tag:blogger.com,1999:blog-40992749163075613492012-02-16T19:23:38.636-08:00ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.comBlogger1181100tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-18640521531233902292008-09-12T09:23:00.000-07:002008-09-12T09:25:44.142-07:00ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက လိပ္မိသားစုတစုဟာ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ သူတို႔သဘာ၀ကိုက ေႏွးေကြးတဲ့ လိပ္ေတြဟာ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္တာလည္း ၇ ႏွစ္ေတာင္ ၾကာပါတယ္တဲ့။<span id="fullpost"><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ လိပ္မိသားစု အိမ္ကထြက္လာၿပီး သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာကို ရွာၾကပါတယ္။ ထြက္လာၿပီး ၂ ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ သူတို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုးေနရာ တခုကို ရွာေတြ႔သြားၾကပါတယ္။<br /> အဲဒီေနရာကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာတို႔ ေပ်ာ္ပြဲစားအတြက္ စားစရာေတြကို ျခင္းေတာင္းထဲက ထုတ္ၿပီးျပင္ဆင္တာတို႔ကိုေတာ့ ၆ လအၾကာမွာ ၿပီးစီးသြားပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ သူတို႔ဆားက်န္ခဲ့တာကို သိလုိက္ရပါတယ္။ ဆားမပါတဲ့ေပ်ာ္ပြဲစားက ဘယ္လိုမွေကာင္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ သူတို႔ထင္တယ္။ အဲဒီကိစၥကို အၾကာႀကီးေဆြးေႏြးအၿပီးမွာေတာ့ အငယ္ဆံုးလိပ္ကေလးကို အိမ္မွာဆားျပန္ယူဖို႔ ေရြးခ်ယ္ၿပီး တာ၀န္ေပးလုိက္ၾကပါတယ္။ မိသားစုထဲမွာ အျမန္ဆံုးျဖစ္တဲ့ လိပ္ကေလးဟာ လူးလွိမ့္ၿပီးငိုယုိပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကတိတခုေတာင္း ၿပီးမွ သြားမယ္လို႔ သေဘာတူပါတယ္။ ကတိကေတာ့ ဘယ္သူမွ သူျပန္မေရာက္မခ်င္း အစားအေသာက္ေတြကို မစားပါဘူးဆိုတဲ့ ကတိပါပဲ။ တမိသားစုလံုးက သေဘာတူလုိက္ေတာ့မွ လိပ္ကေလး ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။<br /> သံုးႏွစ္ၾကာတဲ့အထိ လိပ္ကေလးျပန္ေရာက္မလာပါဘူး။ ငါးႏွစ္ … ေျခာက္ႏွစ္ … ခုႏွစ္ေျမာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ အသက္အႀကီး ဆံုးလိပ္ႀကီးက ဗိုက္ဆာတဲ့ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ရွာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူေတာ့ စားေတာ့မယ္လို႔ေျပာၿပီး အသားညႇပ္ေပါင္မုန္႔ထုတ္ကို ဖြင့္လုိက္ ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ လိပ္ကေလးက သစ္ပင္အေနာက္ကေန ႐ုတ္တရက္ထြက္လာၿပီး ေအာ္လိုက္ပါတယ္။<br /> “ေတြ႔လား ! သားကို ေစာင့္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိသားပဲ။ ေတာ္ၿပီ ဆားသြားမယူေတာ့ဘူး …”<br /><br /><br /> <span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" ><span style="font-style: italic;">လူတခ်ဳိ႕ဟာ တျခားလူေတြကို ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုလုပ္ေပးဖုိ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္းနဲ႔ပဲကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းျပစ္တတ္ၾကတယ္။ သူမ်ားေတြ ဘာလုပ္သလဲဆုိတာကို အေလးထားစိတ္၀င္စားေနရတာနဲ႔ပဲ ကိုယ့္အတြက္ေတာင္ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္လုိက္ၾကဘူး။ ။<br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-1864052153123390229?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-66398238802507520332008-09-02T03:27:00.000-07:002008-09-02T03:35:23.331-07:00<span style="font-size:85%;">http://www.naytthit.com ..... မွ</span><br />တေန႔တာ ဆူညံလႈပ္ရွားခဲ့ၿပီးေနာက္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ကိုင္႐ုိၿမိဳ႕ရဲ႕ အင္တာနက္ကဖီးဆိုင္တဆိုင္ထဲမွာေတာ့ နာရီက သန္းေခါင္ေက်ာ္ၿပီး ၁ နာရီ ၄၉ မိနစ္ကိုၫႊန္ျပေနပါတယ္။ အသက္ ၂၇ ႏွစ္ အရြယ္ အာမက္ဒ္မာဟာ ဟာကြန္ပ်ဳတာတလံုးေရွ႕မွာ<span id="fullpost"><br />အလုပ္လုပ္ ေနပါတယ္။ သူ၀တ္ထားတဲ့ ရွပ္အက်ႌဟာ ဒီကေန႔ပါဆိုရင္ ၃ ရက္ရွိၿပီျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ အေျခခံအသံုးအေဆာင္ေတြက ကြန္ပ်ဴတာကီးဘုဒ္ေဘးမွာ ပ်ံ႕က်ဲတည္ရွိေနပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ကားေသာ့၊ စီးကရက္နဲ႔ ဆဲလ္ဖံုးတလံုးတို႔ျဖစ္ပါတယ္။<br /> မာဟာ ဟာ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို တင္းတင္းေစ့ထားရင္း စာ႐ိုက္ေနပါတယ္။ သူစိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တဲ့ အင္တာနက္ ေဖ့စ္ဘြတ္က္ အက်ဳိး ေဆာင္၀က္ဘ္ဆိုက္ကတဆင့္ လူထုအံုႂကြမႈတခု စည္း႐ံုးလႈံ႕ေဆာ္ခဲ့တာဟာ အခုေတာ့ကီးဘုဒ္ေပၚ လူးလာလႈပ္ရွားေနတဲ့ သူ႔လက္ေခ်ာင္း ေတြၾကားထဲက ေခ်ာ္ထြက္သြားေနပါၿပီ။ အိဂ်စ္ႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားတက္ႂကြမႈရဲ႕ အႏၱရာယ္အက်ဳိးဆက္ေတြအေပၚ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြကို ကြန္ပ်ဳတာျမင္ကြင္းမွာ တင္လာၾကပါတယ္။ အလုပ္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးလို႔ တေယာက္က႐ိုက္လာပါတယ္။ အစိုးရက ငါတို႔အထဲကို စိမ့္၀င္ထိုး ေဖာက္ထားၿပီလို႔ ေနာက္တေယာက္က ေရးလာတယ္။ အခုလုပ္ေနတာက မိုက္မဲဉာဏ္နည္းရာေရာက္တယ္လို႔ တတိယတေယာက္က စာ ႐ိုက္ပါတယ္။<br /> မတ္လကုန္ပုိင္းေလာက္ကစၿပီး မာဟာနဲ႕တျခားအိဂ်စ္လူငယ္ ေလး - ငါးေယာက္ ဖန္တီးလႊင့္တင္ထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္က္ Facebook စာမ်က္ႏွာမွာ အိဂ်စ္ျပည္သူ ၇၄၀၀၀ စာရင္းသြင္းမွတ္ပံုတင္ခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားစုဟာ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားတက္ႂကြေရးနယ္ပယ္မွာ လူ သစ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ အိဂ်စ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဒီမိုကေရစီအလားအလာကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနတဲ့ သက္ႀကီးပိုင္းအိဂ်စ္လူမ်ဳိးတခ်ဳိ႕ကေတာင္ အေမရိကန္ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားေတြ စတီထြင္ခဲ့တဲ့ လူမႈေရးေပါင္းသင္း သဟာယဖြဲ႔မႈ ၀က္ဘ္ဆိုက္ဟာ သမတ ေဟာ့စ္နီမူဘာရတ္ရဲ႕ ၂၇ ႏွစ္တာအုပ္စိုးမႈကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ အီလက္ထရြန္နစ္ နည္းပညာနဲ႔စုစည္းတဲ့ အစျပဳမွတ္ျဖစ္ႏိုင္ေလမလားလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /> ဒါေပမဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္က္ လႈပ္ရွားတက္ႂကြသူေတြရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳက ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တဲ့အစိုးရတရပ္ကို ဆန္႔က်င္ အတိုက္အခံျပဳရာ မွာ နည္းပညာပိုင္းရဲ႕ အကန္႔အသတ္ေတြကို ျပသခဲ့ပါတယ္။ မာဟာ ဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္လအတြင္း ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားတက္ႂကြမႈေၾကာင့္ အဖမ္းခံရ တဲ့ အိဂ်စ္ႏိုင္ငံသား ၅၀၀ ထဲမွာဘဲ လမ္းဆံုးသြားၿပီး ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕က ရဲစခန္းတခုထဲမွာ ကုိယ္တံုးလံုးခၽြတ္ ထုတ္မွာဆြဲ အ႐ိုက္ခံတဲ့အေျခ ဆိုက္ဖို႔ သာမ်ားပါတယ္။<br /> စီစဥ္ထားတဲ့သပိတ္တိုက္ပြဲရက္ျဖစ္တဲ့ ေမ ၄ ရက္ တနဂၤေႏြေန႔ အ႐ုဏ္မတက္မီမွာေတာ့ မာဟာရဲ႕ ေဖ့စ္ဘြတ္က္ လႈပ္ရွားမႈဟာ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္သြားတဲ့အေၾကာင္း တစတစ ေပၚလြင္လာပါတယ္။ မာဟာနဲ႔ တျခားစည္း႐ံုးေရးသမားေတြက မိမိတို႔ေနာက္လိုက္ေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျပန္တက္လာေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။ တခုခုေတာ့လုပ္မွျဖစ္မယ္လို႔ မာဟာက အင္တာနက္ေပၚမွာေျပာပါတယ္။ မနက္ ၇ နာရီမွာေတာ့ မာဟာ ဟာ ကုလားထုိင္ေနာက္မွီေပၚလွဲၿပီး အဲဒီညအတြက္ ပထမဆံုးအျဖစ္မ်က္စိမွတ္ တေရးအိပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တနာရီအ ၾကာ ျပန္ႏိုးလာေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာျမင္ကြင္းမွာ သူ႔စာမ်က္ႏွာပိတ္ခံရၿပီျဖစ္ေၾကာင္း စာတန္းကိုေတြ႔ရပါတယ္။ သူဟာ အီးေမးေတြ စာေတြအ မ်ားႀကီးပို႕ခဲ့တာေၾကာင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္က္က သူ႔ကို စပမ္ (ေၾကာ္ျငာ အမႈိက္စာ) စာပို႔သမားလို႔ သံသယျဖစ္ၿပီး ပိတ္ပစ္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> အစၥရာအက္ဘ္ဒဲလ္ဖာတာ ဟာ အသက္ ၂၇ ႏွစ္အရြယ္ လူသားရင္းျမစ္စီမံခန္႔ခြဲေရးကၽြမ္းက်င္သူျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးအေတြ႔အၾကံဳ ဘာမွမရွိပါဘူး။ “ေဖ့စ္ဘြတ္က္မိန္းကေလး” လို႔လူသိမ်ားတဲ့ သူမဟာ မာဟာနဲ႔တြဲၿပီး အင္တာနက္ေပၚက စည္း႐ံုးလႈပ္ရွားမႈကို စတင္ခဲ့သူျဖစ္ပါ တယ္။ အိဂ်စ္ႏိုင္ငံရဲ႕ စားေသာက္ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္မႈကို ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပတဲ့ ဧၿပီ ၆ ရက္ဆႏၵျပပြဲမွာ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၾကဖို႔ ျပည္သူအားလံုးကို အ တိအလင္းဖိတ္ေခၚခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတိုက္ပြဲဟာ ခ်ည္မွ်င္အလုပ္သမားေတြရဲ႕ လုပ္ခလစာတိုးေရး၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက်ဆင္းေရး အလုပ္ရပ္ သပိတ္ ေမွာက္ပြဲနဲ႔ တိုက္ဆိုင္မိသြားတဲ့အခါ အိဂ်စ္ႏိုင္ငံမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း အထူးျခားအႀကီးက်ယ္ဆံုး ႏိုင္ငံေရးဆႏၵျပပြဲ ျဖစ္ေပၚသြားပါတယ္။<br /> ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕ေတာ္ကေန ႏွစ္နာရီခရီးမွာရွိတဲ့ အဲလ္မာဟာလာအဲလ္ကူဘရာၿမိဳ႕မွာ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြက ဆႏၵျပအရပ္သားေတြကို ႏွိမ္နင္းတဲ့အခါ အနည္းဆံုး ႏွစ္ေယာက္ေသၿပီး ဒါဇင္ေပါင္းမ်ားစြာ ဒဏ္ရာရခဲ့ပါတယ္။ ဆႏၵျပသမားေတြက မူဘာရတ္႐ုပ္ပံု ပိုစတာေၾကာ္ျငာ ဘုတ္ႀကီးတခုကို တြန္းလွဲပစ္တာကိုေတြ႔ရတဲ့ အိဂ်စ္ျပည္သူအမ်ားအျပားဟာ အ့ံၾသတႀကီး ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းထမိၿပီး ဒါဟာ အိဂ်စ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အလွည့္အေျပာင္းဆံုခ်က္တခုကို ေရာက္သြားၿပီလားလို႔ ထင္မိၾကတဲ့အထိ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။<br /> လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြက ႏိုင္ငံတလႊားမွာ အက္ဘ္ဒဲလ္ဖာတာ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူေတြကို ရာနဲ႔ခ်ီၿပီး ဖမ္းဆီးခဲ့ပါတယ္။ သူမ ေထာင္ကထြက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ႏိုင္ငံေရးကိုစြန္႔လႊတ္ေၾကာင္း ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။<br /> အဲဒီအခါ မာဟာကဘဲ မူဘာရတ္ရဲ႕ အသက္ ၈၀ ျပည့္ေမြးေန႔ကို ခ်ိန္ရြယ္တဲ့ ေမ ၄ ရက္ဆႏၵျပပြဲကို ဦးစီးစီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။<br /> “ေဖ့စ္ဘြတ္က္အုပ္စု၀င္ ၉၅ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ အရင္က ဘယ္ႏိုင္ငံေရးပါတီမွာမွ မပါခဲ့ဖူးဘူး၊ က်ေနာ္တို႕ဟာ ႏိုင္ငံေရးအုပ္စုမဟုတ္ ဘူး” လို႔ မာဟာက ေမ (၄) ရက္ဆႏၵျပပြဲမတိုင္မီ ႏွစ္ရက္အလိုက ေျပာျပခဲ့တယ္။ “က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အဓိကလုပ္ငန္းတာ၀န္က ျပည္သူလူထုေတြ မိမိတို႔အခြင့္အေရးကို သိျမင္နားလည္လာၿပီး ကုိယ့္ကိုတုပ္ေႏွာင္ထားတဲ့ လက္ထိပ္ေတြ သံေျခက်င္းေတြကို ဘယ္လို႐ိုက္ခ်ဳိးရမလဲဆိုတာ သိလာေအာင္လုပ္ဖို႔ျဖစ္တယ္” လို႔ဆက္ေျပာပါတယ္။<br /> အစိုးရက သူတို႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္လို႔ တြက္ဆမိတဲ့အတြက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ခရမ္းသီး၊ သခြားသီး စတဲ့ ႏိုင္ငံေရးပံုမေပါက္တဲ့ နာမယ္ေတြနဲ႔ ေဖ့စ္ဘြတ္က္အုပ္စုခြဲေလးေတြ ထပ္ဖန္တီးခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ အင္တာနက္ေပၚမွာ အယူအဆေတြ ဖလွယ္ၾက၊ မဟာဗ်ဴဟာေတြ ဆြဲၾကပါတယ္။ မြတ္စလင္ႏိုင္ငံရဲ႕ အလုပ္ပိတ္ရက္ မဟုတ္တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔ ေမ (၄) ရက္မွာ အိမ္ျပင္မထြက္ဘဲ ကိုယ့္အိမ္ထဲမွာဘဲ ေနၾကဖို႔ျပည္သူလူထုကို ပန္ၾကားေဆာ္ၾသခဲ့ပါတယ္။ သတၱိအရွိဆံုးလူေတြကေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာေတြမွာ စုေ၀း ၿပီးဆႏၵျပၾကဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ စုေ၀းဖို႔ေနရာ ေတြကို ဖံုးမက္ေဆ့ဂ်္ေတြနဲ႔ အေၾကာင္းၾကားဖို႕ စီစဥ္ထားပါတယ္။ သတၱိသိတ္မရွိသူေတြကိုေတာ့ အ နက္ေရာင္တီရွပ္ေတြ ၀တ္ၾကဖို႔သို႔မဟုတ္ အိဂ်စ္ႏိုင္ငံေတာ္အလံေတြ မိမိတို႔အိမ္တံခါးေပါက္ေတြ အိမ္ေခါင္မိုးေတြမွာ ေထာင္ဖို႔ေဆာ္ၾသထားပါ တယ္။ အၾကမ္းဖက္ေရးလႈံ႕ေဆာ္မႈေတြအားလံုးကို ဆႏၵျပပြဲစည္း႐ံုးစီစဥ္သူေတြက ပယ္ဖ်က္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /> မာဟာ့အေျပာအရ အတက္ႂကြဆံုး အခိုင္မာဆံုးလူ အမ်ားအျပားဟာ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါ တယ္။ ကိုင္႐ိုေကာလိပ္ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူ အစဏရားမူစတာဖာ ဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ရွိၿပီး တခါမွဆႏၵမျပခဲ့ူး၊ လႈပ္ရွားမႈတခုခုမွာ မပါခဲ့ဖူး၊ မဲမေပးခဲ့ဖူးပါဘူး။ သူမဟာ ေဖ့စ္ဘြတ္က္အုပ္စုထဲ စကတည္းကပါခဲ့ပါတယ္။ သူမကို ဧၿပီ ၆ ရက္မွာ ရဲက ခဏထိန္းသိမ္းခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို အဖမ္းခံရလို႔ သူမစိတ္ဓာတ္က ပိုခိုင္မာသြားပါတယ္။ “က်မလုပ္ေနတာ က်မရဲ႕ ဥပေဒနဲ႔ညီတဲ့အခြင့္အေရးျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်မသေဘာ ေပါက္သြားတယ္” လို႔ မူစတာဖာက ေျပာတယ္။<br /> လႈပ္ရွားသူေတြဟာ သူတို႔ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြ စိန္ေခၚမႈေတြထဲက တခ်ဳိ႕ကို သေဘာေပါက္ၾကပါတယ္။ စိန္ေခၚမႈတခု ကေတာ့ အိဂ်စ္ျပည္သူ သန္း ၈၀ မွာ ေလးပံုတပံုေက်ာ္ဟာ စာမတတ္ဘဲ လူဦးေရရဲ႕ ၈ ရာခုိင္ႏႈန္းဘဲ အင္တာနက္သံုးႏိုင္တယ္ဆို ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆႏၵျပပြဲအေၾကာင္း သတင္းပ်ံ႕ႏွံ႔ေအာင္ ေဖ့စ္ဘြတ္က္အုပ္စု၀င္ေတြက နံရံေတြမွာ မႈတ္ေဆးေတြနဲ႔ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ လႈံ႔ ေဆာ္စာေတြေရးဖို႔၊ နဖူးစည္းစာတမ္းေတြ အလံေတြ တံခြန္ေတြလႊင့္ထူဖို႔ အားေပးခဲ့ပါတယ္။ ေငြစကၠဴေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ဆင္းရဲသားျပည္ သူေတြ အသံုးမ်ားတဲ့ တန္ဖိုးနိမ့္ေငြစကၠဴေတြေပၚမွာ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြေရးတာမ်ဳိးလည္း လုပ္ၾကပါတယ္။<br /> ေမ ၂ ရက္မွာ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြက မာဟာ၊ မူစတာဖာနဲ႕ ေဖ့စ္ဘြတ္က္အုပ္စု၀င္ေနာက္တေယာက္ကို ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕လယ္မွာ ပထမ ေတာ့ ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ အတင္းလိုက္ဖမ္းခဲ့ပါတယ္။ မာဟာက ဆိုင္တဆိုင္ထဲ၀င္ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ၿပီး လြတ္သြားပါ တယ္။ မူစတာဖာကေတာ့ ကိုင္႐ိုေျမေအာက္ရထားဘူတာ႐ံုထဲ ၀င္ေျပးၿပီး အမ်ဳိးသမီးသီးသန္႔တြဲေပၚတက္ေျပးတဲ့အခါ ေနာက္ကလိုက္လာတဲ့ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ ၀င္ေတြကို တျခားရထားစီး အမ်ဳိးသမီးေတြက ပိတ္ဆို႔ကာဆီးေပးလို႔ လြတ္သြားပါတယ္။ မာဟာ ဟာမိမိရဲ႕ သံုးလသမီးနဲ႔ ဇနီးကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေျမေအာက္ပုန္းလွ်ဳိးရပါေတာ့တယ္။<br /> ၀ါရင့္ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကေတာ့ ျပည္သူလူထုေတြကို အိမ္ျပင္မထြက္ဘဲေနဖို႔ ေဖ့စ္ဘြတ္က္အဖြဲ႔က ေဆာ္ၾသတာကို ပ်က္ရယ္ ျပဳၾကပါတယ္။ ဒါဟာ မလႈပ္မယွက္မတက္မႂကြလူမ်ဳိးတမ်ဳိးက ပိုၿပီးမလႈပ္မယွက္ မတက္မႂကြတဲ့နည္းနဲ႔ ဆႏၵျပတာျဖစ္တယ္ လို႔ေ၀ဖန္ပါတယ္။<br /> ေမ ၄ ရက္နီးလာတာနဲ႔အမွ် အစိုးရဘက္ကလည္း လႈပ္ရွားလာပါတယ္။ မဟာလာခ်ည္မွ်င္စက္႐ံုအလုပ္သမားေတြကို ေဘာနပ္စ္ ဆုေၾကးေတြေပးတာ၊ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြကို လစာ ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္းတိုးေပးတာေတြလုပ္ၿပီး ကုန္ေစ်းႏႈန္း ႀကီးျမင့္မႈအေပၚ မေက်နပ္မႈေတြကို တစံုတရာေလ်ာ့ပါးေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အစိုးရက ဆဲလ္ဖံုးကုမၸဏီေတြကို မက္ေဆ့ဂ်္ ပို႔တာေတြအားလံုး ပိတ္ပင္ဖို႔၊ နာမည္မွတ္ပံုမတင္တဲ့ ဖံုးပိုင္ရွင္ေတြအတြက္ အသံပို႔ဆက္သြယ္မႈအားလံုးကို ပိတ္ပင္ဖို႔အမိန္႔ထုတ္ပါတယ္။ မူဘာရတ္႐ုပ္ပံု ေၾကာ္ျငာဘုတ္ႀကီးကို ၿဖိဳလွဲခ်ေနတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ ျဖန္႔ခ်ိထုတ္လႊင့္တဲ့ ႐ုပ္သံလႊင့္သမား တဦးကိုလည္း တရားစြဲခဲ့ပါတယ္။<br /> ေမ ၄ ရက္မနက္ အိပ္ရာကႏိုးလာေတာ့ ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕သားေတြဟာ အဓိကလူစည္ကားရာေနရာေတြမွာ ေၾကာ္ျငာ ဘုတ္အသစ္ႀကီး ေတြ ျမင္ရပါတယ္။ “လူငယ္ေတြ အိဂ်စ္ျပည္ကို ခ်စ္ၾကသည္။” “ေတြးေခၚတတ္ေသာျပည္သူမ်ားက ဖန္တီးၾကသည္၊ မဖ်က္ဆီးၾက။” လို႔ ေရးထားပါတယ္။<br /> ေမ ၄ ရက္ ေန႔လည္ ၂ နာရီမွာ ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕လယ္လမ္းေတြေပၚမွာ ထံုးစံအတိုင္း ကားေတြျပည့္ညပ္ေနပါတယ္။ လူထုဆႏၵျပပြဲျဖစ္ မယ့္လကၡဏာေတာ့ လံုး၀မေတြ႔ရပါဘူး။ မာဟာကၿမိဳ႕ထဲ ကားတစီးနဲ႔လွည့္ၾကည့္ေနရင္း ဇနီးဆီကဖံုးေခၚတာကို ျပန္ေျဖရပါတယ္။ ဇနီးသည္ က သူ႔ရဲ႕လႈပ္ရွားမႈေတြအေပၚ အင္မတန္႔ကို စိုးရိမ္ပူပန္ေနပါတယ္။ သူမဟာ ကေလးငယ္ကိုေခၚၿပီး မိဘေတြအိမ္ ျပန္သြားေနခဲ့တယ္လို႔ မာဟာကို ေျပာျပတယ္။<br /> အဓိကဆႏၵျပဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕ထဲကေနရာမွာေတာ့ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြက အသင့္ေနရာယူထားပါတယ္။ အဲဒီမွာ အ နက္ေရာင္တီရွပ္ေတြ ၀တ္ထားတဲ့ လူငယ္ေလး - ငါးေယာက္က လက္ကမ္းစာရြက္ေတြ ေ၀ၾကပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးတခ်ဳိ႕က ရဲေတြ လံုထိန္း ေတြ၀ိုင္းထားတဲ့ၾကားထဲက ေႂကြးေၾကာ္သံေတြေအာ္ၾကတယ္။ လူငယ္အမ်ဳိးသားႏွစ္ေယာက္က အဲဒီအမ်ဳိးသမီးေတြဆီ သြားေပါင္းဖို႔လုပ္တဲ့အ ခါ ရဲေတြက တြန္းထုတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္တြင္း တျခားေနရာေတြမွာလည္း တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဆႏၵျပဖို႔လႈံ႕ေဆာ္ထားတဲ့အတိုင္း