html မွာၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ညီမငယ္ ခ်င္းမေလးကလည္း Forward Email ကပဲ ရၿပီး တင္ထားတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ အစ္မနာမည္ေလး ေဖာ္ျပေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။ Forward Email က ရတယ္ဆိုရင္လည္း ရတဲ့အေၾကာင္းေလး ေရးေပးေစခ်င္ပါတယ္။ တခ်ိန္မွာ မူရင္းဘာသာျပန္သူ ဘယ္သူဆိုတာ ရႈပ္ေထြးလာမွာစိုးလို႔ ေမတၱာရပ္ခံ ေတာင္းဆိုရတာပါ။ နားလည္ျပင္ဆင္ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

Maung said...

ဘာသာျပန္ကို မူပိုင္ခြင့္လာလုပ္ေနေသးတယ္ဗ်ာ
မင္းလည္း ေမကုလား လား