လိုက္ လုပ္ၾကပါတယ္။<br /> ဆင္းရဲသားေတြက လူလတ္တန္းစားေတြထက္ပိုၿပီး ဆႏၵျပပြဲရဲ႕အဓိပၸာယ္ကို နားလည္ၾကတယ္လို႔ အင္ဘာဘာ ဆင္းရဲသားရပ္ ကြက္က အသက္ ၂၂ ႏွစ္အရြယ္ ဟစ္ဘာအီမမ္က ေျပာပါတယ္။ “အင္တာနက္တက္တဲ့လူေတြက တကယ့္ဒုကၡကို မခံစားရဘူးရွင့္။ ဆန္ရဖို႔ တန္းစီတိုးရတာေတြကို သူတို႔မသိဘူး” လို႔သူမကေျပာတယ္။ သူမဟာ တနဂၤေႏြေန႔ခင္းက်မွ အိမ္ျပင္ထြက္လာတာျဖစ္ပါတယ္။ ေဖ့စ္ဘြတ္က္ အေၾကာင္း သူမၾကားဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမေနတဲ့ ရပ္ကြက္က လူအမ်ားကေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္က္ဆိုတာကို တခါမွမၾကားဖူးပါဘူး။<br /> ညေနေစာင္းခါနီးေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္က္၀က္ဘ္ဆိုက္ ဆႏၵျပေရးစာမ်က္ႏွာမွာ မွတ္ပံုတင္ထားသူ ၇၄၀၀၀ မွာ အမ်ဳိးသား ၃ ေယာက္၊ အမ်ဳိးသမီး ၁၂ ေယာက္၊ စုစုေပါင္း ၁၅ ေယာက္ဘဲ လူစုေ၀းၿပီးဆႏၵျပဖို႔ စိတ္အားထက္သန္တာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီထဲမွာ မာဟာ မပါ ပါဘူး။<br /> မူစတာဖာကို ရဲေတြက ပင္မဆႏၵျပနယ္ေျမက ေမာင္းထုတ္ခံလိုက္ရၿပီးေနာက္ မာဟာဆီဖံုးဆက္ပါတယ္။<br />“ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ။”<br />“အိမ္ဘဲျပန္လိုက္ပါ” လို႕ မာဟာကေျပာလိုက္တယ္။<br /> ညေနေစာင္းတဲ့အခါမွာေတာ့ မူစတာဖာငိုေနပါၿပီ။ နာက်ည္းခါးသီးစြာနဲ႕ သူမနာမည္ကိုေဖ့စ္ဘြတ္အုပ္စုထဲက ပယ္ဖ်က္ပစ္လိုက္ပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ နာရီအနည္းငယ္ၾကာၿပီးေနာက္မွာ အုပ္စုထဲျပန္၀င္ဖို႕ မွတ္ပံုတင္ျပန္ပါတယ္။<br />ေနာက္တေန႔ျဖစ္တဲ့ ေမ ၅ ရက္မွာေတာ့ အိဂ်စ္အစိုးရက ေလာင္စာဆီေစ်းႏႈန္းေတြကို ၄၀ ရာခိုင္ႏႈန္းမက တိုးျမႇင့္လိုက္ျခင္းျဖင့္ အိဂ်စ္ျပည္သူေတြကို အငိုက္မိသြားေစခဲ့ပါတယ္။<br />ဗုဒၶဟူးေန႔မွာ မာဟာက သူ႔မိသားစုမေနေတာ့တဲ့အိမ္ကို ရက္ေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပန္အသြားမွာ ရဲေတြဖမ္းတာ ကို ခံလုိက္ရပါတယ္။ ဒီေနာက္ ရဲေတြနဲ႔လံုထိန္းေတြက ဗုဒၶဟူးေန႔ ေန႔လည္ ၁ နာရီကေန ၾကာသပေတးေန႔ မနက္ ၃ နာရီအထိ သူ႔ကို႐ိုက္ ႏွက္ပါတယ္၊ ကိုယ္တံုးလံုးခၽြတ္၊ ႀကိဳးခ်ည္ၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဒရြတ္တိုက္ဆြဲပါတယ္၊ ေယာက္်ားခ်င္း မုဒိမ္းက်င့္မယ္လို႔လည္း ၿခိမ္းေခ်ာက္ခဲ့ပါ တယ္။ သူတို႔က ေဖ့စ္ဘြတ္က္အုပ္စုထဲ၀င္တဲ့ ပါ့စ္၀ါဒ္ေတြေတာင္းတယ္။ အုပ္စု၀င္အျဖစ္ မွတ္ပံုတင္ထားသူေတြရဲ႕ နာမယ္ရင္းေတြေတာင္း တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္က္ အုပ္စုေတြမွာ ပါ့စ္၀ါဒ္မလိုပါဘူး။<br />မာဟာ ျပန္လြတ္လာတဲ့အခါ ပြန္းပဲ့ရာေတြ အသဋဳိးရာေတြ ပါလာတဲ့အျပင္ နားတဖက္လည္းေလးသြားပါတယ္။<br />“ဒီတခါေတာ့ မင္းနားရြက္ကို ဆြဲ႐ံုဘဲဆြဲလိုက္တာကြ။ ေနာက္တခါက်ရင္ေတာ့ တကယ္ခ်မွာ” လို႔ လံုထိန္းအရာရွိ တေယာက္က မာဟာကို ေျပာလိုက္ပါသတဲ့။<br /><br />ဂါမဏိ<br />ရည္ၫႊန္း။ ။ ၀ါရွင္တန္ပို႔စ္ သတင္းစာ၊ ေမ ၁၈ ရက္ ၂၀၀၈</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-6639823880250752033?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-57896323896377852522008-09-01T19:46:00.001-07:002008-09-01T19:48:55.473-07:00http://www.naytthit.com ..... မွ<br /><br />မာေရေက်ာေရနုိင္တဲ့ေကာင္ေလ<br />ဘာျဖစ္လဲ<br />ေခ်ာ္က်ရင္ေတာင္ ေမွာ္ထေနဦးမယ့္ေကာင္။<span id="fullpost"><br /><br />ဆႏၵစြဲအရ ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္<br />သူပုန္ထပြဲႀကီး ခ်ိမ့္ခ်ိမ့္သဲသဲ က်င္းပလိုက္ခ်င္တာပါပဲ။<br /><br />ငါ့ကို<br />ကန္႔လန္႔တုိက္တယ္လို႔ မေျပာၾကနဲ႔<br />ရန္သူကို ရန္သူလို႔ မေခၚရဲတဲ့ေကာင္ေတြကို တိုက္မယ္<br />ေျမထုလိုမစြဲျမဲရင္ ေလထုလို အသဲကြဲရမယ္<br />ဘုရားသခင္က ေမာင္ရင္တို႔ကို ေက်ာ္မၾကည့္ခဲ့<br />ဘယ္ေလာက္ပဲ ပူေလာင္ပါေစ ရင္ခြဲ႐ံုမွာေတာ့ ဇိမ္မရွိဘူး<br />တပ္ၾကပ္ႀကီးအထာ လာလုပ္မေနနဲ႔။<br /><br />ျမင့္ျမင့္စန္းေရ … <br />မင္းက ငါ့ကို <br />တင့္တင့္တယ္တယ္ လူရာ၀င္ေစခ်င္သတဲ့<br />ဟုတ္စ<br />မင္းက ငါ့မိန္းမဆက္ျဖစ္ေနဦးမယ့္သူပါကြယ္<br />မညံ့နဲ႔။<br /><br />ျမင့္ျမင့္စန္းေရ … မိန္းမေရ<br />မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြ<br />ဟိုစာေစာင္ ဒီစာေစာင္မွာပါလာေတာ့<br />မင္းရဲ႕မ်က္ႏွာ တညႇိဳ႕တထြာ<br />အားမငယ္စမ္းပါနဲ႔ မိန္းမရာ<br />မင္းကို ငါ <br />ကဗ်ာထဲမွာ ထည့္ေရးၿပီ။<br /><br />ညိဳထက္ (လမ္းသစ္ဦး)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-5789632389637785252?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-32125142473976742792008-09-01T19:44:00.000-07:002008-09-01T19:49:36.585-07:00http://www.naytthit.com .... မွ<br /><br />ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ ေတာထဲေတာင္ထဲကို ေရာက္လာခဲ့ၾကၿပီး အဲဒီကမွ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ တတိယႏုိင္ငံေတြမွာသြားၿပီး အေျခခ်ဘို႔ျဖစ္လာ ၾကတယ္မဟုတ္လား။<span id="fullpost"><br /><br />အစပိုင္းတုန္းက ယူအန္ ဒုကၡသည္အျဖစ္ေလွ်ာက္တယ္ဆိုတာ ဗန္ေကာက္မွာပဲရွိတာ အဲဒီေတာ့ ဒုကၡသည္ေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ ဗန္ ေကာက္တက္ၾကရတယ္။ ယူအန္႐ံုးက လက္ခံတယ္ဆိုရင္ ဘတ္ေငြ ၃၀၀၀ ရမယ္။ ေနစရာကေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ငွားေနေပါ့။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ ဗန္ေကာက္ထဲမွာ ဗမာျပည္က ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ ျပန္႔ႏွံ႔ေနၾကတယ္။<br />ေနာက္ပိုင္း ထုိင္းအစိုးရနဲ႔ယူအန္က ဗန္ေကာက္ထဲမွာ ဗမာျပည္သားေတြအတြက္ မနီလြိဳင္း ဒုကၡသည္စခန္းဆိုတာဖြင့္လိုက္တယ္။ ဗန္ေကာက္မွာ ဒုကၡသည္အျဖစ္တင္ထား သူေလွ်ာက္ထားသူးမွန္သမွ် ဒီစခန္းကို၀င္ၾကရတယ္။ ဒီစခန္းက ေနစရာ စားစရာေပးမယ္ အသံုး စားရိတ္အျဖစ္ေငြနည္းနည္းေပးတယ္။ ဒီစခန္းကို၀င္တဲ့ ဒုကၡသည္ကိုပဲ တတိယႏိုင္ငံထြက္ဘို႔ စဥ္းစားေပးမယ္ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံကို နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ေရာက္ ေနတဲ့သူေတြေရာ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြပါ ယူအန္ဒုကၡသည္အျဖစ္ခံယူခ်င္ရင္ မနီလိြဳင္း စခန္းကို၀င္ၾကရတယ္။ နယ္စပ္က ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့သူေတြကလည္း နယ္စပ္နဲ႔နီးတဲ့ၿမိဳ႕ေတြကေနတဆင့္ ဗန္ေကာက္ကိုတက္ၾကတယ္။<br />အဲဒီအခ်ိန္ လူေတြက တက္ႂကြတဲ့အရြယ္ေတြေလ လုပ္မယ္ဆိုလဲဇြတ္ပဲ မလုပ္ဘူးဆိုလဲ အရွင္းဒိုးမယ္ဆိုလဲျမန္တယ္။ တခုခုလုပ္ ေတာ့မယ္ ဆံုးျဖတ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ လွည့္ၾကည့္စရာ အတြယ္အတာေတြ ခ်ဳိင့္ေတြအဆင့္ေတြ မရွိေသးဘူး။ ခုေတာ့ အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာ နဲ႔အမွ် အိမ္ေထာင္ေတြက် သားသမီးေတြရ အရင္လို ဒုန္းဒုန္းဒိုင္းဒိုင္းလုပ္မရေတာ့ဘူးေလ တခုခုလုပ္ေတာ့မယ္ဆို အေတြစအမွ်င္တန္းေတြ တသီတတန္းနဲ႔ေပါ့။<br />၂၀၀၃/၂၀၀၄ ကာလမွာ ယူအန္ဒုကၡသည္႐ံုးေတြဟာ ထိုင္းနယ္စပ္ၿမိဳ႕ေတြထိေရာက္လာၾကတယ္။ နယ္စပ္ကလူေတြေရာ ဒုကၡ သည္စခန္းမွာ ေနထုိင္ေနတဲ့လူေတြပါ ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ႔ တတိယႏုိင္ငံသြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ ယူအန္ရံုးရွိတဲ့နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေတြမွာ သြားေရာက္ ေန ထိုင္ၿပီးဆက္သြယ္ၾကတယ္။ တတိယႏိုင္ငံထြက္ခြင့္ရရင္လည္း သြားၾကေပါ့။ အရင္လို ဗန္ေကာက္ေရာက္ေအာင္ သြားစရာမလိုေတာ့ဘဲ နယ္ စပ္ၿမိဳ႕ေတြမွာတင္ ကိစၥၿပီးတဲ့အတြက္ အလြန္အဆင္ေျပတယ္ေလ။ ဒုကၡသည္အျဖစ္ေလွ်ာက္တဲ့လူေတြထဲမွာ နယ္စပ္ဒုကၡသည္ေတြ ေတာထဲ ကရဲေဘာ္ေတြခ်ည္းမဟုတ္ဘူး။ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေတြမွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ လူေတြပါေလွ်ာက္ၾကတာ။ ေတာထဲကရဲေဘာ္ေတြ နယ္စပ္ဒုကၡသည္ ခန္း လူေတြကေတာ့ ရွင္းတယ္ ယူအန္ေလွ်ာက္တဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုက တတိယႏုိင္ငံသြားမွာျဖစ္တယ္။ ၿမိဳ႕ေပၚက ဒုကၡသည္အျဖစ္ေလွ်ာက္တဲ့ လူေတြထဲမွာေတာ့ တတိယႏုိင္ငံကို သြားခ်င္ၾကတာလဲပါတယ္။ ထုိင္းရဲအဖမ္းမခံရေအာင္ ေလွ်ာက္ထားခ်င္တာလဲပါတယ္။ ထုိင္းရဲက စစ္ လားေဆးလားနဲ႔ရစ္လာရင္ ယူအန္ ဒုကၡသည္ လက္မွတ္ျပလိုက္တာနဲ႔ နည္းနည္းေတာ့သက္သာတယ္။<br />အရင္တုန္းက လူေတြက တကိုယ္တည္းသမားေတြမဟုတ္လား။ လုပ္စရာရွိရင္ ျပတ္ျပတ္ပဲ။ ခုေတာ့အိမ္ေထာင္ေတြနဲ႔။ ယူအန္ ေလွ်ာက္ထားေတာ့လည္း ကိုယ္တေယာက္တည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အတြယ္အတာေတြနဲ႔ေလ။ တတိယႏုိင္ငံကို ကိုယ္ကမသြားခ်င္ေတာင္မွ ကိုယ့္ရဲ႕မိန္းမက သြားခ်င္းရင္သေဘာထားခြဲၿပီးသြားေပးလုိ႔ရတယ္။ ကိုယ့္သားသမီးကလည္း အသက္ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ရင္ ခြဲၿပီးသြားခ်င္သြားလို႔ရ ေနတယ္။ ကိုယ္မလုိက္လည္း မိန္းမက “ဘိုင့္ဘိုင္” လုပ္ၿပီး လစ္သြားလဲျဖစ္ေနတဲ့အေျခအေန။<br />၂၀၀၅ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုိင္းမွာေတာ့ တရား၀င္ ဒုကၡသည္ျဖစ္ေရးနဲ႔ တတိယႏုိင္ငံသြားအေျခခ်ေရးေတြဟာ နယ္စပ္ဒုကၡသည္စခန္း ေတြထဲထိေရာက္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ယူအန္ဒုကၡသည္ ျဖစ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ မျဖစ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ဒီစခန္းေတြမွာေနမယ္ဆိုရင္ တရား၀င္ဒုကၡအျဖစ္ အသိမွတ္ျပဳခံထားရသူမွ ေနထုိင္ခြင့္ရွိတယ္ တတိယႏုိင္ငံသြားၿပီး အေျခခ်ဖုိ႔ သေဘာထားေပးပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ စခန္းတြင္းမွာ ေနထုိင္ေနၾကတဲ့လူေတြအားလံုး တရား၀င္ဒုကၡေတြလည္းျဖစ္ တတိယႏုိင္ငံကိုသြားခြင့္ရွိသူေတြလည္း ျဖစ္ကုန္ဆိုပါေတာ့။ ခု ကာလက တတိယႏုိင္ငံကိုသြားၿပီး အေျခခ်ဘို႔ အခြင့္အေရးေတြရၾကေတာ့၊ တအိမ္ေထာင္တည္းမွာပဲ တေယာက္ကသြားမယ္ တေယာက္က မသြားဘူး။ လင္မယားႏွစ္ ေယာက္စလံုးကသြားခ်င္တာေတာင္ ေယာကၡမလုပ္သူက ငါေသမွပဲသြားလုိ႔ ဆိုတာမ်ဳိးေတြ လည္းရွိေသးတယ္။<br />အရင္က က်ေနာ္တို႔အိမ္ေထာင္ေရးေတြမွာ ေယာက္က်ားနဲ႔မိန္းမ စကားမ်ားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္ျဖစ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရက္အေတာ္ၾကာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ၿပီး စကားမေျပာဘဲေနၾက႐ံုပဲ။ ေယာက္က်ားကိုစိတ္တိုင္းမက်တာ စိတ္တိုစရာေတြေတြ႔ရင္ ေဆာင့္ေအာင့္ၿပီး အုိးခြက္ေတြကို ဂလံုးဂလြမ္ လုပ္ၿပီးအသံေပးလိုက္တယ္ အဲဒီေလာက္ပဲ။<br />ေနညိဳရင္ျဖင့္ ေလၿပိဳတတ္တဲ့ အေပါင္းအသင္းေရာင္းရင္း ယမကာေဆြသဟာတုိင္း “ညမူကလိုး” နဲ႔ အေဖၚလုပ္ရၿမဲေလ။ က်ေနာ္ တို႔ေနတဲ့စခန္းထဲမွာက “ညမူကလိုး” ဆိုတဲ့ ေတာအရက္ကလည္း ေစ်းေပါေတာ့ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ အကိုက္ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ညေနေစာင္း ၿပီဆုိရင္ပဲ ပလပ္စတစ္အိတ္ထဲက အရက္ကို အခ်ဳိရည္ဗူးခြံႀကီးထဲကိုထဲ့ အခ်ဳိရည္ သံုးဘတ္တန္တဗူးနဲ႔ေရာ လူေလးငါးေယာက္၀ိုင္းထိုင္ၿပီး ခြက္ေသးတလံုးနဲ႔ ပတ္ၾကတယ္။ “ညမူကလုိး”အရွိန္ရလာေတာ့ ေတြ႔ကရာရွစ္ေသာင္းေျပာရင္းနဲ႔ ကမၻာ့အေရး ျမန္မာ့အေရး ဒုကၡသည္အေရး၊ အေရးတကာ့အေရးေတြကို “ညမူကလုိး” နဲ႔ ျမည္းၾက အရက္ကုန္ေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္ၾကေပါ့။<br />အိမ္ေရာက္ေတာ့ မိန္းမမ်က္ႏွာမေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဘယ္ေကာင္းမလဲ မႀကိဳက္တာလုပ္လာတာကိုး။ အရင္က ဒီလိုအေျခအေန ျဖစ္လာရင္ စိတ္ေကာက္ၿပီး ႏွစ္ရက္ေလာက္ စကားမေျပာပဲေနေရာမဟုတ္လား။ ဒီညေတာ့ မိန္းမေျပာလာတာက … “ေတာ္ ဒီအရည္ေတြ ေသာက္ေနအံုးမယ္ဆိုရင္ က်မယူအန္တင္ၿပီး ႏုိင္ငံျခားသြားမယ္” ဟု ေျပာလာပါေတာ့တယ္။ ယူအန္တင္မယ္အသံၾကားလိုက္တာနဲ႔ ဆံပင္ ေတြဘာေတြေထာင္ အမူးေတြဘာေတြေပ်ာက္ေပါ့။ ဒီကိစၥကအလြန္အေရးႀကီးတယ္ေလ ျမန္ျမန္ရွင္းရမယ္။<br />“မိန္းမနဲ႔ကြာ မေသာက္နဲ႔ေတာ့ဆိုလည္း ရပါတယ္ကြ မင္းတင္မယ့္ ယူအန္ႀကီးေတာ့ မလုပ္လုိက္ပါနဲ႔ကြာ” ဟု မိန္းမကိုသြက္သြက္ ကေလးေခ်ာ့လုိက္ရတယ္။ မေသာက္ေတာ့ဘူးလို႔ ကတိေပလိုက္ရေတာ့ ညမူကလိုးနဲ႔ ေ၀းရမယ့္အေရး စိတ္ေလးေနမိတယ္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ လည္းအိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ဘဲ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး စဥ္းစားစရာ အမွ်င္တန္းေတြ ေခါင္းထဲေရာက္လာတယ္။<br />က်ေနာ္တို႔ေတြ က်ေနာ္တို႔ေတြ နအဖရဲ႕ တုိင္းျပည္အေပၚ လူထုအေပၚကိုစနစ္တက် ယုတ္မာခဲ့ပံုေတြကို အသံနဲ႔တမ်ဳိး ဓါတ္ပံုနဲ႔ တသြယ္ သတင္းနဲ႔တဖံု ဗြီဒီယိုနဲ႔တနည္း ေနာက္ဆံုးခံစားခဲ့ရသူကိုယ္တုိင္ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းနည္းနဲ႔တခ်ိမ့္ ဒီလိုနည္းေပါင္းစံုနဲ႔ တကမၻာ လံုးကိုေရာ ယူအန္ကိုပါသိေအာင္ ယူအန္အေနနဲ႔ နအဖကို အေရးယူဖိအားေတြေပးလို႔ရေအာင္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔တင္ျပခဲ့ၾကတယ္မဟုတ္လား။<br />နအဖ က ယူအန္ကိုအေရးမစိုက္တဲ့အျပင္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးကို ပစ္ခတ္ႏွိမ္နင္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၉၉၆ ေက်ာင္းသား လႈပ္ရွားမႈ ဒီပဲရင္အေရးအခင္း ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး စသည့္ ရဟန္ရွင္လူေက်ာင္းသားျပည္သူ လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ႏွိမ္နင္းရင္း ထပ္ခါထပ္ခါ ညႇဥ္းပမ္းသတ္ျဖတ္ ဖမ္းဆီးမႈေတြကို ဆက္လက္လုပ္ျပေနဆဲပါ။ နအဖ ကေတာ့ ယူအန္ကို မေၾကာက္ေရးခ်မေၾကာက္။ ခုေတာ့ နအဖ က ယူအန္ကိုမေၾကာက္ရပဲ ယူအန္ကို နအဖ က အေရးစိုက္လာေအာင္လုပ္ခဲ့တဲ့ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့ က်ေနာ္တို႔သာ ယူအန္နဲ႔ အနီးကပ္ခ်ိမ္းေျခာက္ တာကိုခံေနရပါေရာလား။ နဖူးေပၚလက္တင္စဥ္းစားလိုက္တာ မိုးလင္းတာေတာင္သတိမထားမိလုိက္ဘူ့။ “တံု” “တံု” “တံု” “တံု” “တံု” “တံု” ရပ္ကြက္ ဂိုေဒါင္ဘက္က တံုးေခါက္သံၾကားရတယ္။<br />“ေယာက္က်ားေရ … ဒီေန႔ဆန္ထုတ္မယ္ထင္တယ္ေတာ့ ဂုိေဒါင္မွာတံုးေခါက္ေနၿပီ”<br /><br />(ခန္႔ေအာင္)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-3212514247397674279?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-48581155757643638682008-08-24T21:11:00.000-07:002008-08-24T21:18:58.311-07:00http://www.naytthit.com ... မွ<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံျပႆနာကို ဝင္ေရာက္ကူညီေျဖရွင္းေပးႏိုင္ဖို႔ဆိုၿပီး ကုလအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား ႏိုင္ငံသား အီဘရာဟင္ဂမ္ဘာရီကို ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္ကစလို႔ ကုလအထူးတမန္အျဖစ္ ခန္႔ထားခဲ့ပါတယ္။<span id="fullpost"><br />ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားႏိုင္ငံသမိုင္းမွာ အၾကမ္းၾကဳတ္အရက္စက္ဆံုးနဲ႔ ျခအစားဆံုး စစ္အာဏာရွင္ ဆံနီအဘာခ်ာ အစိုးရလက္ထက္ (၁၉၉၃-၉၈) မွာ ဂမ္ဘာရီ ဘာလုပ္ခဲ့သလဲ။<br />အဲဒီကာလတေလွ်ာက္လံုးမွာ ဂမ္ဘာရီဟာ အဘာခ်ာစစ္အစိုးရရဲ႕ ကုလသမဂၢဆိုင္ရာ အျမဲတမ္းကိုယ္စား လွယ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဘာခ်ာစစ္အုပ္စုရဲ႕ လူသတ္ဝါဒေတြကို ႏိုင္ငံတကာမ်က္ႏွာစာမွာ ပညာသားပါပါနဲ႔ ကြၽမ္းက်င္ပါးနပ္စြာ ကာကြယ္ေပးခဲ့တယ္။ အင္မတန္႔ကို တက္တက္ႂကြႂကြ စိတ္အားထက္ထက္သန္သန္နဲ႔ စိတ္ပါ လက္ပါ ကိုယ္စားျပဳေပးခဲ့တာျဖစ္တယ္။ အထက္ကခိုင္းလို႔ တာဝန္အရ ဝတ္ေက်တန္းေက်လုပ္ရတာ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ “ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားလူမ်ဳိးေတြ လိုအပ္ေနတာ ဒီမိုကေရစီ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ စားလို႔မွ မရတာ။ အခုအခ်ိန္မွာ ဒီမိုကေရစီက ဦးစားေပး မဟုတ္ဘူး” လို႔ ဂမ္ဘာရီ အဲဒီတံုးကေျပာခဲ့ပါေသးတယ္။<br />အဘာခ်ာအစိုးရအေပၚ တကမၻာလံုးကေန ဖိအားေတြတိုးလာတဲ့အခါ ဂမ္ဘာရီဟာ အဘာခ်ာအာဏာရွင္ စနစ္ကို ကာကြယ္ေပးရာမွာနဲ႔ ဖိအားကိုလမ္းလႊဲေပးရာမွာ ပိုနာမည္ဆိုး၊ ပိုျပင္းထန္လာခဲ့တယ္။ ၁၉၉၅ ခု ႏိုဝင္ဘာလ မွာ နာမည္ေက်ာ္စာေရးဆရာလည္းျဖစ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးသမားလည္းျဖစ္တဲ့ အိုဂိုနီတိုင္းရင္းသား လူထုေခါင္းေဆာင္ ကင္ဆာ႐ိုဝီဝါ ကို မတရားအမႈဆင္ဖမ္းၿပီး ေသဒဏ္ေပးလိုက္လို႔ တကမၻာလံုးက ကန္႔ကြက္ ႐ႈတ္ခ်တဲ့အခါ ဂမ္ဘာရီက ကင္ဆာ႐ိုဟာ “သာမန္ရာဇဝတ္သား” တေယာက္သာျဖစ္တယ္၊ လူသတ္သမားျဖစ္ တယ္လို႔ စီအဲန္အဲန္႐ုပ္သံအစီအစဥ္တခုမွာ သမုတ္ခဲ့ပါတယ္။ (ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဒီလိုမေျပာခဲ့ရပါဘူးလို႔ ေျဖရွင္းခဲ့တယ္။) ကင္ဆာ႐ိုတို႔ (၉)ေယာက္ကို ဥပေဒနည္းလမ္းတက် တရား႐ံုးတင္စစ္ေဆးခဲ့တာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရွ႕ေနေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ခုခံကာကြယ္ေလွ်ာက္လဲခြင့္ ရခဲ့ေၾကာင္း ဂမ္ဘာရီက ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အျပင္တရား႐ံုး မွာ အမႈမစစ္ဘဲ အထူးခံု႐ံုးမွာစစ္တာ၊ အမႈစစ္ပံုကို ကန္႔ကြက္တဲ့အေနနဲ႔ ေရွ႕ေနအားလံုးနီးနီး ႏုတ္ထြက္သြားတာ၊ တရားလိုျပသက္ေသေတြကို စစ္အစိုးရကေငြေပးၿပီး သက္ေသထြက္ခိုင္းတာ၊ အယူခံခြင့္မရတာေတြကိုေတာ့ ထည့္မေျပာပါဘူး။<br />ကင္ဆာ႐ိုနဲ႔ အိုဂိုနီတိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ (၈)ဦး ေသဒဏ္ေပးမႈကို ဆန္႔က်င္တဲ့ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေတြကို သြားၿပီး ေသဒဏ္ကိစၥလက္ခံဖို႔ စည္း႐ံုးနားခ်တာေရာ ေရနံလက္နက္အားကိုးနဲ႔ အၾကပ္ကိုင္တာေရာ လုပ္ခဲ့တဲ့ အဓိက ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားသံတမန္ (၂)ေယာက္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားႏိုင္ငံရဲ႕ ကုလသမဂၢဆိုင္ရာသံအမတ္ဂမ္ဘာရီနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီး တြမ္အစ္ကီမီ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ႏိုင္ငံတခ်ဳိ႕ကို နားခ်လို႔မရခဲ့ေပမဲ့ တခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံေတြကိုေတာ့ ပါးစပ္ပိတ္သြားေအာင္ ေအာင္ျမင္စြာစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဂမ္ဘာရီဟာ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားဘ႑ာေရးဌာနကိုပိုင္တယ္၊ သူ႔မွာ အဘာခ်ာစစ္အုပ္စုကို ကာကြယ္ေပးရာမွာ ဘာမဆိုလုပ္ႏိုင္ဖို႔ အကန္႔အသတ္မဲ့ရင္းျမစ္ေတြရွိတယ္လို႔ သတင္း ေတြ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။<br />၁၉၉၈ ခုမွာ အာဏာရွင္အဘာခ်ာတေယာက္ ျပည့္တန္ဆာ (၂)ေယာက္နဲ႔ ေပ်ာ္ပါးေနရင္း ဗိုင္ယာဂရာ (ကာမအားေဆး) ေဆးလြန္လို႔ေသသြားၿပီးေနာက္ ဒီမိုကေရစီ တစံုတရာေပၚလာၿပီး၊ အဘာခ်ာရဲ႕ မိုက္ေဖာ္ဆိုးဖက္ ေတြကို စံုစမ္းစစ္ေဆးမႈေတြလုပ္ခဲ့ရာမွာ ဂမ္ဘာရီ လြတ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ရွင္းလင္းေျဖၾကားတာေတြ မလုပ္ခဲ့ရပါဘူး။ အရွက္ခြဲ ႐ႈတ္ခ်ခံရမယ့္အစား ကုလအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ကိုဖီအာနန္ကေခၚယူ သူေကာင္းျပဳေပးၿပီး လက္ေထာက္ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေတာင္ ျဖစ္လာပါတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ကိုဖီအာနန္႔သား ကုိဂ်ဳိအာနန္ ဟာ အဘာခ်ာစစ္အစိုးရနဲ႔ေပါင္းၿပီး ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားေရနံလုပ္ငန္း ထဲ ပတ္သက္ေနလို႔ ကိုဖီအာနန္ကိုယ္တိုင္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားမွာ ဒီမိုကေရစီ ရွိမရွိကုိ စိတ္မဝင္စားခဲ့ပါဘူး။ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား ႏိုင္ငံၿမိဳ႕ေတာ္ ေလးဂို႔စ္မွာ ကိုဂ်ဳိအာနန္ရဲ႕ ဧရာမဇိမ္ခံတိုက္အိမ္ႀကီး အထင္အရွားရွိပါတယ္။ ကိုဂ်ဳိအာနန္နဲ႔ အဘာခ်ာ နဲ႔ ေရနံလုပ္ငန္းေတြၾကားမွာ အဓိကဂ်ိတ္ဆက္က ဂမ္ဘာရီျဖစ္တယ္လို႔လည္း သတင္းေတြထြက္ခဲ့ပါတယ္။ (ကိုဖီ အာနန္႔သားဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ဆဒၵမ္ဟူစိန္လက္ထက္ အီရတ္ကိုပိတ္ဆို႔ အေရးယူထားခ်ိန္မွာ ကုလရဲ႕ ပိတ္ဆို႔ေရးဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေဖာက္ဖ်က္ၿပီး အၾကံအဖန္နည္းနဲ႔ ေအာက္လမ္းကဝင္ စီးပြားေရးေသာင္းက်န္းခဲ့ပါ ေသးတယ္။)<br />အဘာခ်ာေသၿပီးေနာက္မွာ ကိုဖီအာနန္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားကိုသြားၿပီး ၁၉၉၃ သမတေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရ ခဲ့တဲ့ (အဘာခ်ာအာဏာသိမ္းလို႔ သမတမျဖစ္လိုက္ရတဲ့) အာဘီယိုလာကို ၉၃ ေရြးေကာက္ပြဲမင္းဒိတ္ စြန္႔လႊတ္ဖို႔ ေျဖာင္းျဖခဲ့ရာမွာလည္း ဂမ္ဘာရီက ကိုဖီအာနန္ကို အရင္မိတ္ဆက္ သေဘာထားခ်ေပးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အာဘီယိုလာခမ်ာ အဘာခ်ာေသေပမဲ့ သမတမျဖစ္လိုက္ဘဲ ေထာင္ထဲမွာဘဲ ေသသြားခဲ့ပါတယ္။<br />ဒါေတြေၾကာင့္လည္း ၂ဝဝ၈ ခုထဲမွာ ဂမ္ဘာရီကို ႏိုင္ဂ်ာျမစ္ဝကြၽန္းေပၚ ထိပ္သီးအစည္းအေဝးရဲ႕ ပဲ့ကိုင္ ေကာ္မတီဥကၠဌအျဖစ္ ခန္႔ဖို႔ကို ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားျပည္သူေတြက အျပင္းအထန္ကန္႔ကြက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ၂ဝဝ၅ တံုးက လည္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံ နယူးေယာက္တကၠသိုလ္ မက္ဒ္ဂါအဲဗားစ္ေကာလိပ္ အာဏာပိုင္ေတြက ဂမ္ဘာရီကို လာေဟာေျပာ ပို႔ခ်ေပးဖို႔ ဖိတ္ခဲ့တဲ့အခါ နယူးေယာက္မွာရွိတဲ့ ျပည္ပေရာက္ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားအသိုင္းအဝိုင္းက ကန္႔ကြက္ခဲ့ ပါေသးတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဂမ္ဘာရီလို စစ္အာဏာရွင္ေဒါက္တုိင္က လူမႈအခြင့္အေရးအေၾကာင္း ပို႔ခ်မွာဟာ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ဘီးလိုျဖစ္ေနတယ္ဆိုၿပီး ကန္႔ကြက္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ အဘာခ်ာလက္ထက္မွာ ဂမ္ဘာရီဟာ သတင္းစာ တုိက္ေတြ၊ စာအုပ္တိုက္ေတြ ပိတ္ပစ္တာကို ဆင္ေျခေပးကာကြယ္ေပးခဲ့ၿပီး လြတ္လပ္စြာထုတ္ေဖာ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ သင္းပင္းဖြဲ႔စည္းခြင့္၊ အလုပ္သမားအခြင့္အေရး၊ ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရးတို႔ကို ပိတ္ပင္တဲ့အမိန္႔ေတြ၊ ဥပေဒေတြ ထုတ္ျပန္တာကိုလည္း ရပ္ခံ ကာကြယ္ေလွ်ာက္လဲေပးခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။<br />ပုဆိန္က ေမ့ႏိုင္ေပမဲ့ သစ္ပင္က ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး လို႔ ႏုိင္ဂ်ီးရီးယားျပည္သူေတြက ဆိုပါတယ္။ ကင္ဆာ႐ိုဝီဝါ ဆိုတဲ့နာမည္ဟာ ဂမ္ဘာရီရဲ႕ တသက္တာကို ထာဝစဥ္ေျခာက္လွန္႔ေနလိမ့္မယ္၊ ဂမ္ဘာရီရဲ႕ ေသြးစြန္း ထားတဲ့သမိုင္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူေတြက ေျပာထားပါတယ္။<br />အဲဒီဂမ္ဘာရီဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ကုလအထူးကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ၂ဝဝ၈ ၾသဂုတ္လ (၂ဝ)ရက္တံုးက ရန္ကုန္မွာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗဟိုေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲကို လြတ္လပ္တရား မွ်တေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး နအဖ အေျခခံဥပေဒ၊ နအဖဆႏၵခံယူပြဲ၊ နအဖလမ္းျပေျမပံုေတြကို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ဘက္ကေန ႐ူးေၾကာင္မူးေၾကာင္နဲ႔ေျပာခဲ့တာ ဘာမ်ားဆန္းပါသလဲ။ သူ႔ဆရာ ဘန္ကီမူးကိုယ္တုိင္က နာဂစ္မုန္တိုင္း ကယ္ဆယ္ေရးကိစၥသက္သက္အတြက္ ဗမာျပည္ကိုလာတယ္ဆိုၿပီး သန္းေရႊနဲ႔ေတြ႔တဲ့အခါ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးေလးနဲ႔ လမ္းျပေျမပံုကို အျမန္ဆံုးၿပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္သြားေအာင္လုပ္ဖို႔ ခယဝယလုပ္ခဲ့ေသးတယ္ မဟုတ္ပါလား။<br />ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သတင္းစာနဲ႔ တီဗြီမွာပါဖို႔ ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္ခံရ႐ံု၊ ဝါဒျဖန္႔ခံရ႐ံုသက္သက္ အတြက္ ဂမ္ဘာရီနဲ႔ေတြ႔ဆံုရတာကို သပိတ္ေမွာက္တာဟာ လံုးဝမွန္ကန္ပါတယ္။ ေဒၚစုကိုယ္တိုင္က ဒီလို ရွင္းရွင္း ျပတ္ျပတ္ သေဘာထားေပးေနမွေတာ့ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြအေနနဲ႔လည္း အခုလိုကြဲလြယ္ ေမွာက္လြယ္တဲ့ ဂမ္ဘလားေတြ၊ လင္ဘန္းေတြကို အားကိုးမေနဘဲ ကိုယ့္လူထု၊ ကိုယ့္တပ္မေတာ္ ေအာက္ေျခတပ္မႉးတပ္သားေတြ စြမ္းအားနဲ႔သာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ျမန္မာ့ေျမကေန အၿပီးအပိုင္တိုက္ထုတ္ရမွာျဖစ္ပါေၾကာင္း။<br /><br />ဂါမဏိ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-4858115575764363868?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-13578599050217710762008-08-23T01:24:00.001-07:002008-08-23T01:31:41.723-07:00<span style="font-size: 85%;">http://www.naytthit.com ...မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။</span><br /><br />သဘာ၀ရဲ႕<br />အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ရတနာ<br />အညာေက်းလက္ တပ္မက္ဖြယ္ရာ။<br /><br /><span id="fullpost">ေႏြထဲ<br />သဲမုန္တိုင္းေတြနဲ႔ ရိုင္းစိုင္းလွတဲ့ ေလထဲ<br />ပက္ၾကားအက္ ကုန္းေျမမာေခါင္ေခါင္ထဲ<br />ခၽြံျမ ဆူးေတြထုတ္လို႔ အာခံ<br />ဘ၀ကို ဒီလို ရွင္သန္တယ္။<br /><br />အရြယ္ေရာက္ေတာ့<br />အလိုက် ျဖတ္ေတာက္ခံကာ<br />ၾကမ္းတမ္းခက္မာ ေက်ာက္သားျပင္<br />ဘ၀ကို မွတ္ေက်ာက္တင္ အေသြးခံလို႔…။<br /><br />အိုမင္း တြန္႔ရြ<br />အေမ့ အသားအရည္ေပၚမွာ ျဖစ္ျဖစ္<br />ပန္းႏုေရာင္ေျပး<br />ခ်စ္သူ႔ပါးျပင္ ကေလးေပၚမွာ ျဖစ္ေစ<br />သူဟာ<br />ပန္းေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ ေမႊးတယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ကမာပုလဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">၂ ၀ ၀ ၈။</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-1357859905021771076?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-27373407548851899872008-08-20T08:03:00.000-07:002008-08-20T08:04:30.718-07:00ေလထုဟာ ေစးပ်စ္ႏွစ္ေနတယ္<br />ေစးပ်စ္ႏွစ္ေနတာမွ နာဂစ္အနံ႔ေထာင္းေထာင္း<br />အမ်ဳိးေတြ အက်ဳိးစီးပြားေကာင္းေအာင္<br />ၾကည့္ေနတဲ့ေခတ္ဆိုေတာ့လည္း<span id="fullpost"><br />ေရြ႕လို႔ကို မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။<br /><br />မနက္ျဖန္ကို သူတို႔ခိုးဖို႔ ၾကံထားမွေတာ့ ႏိုးေပါ့<br />ဂုတ္ခ်ဳိးခြစီးထားတာကို ခြါခ်လိုက္ရမွာပဲ ႏိုးေပါ့<br />အသက္ေအာင့္ၿပီး "ႏိုး" ခလုတ္ကို ျဖဳတ္ခ်လိုက္တာေတာင္မွ<br />၉၂ ရာခိုင္ႏႈန္းဆိုေတာ့ ေကာင္းပါေလေရာ။<br /><br />လူေတြက သူတို႔အသည္းႏွလံုးကို ကိုယ္တိုင္လိမ္တယ္<br />"နာနာရိုက္ေနတဲ့ တုတ္ကိုလွ်ာနဲ႔ ရက္ေနပံုမ်ဳိး"<br />က်ဳိးက်ဳိးႏြံႏြံ လိမ္ခဲ့တယ္<br />တခါက လိႈင္းထန္တာကို ေမ့ခဲ့တဲ့ ပင္လယ္လို..<br />မုန္တိုင္းလြန္ ေလေျပညင္းလို...<br />ေကာလာဟလသတင္း<br />အလဇၨီ အတင္းအဖ်င္း အနံ႔ေတြနဲ႔ ေက်နပ္ပြဲဖြဲ႔လို႔။<br />ေပးစာကမ္းစာေလာက္နဲ႔<br />အဲသည္ႏြံထဲမွာပဲ သူငယ္နာလို နစ္လို႔...။<br /><br />ေမေမ<br />၂၀၀၈ မွာ တခုခု ျဖစ္လာမွာလား<br />ေမေမ..<br />သား အိုလံပစ္မီးရႈးတိုင္ သြားေျပးလုရမလား။<br />ေမေမ...<br />ေဂ်ာ္ဂ်ီယာနဲ႔ ရုရွား သား ဘယ္သူ႔ဘက္က ရပ္ရပါ့<br />ေမေမ..<br />ဇင္ဘာေဘြမွာ<br />တိတ္ဆိတ္ေနပံုက မသကၤာစရာ<br />ေမေမ..<br />၂၀၁၀ ဆႏၵမဲေရတြက္ေနတာကို<br />အသက္မရႈဘဲ ေစာင့္ေနၾကဦးမွာလား...<br /><br />ကမၻာဦးည ေမွာင္မဲထဲမွာ<br />က်ေနာ္ေပါက္ကြဲတယ္... ေမေမ<br />နံရံ ေက်ာကပ္ တန္းစီ ပစ္လိုက္ရရင္ေတာ့<br />စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြခ်ည္း သက္သက္ မဟုတ္ေလဘူး<br />က်ေနာ္ပါ သြားရပ္ရလိမ့္မယ္။ ။<br /><br />ေယာဟန္ေအာင္<br />ၾသဂုတ္ ၁၈၊ ၂၀၀၈။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-2737340754885189987?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-18257821494370281352008-06-02T05:46:00.004-07:002008-06-04T21:39:40.497-07:00ဗမာျပည္မွာ ေဘာရစၥပါစတာနက္ရဲ႕ ေဒါက္တာဇီးဗားဂိုးဇာတ္လမ္းကို ၀တၳဳအျဖစ္နဲ႔ေရာ၊ ႐ုပ္ရွင္အေနန႔ဲပါ ပြန္းတီးတဲ့လူေတြ မ်ားပါ တယ္။ ကိုးကားခဲ့တဲ့လူေတြလည္း မနည္းပါဘူး။<span id="fullpost"><br /> ဒီ၀တၳဳႏိုဘယ္ဆုရတာကိုေရာ ဒီ႐ုပ္ရွင္ကားအမွန္းၾကတဲ့ ကာလေတြကိုေရာ သိမွီတဲ့သူတ ေယာက္အေနနဲ႔ ေဒါက္တာဇီဗားဂိုးဇာတ္လမ္းဟာ အဲဒီတုန္းက စစ္ေအးစစ္ပြဲမွာ ဘယ့္ကေလာက္ အရာေရာက္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို ျပန္သတိရ ေနမိပါတယ္။ စာအုပ္က ၁၉၅၇ ခုႏွစ္မွာထြက္လာတာဆုိေတာ့ အႏွစ္ ၅၀ တင္းတင္းေတာင္ရွိသြားပါၿပီ။ ထြက္တာနဲ႔ ႏိုဘယ္ဆုရတာနဲ႔၊ ဆိုဗီ ယက္ကျပန္တုန္႔ျပန္တာနဲ႔၊ အေမရိကန္ဘာက ျပန္ခ်ီးေျမႇာက္ၾကတာနဲ႔၊ အေတာ္ကို အာ႐ံုစိုက္ခံခဲ့ရတဲ့စာအုပ္ပါ။ ႐ုပ္ရွင္ကေတာ့ထြက္လာတာ ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်တယ္ ထင္ပါတယ္။ ေဒးဗစ္လီးန္ (David Lean) ႐ုိက္တဲ့ အဲဒီ႐ုပ္ရွင္ကိုလည္း ေအာ္စကာ (၅)ဆုေတာင္ေပးခဲ့တာပါ။ ေတာ္ ေတာ္ေလး သည္းသည္းလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ကေန႔အထိဂယက္က်န္ ေနေသးတဲ့႐ုပ္ရွင္ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုရွားႏိုင္ငံရဲ႕ ေဘာ္ရွီဗစ္ေတာ္လွန္ေရးကို ေနာက္ခံျပဳေရးထားတဲ့ စာအုပ္/႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အျငင္းအခုန္ေတြအထဲ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ္ကအသက္ငယ္ေသးေတာ့ ၀င္မပါႏိုင္ခဲ့ ပါဘူး၊ ပရိတ္သတ္သက္သက္ပါ။<br />ဒါေပမဲ့ အခုရာစုႏွစ္တ၀က္နီးပါး ၾကာခဲ့တဲ့အခါမွာ ၂၀၀၇ခု၊ ဇန္န၀ါရီလထဲက ဆန္းေဒးတိုင္းမ္စ္သတင္းစာ (Sunday Times) ထဲက ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရေတာ့ တေယာက္တည္း မဲ့ျပံဳး ျပံဳးမေနခ်င္တာနဲ႔ စာဖတ္သူမ်ားကို ေ၀ငွလိုက္ပါတယ္။ သမိုင္းကို တူးေဖာ္ၾကရင္း “ေအာ္ဒီ လိုကိုး” ဆိုတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြႆကံရတာဟာ မဆန္းလွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒါကေတာ့ ဒီစာအုပ္ျဖစ္ေနလို႔ တင္ျပလိုက္တာပါ။<br />လြတ္လပ္ေရးအသံလႊင့္ဌာန (Radio Liberty) နဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ဥေရာပအသံ (Radio Free Europe) ဆိုတဲ႔ ၀ါရွင္တန္ က ေထာင္ေပးထားတဲ့ အသံလႊင့္ဌာနေတြမွာအလုပ္လုပ္တဲ့ အီဗန္ေတာ္စတိြဳင္း (Ivan Tolstoy) သူက ႐ုရွားဘာသာမူ ေဒါက္တာဇီးဗားဂိုး၀တၳဳကို စီအိုင္ေအက ဘယ္လို လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူ႔ေတြ႔ရွိထားတာေတြကို စာအုပ္အျဖစ္ ထုတ္ခဲ့တာပါ။ စာအုပ္ရဲ႕နာမည္က “ခ၀ါခ်ထားတဲ့၀တၳဳ” (The Laundered Novel) ျဖစ္ပါတယ္။ ဆယ္စုႏွစ္တခုေက်ာ္ သုေတသနလုပ္ထားတယ္ဆိုတဲ့ဒီစာအုပ္မွာ သူကအဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ ဒီလို ေရးထားပါတယ္။ <br /> ပါစတာနက္ဟာ အေနာက္တိုင္းက သူ႔မိတ္ေဆြေတြဆီ သူေရးတဲ့၀တၳဳကို မူေတြပြားၿပီးေပးပို႔ခဲ့ပါတယ္။ ႐ုရွားဘာသာနဲ႔ ေရးထား တာပါသတဲ့။ အဲဒီလိုပို႔လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဘာဆက္ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေဖာ္ျပတဲ့စာတေစာင္ကို အီဗန္ေတာ္စတိြဳင္းက ရလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔သမိုင္းကို အသစ္ျပန္ေရးစရာျဖစ္လာတာပါပဲ။ စာကို စီအိုင္ေအသူလွ်ဳိတေယာက္က ေရးထားတာပါ။ အဲဒီ စီအိုင္ေအသူလွ်ဳိဟာ ၿဗိတိသွ် ေထာက္လွမ္းေရးအကူအညီနဲ႔ ေမာ္လ္တာကၽြန္းေပၚကို အတင္းဆင္းခိုင္းတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံတစင္းေပၚမွာ ပါစတာနက္ရဲ႕ စာအုပ္တမူကိုရလိုက္ပါ တယ္။ ခရီးသည္ေတြကို ေလဆိပ္မွာ ၂ နာရီေလာက္ ေစာင့္ခိုင္းထားၿပီးေနာက္မွာ သူတို႔က ရယူလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။ ေသတၱာတလံုးထဲမွာ ေတြ႔တဲ့စာမူကို သူတို႔က ဓာတ္ပံုေတြ႐ုိက္ယူၿပီး သူ႔ေနရာသူျပန္ထားလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေနာက္ စီအိုင္ေအက “ေဒါက္တာဇီးဗားဂိုး” စာအုပ္၊ ႐ု ရွားမူကိုဥေရာပနဲ႔ အေမရိကန္မွာတၿပိဳင္နက္တည္း ထုတ္ေ၀လိုက္တာပါ ေတာ့တယ္။ အဲဒီစာအုပ္ေတြမွာ သူတို႔က အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက သံုးတဲ့စကၠဴမ်ိဳးနဲ႔ ပံုႏွိပ္စာလံုးပံုစံမ်ိဳးေတြကိုေရွာင္ၿပီး အဲဒီတုန္းက ႐ုရွားႏိုင္ငံအတြင္းမွာ အသံုးမ်ားတဲ့စကၠဴနဲ႔ စာလံုးမ်ိဳးကိုတမင္ေရြးသံုးခဲ့ပါ တယ္။<br />ဆြီဒင္ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ ႏိုဘယ္ဆုေပးတဲ့အဖြဲ႔ဟာ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္၊ ႏိုဘယ္ဆုအတြက္ေရြးေတာ့မယ္ဆိုေတာ့မွ စီအိုင္ေအရဲ႕ ႐ုရွားဘာသာ မူေတြ အခ်ိန္မီ႐ံုကပ္ၿပီး ေရာက္လာေတာ့ အေတာ္ကို အံ့ၾသသြားပါသတဲ႔။ အဲဒီႏွစ္ေအာက္တိုဘာလ ၂၃ ရက္ေန႔မွာ သူ႔စာအုပ္ကို ႏိုဘယ္ရ ေၾကျငာခံရၿပီး ၂ ရက္အၾကာမွာ သူကႏိုဘယ္ဆုေပးတဲ့ ဆြီးဒင္အကယ္ဒမီ (Swedish Academy) ကို အခုလို ေၾကးနန္႐ုိက္လိုက္ပါတယ္။ “အင္မ တန္၊ ေက်းဇူးတင္၊ စိတ္ထိခိုက္၊ ဂုဏ္ယူ၊ အံ့ၾသ၊ ရွက္မိပါတယ္” တဲ့။<br />ပါစတာနက္ရဲ႕စာအုပ္ကို ကရင္မလင္ကပိတ္ပင္ခဲ့ၿပီး ေနာင္က်မွျပန္ဖြင့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွာ သူ႔အေဖကိုယ္စား ႏိုဗယ္ဆု သြားယူခဲ့တဲ့ ပါစတာနက္ရဲ႕သမီး ယက္ဗ္ဂ်ယ္နီပါစတာနက္ (Yevgeny Pasternak) ကေတာ့ “က်မအေဖဟာ အဲဒီ ႐ုရွားဘာသာမူနဲ႔ ဘာမွ မပတ္သက္ပါဘူး။ စီအိုင္အေၾကာင္းလည္း မသိရွာပါဘူး” လို႔ေျပာပါတယ္။ အီဗန္ေတာ္စတိြဳင္းကေတာ့ “ပါစတာနက္ ႏိုဘယ္လ္ဆုရတာမွာ စီအိုင္ေအရဲ႕ေက်းဇူးမုခ်ပါတယ္” လို႔ေျပာပါတယ္။ “စီအိုင္ေအအဖို႔ ကရင္မလင္ကိုတိုက္ဖို႔ လက္နက္တခု ရသြားတာေတာ့အမွန္ပဲ” လို႔လည္း သူက သတင္းေထာက္ေတြကို ေျပာပါတယ္။ ႏိုဘယ္ဆုေပးသူေတြရဲ႕ ေပၚလစီက ဘာသာျပန္စာမူကို ဆုေပးလို႔မရပါဘူး။ မူရင္းဘာသာနဲ႔မွ ရတာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေမာ္စကိုကေခါင္းေဆာင္ေတြကို အရွက္ခြဲရေအာင္ စီအိုင္ေအဟာ အခုလိုဖုတ္ပူမီးတိုက္နဲ႔ လုပ္ခဲ့တာပါ။<br /> ဒီစာအုပ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ စီအိုင္ေအေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူကေတာ့ ဘာမွမွတ္ခ်က္မေပးပါဘူး။ ဥေရာပ (အေရွ႕အပါ) က ယဥ္ေက်းမႈ နယ္ပယ္မွာ စီအိုင္ေအပါ၀င္ခဲ့တာေတြနဲ႔ပတ္သက္တာေတြကိုေတာ့ စီအိုင္ေအက ဘယ္သူ႔ကိုမွၾကည့္႐ႈခြင့္မေပးေသးပါဘူးလို႔ သမိုင္းဆရာ ေတြက ေျပာျပၾကပါတယ္။ <br /> အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သမိုင္းေနာက္ခံနဲ႔ယွဥ္ၾကည့္မွ ျပည့္စံုတာပါ။ ေဒါက္တာဇီးဗားဂိုးရယ္၊ စီအိုင္ေအရယ္၊ ႏိုဘယ္ဆုရယ္ တို႔ကို လည္း စစ္ေအးေခတ္နဲ႔ ခြဲဲၾကည့္လို႔မျဖစ္ပါဘူး။<br /><br />တာရာလင္းယုန္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-1825782149437028135?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-47968727983803986312008-05-20T06:28:00.000-07:002008-05-20T09:21:45.293-07:00အေမ .....<br />အခုဆို က်ေနာ့္ဇာတိၿမိဳ႕ကေလးကို က်ေနာ္ ျပန္မေရာက္ႏိုင္ခဲ့တာ ဆယ္စုႏွစ္မက ၾကာခဲ့ပါၿပီေကာ။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က အေမ႐ိုက္ၿပီး အတင္းပို႔ခဲ့ရ တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးေရာ ရွိေသးသလားအေမ။ ေက်ာင္းေရွ႕က ကုကၠိဳလ္ပင္တန္းကေတာ့<span id="fullpost"><br />က်ေနာ္ရွိကတည္းက သူတို႔ ခုတ္ပစ္လိုက္တယ္ဆိုတာ က် ေနာ္မွတ္မိေနပါတယ္။ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီး အၿပီးမွာေနာ္။ အေမ မွတ္မိတယ္မလား။ အဲဒီတုန္းက အေမက ေၾကာက္လိုက္တာ တုန္ေနတာပဲ။ ေသနတ္သံ ေတြကလည္း ျခားျခားၿပီး ပစ္ေနတာမလား။ အပ္တိုတေခ်ာင္းေတာင္ ကိုင္ေဆာင္မထားတဲ့ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားကေလးေတြရဲ႕ သပိတ္စခန္းေတြကို ဗိုလ္ ေန၀င္းတပ္ေတြက ပစ္ခတ္စီးနင္းေနတာေလ။ အေဖကေတာ့ ျခင္ေထာင္ထဲကေန ဘီဘီစီကို မပ်က္မကြက္ နားေထာင္လို႔ေပါ့။ အေမကေတာ့ ေၾကာက္လြန္းလို႔ အေဖ့ကို တဆူဆူလုပ္လို႔။ အေဖက က်ေနာ္တို႔ကို တႏိုင္ငံလံုးရဲ႕ လူထုအံုႂကြမႈ သတင္းေတြ လာလာေျပာလိုက္၊ ျပန္နားေထာင္လိုက္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမက အေဖ့ကိုေျပာခဲ့တဲ့ ဆူဆူေျပာေျပာ စကားေလး က်ေနာ္ ခုထိ မွတ္မိေနေသးတယ္။<br />"ေတာ္ ... ေနာ္ …. ကေလးေတြကိုေျမႇာက္ေပးေန"<br />အေဖကေတာ့ျပံဳးၿပီး အေမ့ကိုၾကည့္လို႔။ က်ေနာ္တို႔မိသားစုေလးရဲ႕ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု ဘ၀ရင္ခုန္သံလို႔ ေျပာရင္ရမလားပဲေနာ္။ ေနာက္ေတာ့ အာဏာသိမ္းစစ္အုပ္စုက သစ္ပင္ေတြကိုခုတ္ပစ္လိုက္တာ တၿမိဳ႕လံုး ကႏၱာရလုိျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ ၿမိဳ႕ကေလးကို တည္စကတည္းက ၿမိဳ႕ကေလးနဲ႔အတူ စိုက္ခဲ့၊ ပ်ဳိးခဲ့ရတဲ့ ေနေျပာက္မထိုး အရိပ္ရကုကၠိဳလ္ပင္ႀကီးေတြခမ်ာ မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တာ။ ဘာျဖစ္လို႔ ခုတ္ပစ္တယ္ဆိုတာ ပထမေတာ့ နားမလည္ ဘူး။ အာဏာပိုင္ေတြအတြက္ အိမ္မွာထင္းစိုက္ဖို႔လားေပါ့။ တကယ္လဲ ထင္းအျဖစ္ေရာင္းခဲ့တာပဲေလ။ ဒါေလာက္ေတာင္ ေအာက္တန္းက်ရသလား။ ဥတုရာသီ ေတာကိုမီွဆိုတာ ကေလးကအစ သိေနတဲ့ကိစၥ။ လားလား ... ေနာက္ေတာ့မွသိတယ္။ စစ္ေရးအရ ျပင္တာတဲ့။ သပိတ္စခန္းေတြကို သိမ္းစဥ္မွာ ေက်ာင္းသားနဲ႔ လူထုက သစ္ပင္ေတြကြယ္ၿပီး ရရာလက္နက္နဲ႔ခုခံခဲ့လို႔တဲ့။ ဘယ္လိုလက္နက္ေတြလဲဆိုတာ အေမလည္းသိၿပီးသားပဲ။ ေလးခြနဲ႔ ဂ်င္ဂလိေလ။<br />"ဒါေလးေတြမ်ား ေၾကာက္ ေၾကာက္တတ္ရန္ေကာ။ ဒါေလာက္ေလးနဲ႔ သစ္ပင္ေတြခုတ္ရတယ္လို႔" အမကေျပာေတာ့ အေမက...<br />"ညည္းဘာသိလို႔လဲ လူထုက ေနာက္တခါက်ရင္ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ လက္နက္ေတြနဲ႔ ဒင္းတို႔ကို တိုက္ခိုက္လာမွာ ေၾကာက္လို႔ေအ့" တဲ့။<br />ဟုတ္တယ္အေမ။ အေမ ဒီစကားကို စိတ္ကူးယဥ္ေျပာခဲ့တာမဟုတ္္ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္သိတယ္။ အေမက ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကို မီခဲ့တဲ့ မိန္းမ ႀကီးပဲ။ အေမက ကိုယ့္ႏိုင္ငံလူထုအေၾကာင္းကို စာမတတ္ေပမဲ့ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈအရသိခဲ့တာ။<br />"ဘယ္ေတာ့ တိုက္မွာလဲ အေမ" လို႔ အမက အထြန္႔တက္ေတာ့ .....<br />"က်ဳပ္ အတတ္မေျပာႏိုင္ဘူး။ ညည္းမယံုရင္ မေသေအာင္လုပ္ၿပီးေစာင့္ၾကည့္။ ဒီအတိုင္းဆို ျဖစ္မွာေသခ်ာတယ္" အေမ့ကို ေၾကာက္လို႔လား ဒါမွမ ဟုတ္ တကယ္ယံုသြားလို႔လားေတာ့ မသိဘူး အမဆီကအသံ တိတ္သြားတယ္။ အေမကေျပာင္းဖူးဖက္ ေဆးလိပ္ႀကီးကိုေငါ့ၿပီး အေဖ့ကိုမ်က္ေစာင္းလွည့္ ထိုးလိုက္ ေသးတယ္။ အေဖကေတာ့ ျပံဳးလို႔ေပါ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ ယံုတယ္အေမ။ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ခံစားမႈေၾကာင့္ လို႔ဆိုရင္ ရႏိုင္ မယ္ထင္တယ္။ အဲဒီခံစားမႈေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္ ဇာတိၿမိဳ႕ကို စြန္႔ခြာခဲ့တာမလား။ အခုအထိပဲေလ။<br />(၂)<br />"အခုလို သစ္ပင္ေတြကို စည္းမရွိကမ္းမရွိ ခုတ္လွဲေနတာ မေကာင္းဘူး။ ေနေျပာက္မထိုးတဲ့ ငါတို႔ေဒသမွာ သစ္ပင္ေတြ ကုန္သေလာက္နီးနီးျဖစ္ကုန္ ၿပီ။ လံေတြေပးခုတ္၊မီးေသြးဖုတ္နဲ႔ သူပုန္မခိုႏိုင္ေအာင္လုပ္တယ္တဲ့ကြာ။ အံ့ပါရဲ႕။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ငါတုိ႔ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသဟာ အညာလြင္တီးေခါင္လိုျဖစ္ေန တယ္။ ေရငံလည္း တျဖည္းျဖည္းေနာက္ဆုတ္သြားတယ္။ အဲဒါ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာ မဟုတ္ဘူး။ အႏၱရာယ္ရွိတယ္"<br />"ဘယ္လို အႏၱရာယ္လဲ အေဖ"<br />"သဘာ၀ ေဘးအႏၱရာယ္ေတြေပါ့ ကြာ။ ရာသီဥတုေတြ ေဖါက္ျပန္ၿပီး မုန္တိုင္းေတြတိုက္၊ ေရေတြႀကီးႏိုင္တာေပါ့။"<br />"ဒါဆို အစားအေသာက္ေတြ ရွားပါးကုန္မွာေပါ့ေနာ္"<br />"ဘယ္ကမလဲသားရယ္။ လူေတြ၊ တိရိစၦာန္ေတြပါ အတိဒုကၡေရာက္ၿပီး ေသကုန္ႏိုင္တာေပါ့"<br />"ဗ်ာ တကယ္"<br />"ေတာ္ကလဲ ကေလးကို ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။ မဟုတ္က၊ ဟုတ္ကဟာေတြကို။ ဟဲ့ေကာင္ေလး သြား။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သြားေဆာ့"<br />အေမ့ တားျမစ္သံေၾကာင့္ အေဖ ဆက္မေျပာေတာ့။ အေမက အကင္းပါးလြန္းတယ္။ ညီေလးအရြယ္က ငယ္လြန္းေနတာကိုး။ တည ...<br />"အေဖ ..... ဟိုေန႔က ရာသီဥတုအေၾကာင္း ဆက္ေျပာေလ"<br />"ေအးကြာ။ ဒီအတုိင္းဆို မလြယ္ဘူးကြ။ လူဆိုတာ သဘာ၀ကို ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ၀င္ေနရတာျဖစ္တယ္။ တဆက္တည္းမွာ လူမႈစနစ္ .... ေအး ... မင္း တို႔ငါတို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္လွယ္ေနတဲ့ စနစ္ေတြကိုလည္း ရင္ဆိုင္ေနရတာမလား။ မင္းလည္း ေခတ္ပညာ အတန္အသင့္တတ္ထားတဲ့ေကာင္ပဲ"<br />"ဟုတ္ကဲ့"<br />"ေအး ဒီေတာ့ ကိုယ့္ကို အုပ္စိုးခ်ယ္လွယ္ေနတဲ့ လူမႈစနစ္ဟာ ေကာင္းမြန္မွန္ကန္တယ္ဆိုရင္ မင္းတို႔ ငါတို႔ သဘာ၀ကိုရင္ဆိုင္ရတာ အားရွိတာေပါ့။ ေအး ေခတ္စနစ္က မေကာင္းရင္ သြားၿပီေပါ့ကြာ။ သဘာ၀ကလည္း ႏွိပ္္စက္၊ လူမႈစနစ္ကလည္း ႏွိပ္စက္နဲ႔ေပါ့။ ကပ္ေဘးဒုကၡ ေတြဆိုတာ ဘယ္တန္ခိုးရွင္ကမွ ဖန္တီးေနတာမဟုတ္ပါဘူးကြာ။ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ေေခတ္စနစ္ေတြ မေကာင္းရင္ေတာ့ လူထုေတြခမ်ာမယ္ မေတြး၀ံ့စရာေပါ့"<br />"ဒါေၾကာင့္ လူမႈေတာ္လွန္ေရးေတြ ေပၚေပါက္ေနတာေပါ့ေနာ္ အေဖ"<br />"ေဟ .... ေအး ..... ဟုတ္မွာေပါ့ သားရယ္။ ကဲ ကဲ အိပ္စို႔ကြာ။ မနက္အေစာႀကီး ထရမွာ။ ေတာ္ၾကာ အဖြားႀကီး၊ မင္းအေမ လာေကာေနဦး မယ္။ သြား ... သားလဲအိပ္ေတာ့။ ဟုတ္လား"<br />အေဖက က်ေနာ့္ကို အဓိပၸါယ္ပါပါ ၾကည့္ရင္း အိပ္ယာထဲ၀င္သြားတယ္။ အေဖက သူအသံထြက္ၿပီး မေျပာလိုတဲ့ စကားမ်ဳိးကို မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ နဲ႔ ေျပာေနၾက။ အေမကေတာ့ အေဖ့လိုမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အေမက စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲၿပီး ေျပာတတ္တယ္။ ဆူေငါက္ၿပီးေတာ့ေပါ့။ လုပ္လို႔မေျပာဘဲ လုပ္ခ်င္ လုပ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိး။ မလုပ္ေစခ်င္မွ ဘယ္သူမွမၾကားေအာင္ ႀကိတ္ေျပာတတ္တာ မလား။ က်ေနာ္ ေထာင္က်သြားေတာ့လဲ ....<br />"ဟဲ့ ဒါမ်ဳိးလုပ္လို႔ ေထာင္က်တာေတာ့ ငါဂုဏ္ယူတယ္" တဲ့။ ေထာင္ကထြက္ေတာ့ အမျပန္ေျပာျပလို႔သိရတာ။ ည ... ညေတာ့ ... ႀကိတ္ ... ငိုတယ္ တဲ့။ က်ေနာ္က ဟုတ္လားအေမလို႔ ေမးေတာ့ .... အေမက<br />"အမေလး ... အမေလး .... ငိုမိေပါင္ေတာ္" တဲ့။<br />"ဒါျဖင့္ ငါးပိ၊ ငါးေျခာက္ကေလးေတြ ေၾကာ္ေလွာ္ၿပီး ပို႔ေပးတာကေရာ"<br />"အမေလးေတာ္ ဒါကေတာ့ ရွင္ငတ္ၿပီးေသမစိုးလို႔ပါ။ ရွင့္ကို ေမြးထားတဲ့ တာ၀န္ကရွိေနတယ္မလား"<br />"ဒါနဲ႔ ေနပါဦး။ နင္ အခုတေလာ လမ္းသိပ္မ်ားေနတယ္။ ၾကည့္လုပ္ေနာ္။ နင္သြားေတာ့မလို႔ လား .... ဟင္း"<br />က်ေနာ္က ဘာမွ် ျပန္မေျပာ။ အင္းလဲ မလုပ္။ ဟင့္အင္းဆိုၿပီးလည္း မျငင္း။ အေမက သားအမိၾကားေလာက္႐ုံအသံျဖင့္ ......<br />"ေအးေလ။ ပိုင္းပိုင္းျဖတ္ျဖတ္ရွိမွလုပ္။ မလုပ္ႏိုင္လို႔ ျပန္လာရင္လည္း နင္တသက္လံုး လူေတာတိုးေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ နင့္ကိုလည္းဘယ္သူကမွ ယံုမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ တို႔ေသရင္လည္း နင္လာႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ နင္ေနထိုင္မေကာင္း ျဖစ္ရင္လည္း ငါတို႔ လာၿပီးျပဳစုႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ငါထင္ပါ တယ္။ နင့္ပံုၾကည့္ရတာ သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပံုပါ"<br />ဟုတ္တယ္အေမ။ ဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီ။ ဆံုးျဖတ္တာမွ အခိုင္အမာကို ဆံုးျဖတ္ၿပီးပါၿပီ။ က်ေနာ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို အသံထြက္ၿပီး အသိမေပးႏိုင္ခဲ့။ ဒါကို အေဖ ေရာ အေမပါ နားလည္ႏိုင္မွာပါ။ က်ေနာ္ ဦးခ်ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ အေမ့ခမ်ာ ႀကိတ္လို႔သာ ငိုႏိုင္ရွာခဲ့တယ္။ ခြင့္လႊတ္ပါ အေမ။<br /><br />(၃)<br />က်ေနာ္ ဆယ္စုႏွစ္မက စြန္႔ခြာခဲ့ရတဲ့ ဇာတိၿမိဳ႕ကေလးကို နာဂစ္ဆိုတဲ့ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းႀကီးရဲ႕ ဖ်က္ဆီးမႈနဲ႔အတူ ျပန္ၿပီးေတြ႔လိုက္ ရတယ္အေမ။ စစ္အုပ္စုရဲ႕ မီဒီယာ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အစီစဥ္ကထုတ္လႊင့္ေနတုန္း ေတြ႕လိုက္ရတာပါ။ က်ေနာ့္အထင္ ဆယ့္ေလးငါးစကၠန္႔ထက္ မပိုဘူးထင္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ ဇာတိ ၿမိဳ႕ကေလးဆိုတာ ဟုတ္မွ ဟုတ္ပါေလစအေမရယ္။ ဟယ္လီေကာ္ပတာေပၚကေန ရိုက္ျပသြားတာ။ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚက ရြာပ်က္နဲ႔ ၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးေတြဟာ စစ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးေနတဲ့ ၿမိဳ႕ပ်က္၊ ရြာပ်က္ေတြထက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွခ်ည္ရဲ႕။ အိမ္တိုင္နဲ႔ သစ္ပင္ငုတ္တိုေတြသာ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲက်န္ေနခဲ့တဲ့ အဲဒီဆိုးရြားလွတဲ့ အရပ္ ဟာ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚအရပ္တဲ့လား။ တခ်ိန္ကလူေတြ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ အရပ္ဆိုတာ ေသခ်ာရဲ႕လား။ ဗမာျပည္ရဲ႕ စပါးက်ီအရပ္ဆိုတာ၊ ေရႊေရာင္စပါးခင္းေတြနဲ႔ သနပ္ခါးဘဲက်ား လယ္သူမကေလးမ်ားရဲ႕ အလွေတြ၊ ဘ၀ေတြတည္ရွိရာ အရပ္္ဆိုတာျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ပါရဲ႕လား။ အဲဒီအရပ္မွာ ရာသီအလိုက္ ပြဲေတာ္ေတြ၊ အလွဴအတန္း ေတြ၊ စာအံသံေတြ၊ အားကစားပြဲေတြ၊ ဂီတ တူရိယာ အစံုအလင္နဲ႔ တီးမႈတ္ကခုန္ခဲ့တာေတြ၊ ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္ ဇာတိပုည၊ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးမွာ ရွိသင့္ရွိအပ္တဲ့ ရိုးသားလွပ ဂုဏ္မာနေတြ က်ေနာ္တို႔ ဇာတိေျမမွာ တခ်ိန္ကရွိခဲ့ဖူးတာေပါ့လို႔ ေႏွာင္းလူေတြကို ယံုတမ္းစကားအျဖစ္ ေျပာရေတာ့မလား အေမ။<br />က်ေနာ့္ မ်က္၀န္းထဲမွာ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ လက္ရွိအေနအထားကို ျမင္ေနရတယ္အေမ။ မုန္တိုင္းဒဏ္ခံခဲ့ရတဲ့ ၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ရတဲ့ ႀကီးႀကီးမား မား ရွားပါးအေဆာက္အဦႀကီးေတြ။ သူတို႔ခမ်ာလည္း စုတ္ျပတ္အသက္ငင္ေနၿပီေပါ့။ က်ေနာ္ၾကားေနရတဲ့ သတင္းေတြကို အေျခခံၿပီး က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕ကေလးမွာ အမိုးလန္ၿပိဳက်ေနတဲ့ စာသင္ေက်ာင္း အခ်ဳိ႕နဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြသာ ရွိေတာ့တယ္အေမ။ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ မေသဘဲက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ေသြးပ်က္ျပည္ သူေတြရဲ႕ ငတ္မြတ္ဆာေလာင္ ငိုေႂကြးသံေတြနဲ႔ ......။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြ ခမ်ာလည္း ဒုကၡသည္ေတြ၊ေနာက္ဆက္တြဲ ကပ္ေရာဂါေတြနဲ႔အတူ သီလေပး သံေတြတိတ္ဆိတ္လို႔။ အမိုးအကာမရွိတဲ့ အားကစားကြင္းထဲမွာေတာ့ ရြက္ဖ်င္တဲကေလးေတာင္ ထိုးမေနႏိုင္ရွာတဲ့ မိုးေရထဲက ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ ၾကပ္သိပ္ ...။ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြလား။ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြကလည္း ေသြးပ်က္ေနတဲ့ မိမဲ့၊ ဖမဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ဆံြ႔အငိုသံေတြကို တင္ဆက္ျပသလို႔ေပါ့ အေမ ရယ္။ ကမ္နားလမ္းမွာေတာ့ ႐ူးသြပ္ေသြးပ်က္သြားတဲ့ မိခင္ေတြေလ ..... စီးဆင္းေနတဲ့ ျမစ္ေရေတြကိုၾကည့္ၿပီး ..... က်မတို႔ ... က်မတို႔ကေလးေတြမွာ ဘာအျပစ္ ရွိလို႔လဲ ...... က်မတို႔ကေလးေတြ ..... ျပန္ေပး ... က်မတို႔ကေလးေတြ ျပန္ေပး .......<br />ကူညီကယ္ဆယ္ေရး ... ဟုတ္လားအေမ။ အာဏာသိမ္းစစ္အုပ္စုဟာအႏိုင္က်င့္ ျပည္တြင္းစစ္ပဲ တိုက္တတ္ခဲ့တာ။ ဘာလုပ္တတ္မလဲအေမ။ ေစတ နာလား။ ေစတနာကေတာ့ ျပည္သူေသသ ငါတို႔စစ္အုပ္စုမာဖို႔ အေရးႀကီးတဲ့ ေကာင္ေတြဆိုတာ အေမလည္းသိခဲ့တာပဲ။ ႏိုင္ငံတကာက ကူညီမယ္ဆိုေတာ့လည္း လက္မခံဘူးအေမ။ သူတို႔ဆီက တဆင့္သြားရမယ္။ သူတို႔နဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရမယ္။ သူတို႔ကို တရား၀င္အစိုးရ အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳရမယ္တဲ့ေလ။ ကုလ သမဂၢနဲ႔ အေမရိကန္ အေနာက္အုပ္စုကလည္း ခုပဲ အင္အားသံုး၀င္ေတာ့မလို၊ အခုပဲ ဒုကၡသည္ေတြကို ဟယ္လီေကာ္ပတာ ေထာင္ခ်ီနဲ႔ ကယ္တင္ေတာ့မလိုလို ေန႔ေရြ႕ညေရြ႕နဲ႔ ဒုကၡေရာက္ျပည္သူေတြခမ်ာ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ႐ူးသြပ္၊ ငတ္မြတ္၊ ေသြးပ်က္၊ ေသဆံုးေနရတယ္အေမ။ ဒီၾကားထဲ စစ္အုပ္စု သေကာင့္သားေတြက သူ တို႔ မတရားေရးဆြဲထားတဲ့ (ဘယ္လူထုကမွ မေထာက္ခံတဲ့) အေျခခံဥပေဒ ဆႏၵခံယူပြဲကို ကလိန္ကက်စ္နည္းနဲ႔ ဗိုလ္က်က်င္းပ အႏိုင္ယူသြားတယ္။ ပြဲလန္႔တုန္း ဖ်ာခင္း႐ုံတင္မက ပြဲလန္႔တုန္း တရား၀င္ အာဏာကို ဓါးျပတိုက္လုိက္တာေပါ့ အေမရယ္။<br />ဟုတ္ပါတယ္ အေမ။ အေဖ တခါကေျပာခဲ့သလိုပါပဲ။ လူသားဟာ သဘာ၀တရားကို ရင္ဆိုင္၊ တြန္းလွန္၊ အႏိုင္ယူရင္းက ကမၻာမွာ လူသားအျဖစ္ရပ္ တည္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ တဆက္တည္းမွာလည္း လူသားဟာ မတရားဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ေခတ္ဆိုး၊ စနစ္ဆိုးကိုလည္း တြန္းလွန္အႏိုင္ယူလို႔ လူသားတေယာက္ရဲ႕ လြတ္လပ္ရွင္သန္မႈနဲ႔အတူ လူ႔တန္ဖုိးကို ေဖၚျပတည္ေဆာက္ေဆာက္ေနရတယ္ မလား။ လူသားအဖုိ႔ အဖ်က္နဲ႔ရင္ဆိုင္ရရင္ အျပဳနဲ႔ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ရမွာပါ။ မတရားတဲ့ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ကို တရားမွ်တတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအျဖစ္ ပံုေဖၚထုဆစ္ဖို႔ဟာ လူသားရဲ႕ သမိုင္းေပးတာ၀န္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔မွာ မကုန္မခမ္းႏိုင္တဲ့ စြမ္းအားေတြ တည္ရွိခဲ့၊ တည္ရွိဆဲ၊ တည္ရွိေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစြမ္းအားကေတာ့ က်ေနာ္္္တို႔ရဲ႕ ျပည္သူလူထုႀကီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္ အေမ။ ကုလသမဂၢပဲျဖစ္ေစ၊ အေနာက္အုပ္စုပဲျဖစ္ေစ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အျပစ္မဲ့ဒုကၡသည္ေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ အခ်ိန္မီကူညီႏိုင္မယ္ ထင္ခဲ့တယ္အေမ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ အဲဒီလိုျဖစ္ မလာခဲ့ဘူး။ မေသသင့္၊ မဆံုး႐ႈံးသင့္တဲ့ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြေသဆံုးၿပီးမွ ေရာက္လာမယ္ဆိုလဲ ဒါကို အမ်ဳိးသားေၾကကြဲမႈနဲ႔ ရင္းၿပီးရလိုက္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ယဥ္ေက်း မႈအသိ သခၤန္းစာလို႔ မွတ္ယူလိုက္ပါမယ္ အေမ။ တုိင္းတပါးအကူအညီနဲ႔ ေခတ္၊ စနစ္ေတြေျပာင္းဖို႔လား။ ပိုဆိုးတာေပါ့ အေမရယ္။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က အေမေတာင္းေကၽြးဖူးတဲ့ ဖိုးလမင္းဆီက ထမင္းဆီဆမ္း၊ ေရႊလင္းပန္းကမွ ရရင္ရဦးမယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးေလးလူထုစိန္၀င္းက ေျပာခဲ့တာ။ ဘယ္တိုင္းတပါးကိုမွ မေမွ်ာ္နဲ႔။ ကိုယ့္လူထု အင္အားနဲ႔သာ စည္း စည္းလံုးလံုးတိုက္မွ ရမယ္လို႔ေျပာခဲ့တာေပါ့ အေမရယ္။ ေအာ္ အေမ မၾကားလိုက္ဖူးေနာ္ … အေမ<br />အေမ့အေနနဲ႔ ဘယ္ၾကားခြင့္ရွိေတာ့မလဲ အေမရယ္။ အေမနဲ႔အေဖႏွစ္ေယာက္လံုး ဘယ္မွာၾကားခြင့္ ရွိႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။ မုန္တိုင္းဒဏ္ခံခဲ့ရတဲ့ ဇာတိ ၿမိဳ႕ကေလးမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ အေမ့သား၊ သမီး၊ ေျမး၊ျမစ္ေတြ ဘာျဖစ္ကုန္ၿပီလဲဆိုတာ အေမဘယ္သိႏိုင္ေတာ့မလဲ။ ဒီသဘာ၀ ေဘးအႏၱရာယ္ႀကီးက ဆိုးရြားလြန္း လွတဲ့ အနိဌာ႐ုံႀကီးေတြေတာင္ သူ႔ေၾကာင့္ ထိတ္လန္႔ဆြ႔ံအသြားတယ္ အေမ။ အေၾကကြဲဆံုးဆိုတဲ့ ေၾကကြဲမႈေတြကလည္း သူ႔ကိုအ႐ံႈးေပးၿပီး ေသြးပ်က္တိတ္ဆိတ္ လို႔ နင္းစရာေျမေတာင္ မရွိေတာ့တဲ့ ေဒါသေရလႊာျပင္ေပၚမွာ .....။<br />က်ေနာ္ဟာ အေမနဲ႔ အေဖ့ စ်ာပနကို အေ၀းကေန ေနာက္က်ၾကားသိခဲ့ရသူပါ။ ခုခ်ိန္ထိ က်ေနာ့မွာ သူတို႔အတြက္ သက္ေပ်ာက္ဆြမ္းေလးေတာင္ ကပ္ခြင့္မၾကံဳေသးဘူ။ အဲဒီလို ျပဳမူေဆာင္ရြက္ၿပီးရင္ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ သူတို႔အေပၚတာ၀န္ေက်ၿပီလို႔ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္ မသိစိတ္က ယူဆသြားမွာစိုးလုိ႔လားမသိ ေတာ့ပါဘူး။ အခု က်ေနာ္ျမင္ေနရတယ္။ က်ေနာ့္မိဘႏွစ္ပါး ေအးခ်မ္းၿငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ က်ေနာ့ဇာတိၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ တခုတည္းေသာသုႆာန္က ေလးခမ်ာ မုန္တုိင္းသင့္ ေရလႊမ္းေပ်ာက္ကြယ္သြားပါပေကာ။ အေဖနဲ႕အေမရဲ႕ ေျမပံုမွတ္တိုင္ကေလးႏွစ္ခုဟာ က်ိဳးပ်က္ၿပီး အျပစ္မဲ့ၿမိဳ႕သူ၊ ၿမိဳ႕သား၊ ကေလးသူ ငယ္မ်ားရဲ႕ ပုပ္ပြ႐ုပ္အေလာင္းမ်ားနဲ႔အတူ ကူသူမဲ့၊ဆယ္သူမရွိ ေမ်ာပါေနေပါ့။ ဘယ္ကိုလဲ ... ဟုတ္လား။ ေအာ္ .... ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚအရပ္ဆိုတာ ပင္လယ္ကိုေမး တင္ထားတဲ့ ေဒသမလား။ ဒီေတာ့ ပင္လယ္ဆီကို ေရာက္ရင္လည္းေရာက္မယ္။ လမ္းမွာတင္ ပ်က္သုဥ္းသြားရင္လည္း ပ်က္သုဥ္းသြားမယ္ေပါ့။ ေနာ္ ... အေမရယ္ .... ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ အေမရယ္......<br />လူသားဆိုတာ ...........။ ။<br /><br />ၫႊန္းဆက္ ၂၀၀၈၊ေမ ၂၀။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-4796872798380398631?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-86584900499776904772008-05-20T06:08:00.000-07:002008-05-20T06:19:51.940-07:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3RxdR8-qFE4&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/3RxdR8-qFE4&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-8658490049977690477?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-88844061542902553522008-05-11T11:27:00.000-07:002008-12-08T21:31:53.978-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SCc8BzgjBPI/AAAAAAAAAOs/2AJS8422OlA/s1600-h/01155_Dead_tolls_122_170lo.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SCc8BzgjBPI/AAAAAAAAAOs/2AJS8422OlA/s320/01155_Dead_tolls_122_170lo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199190296526783730" border="0" /></a><br />ေဟာဟုိမွာ<br />ဓနိေတာ၊ လမုတန္းနဲ ့<br />ေခ်ာင္းတုိ ၊ေခ်ာင္းခြေတြကေပါ<br />ျမစ္အဏၰ၀ါတေၾကာ<span id="fullpost"><br />ေဗဒါေတြတင္ေမ်ာေနၾကတာမဟုတ္ဘူးေလ။<br /><br />ေရေမ်ာျပီး ကမ္းလာတင္္ၾက<br />ထင္းေခ်ာင္းသစ္တိုသစ္စ<br />အဲဒါေတြသည္ပင္လည္းမက<br />သဘာ၀လည္းမက်စြာ။<br /><br />သည္မွာေလ<br />အျပာစ အနီ စ အ၀ါစ<br />အ၀တ္စပါေလရံု သာသာ<br />၀ိညာဥ္မဲ့ကို္ယ္ခႏၶာ<br />သၿဂၤဳိလ္မယ့္သူကိုရွာ<br />မင္းတုိ ့ငါတို႔ လုိပါ<br />လူသားအသက္ေတြ<br />ေထာင္ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ။<br /><br />သူတို႔အတြက္မွာ<br />စ်ာပနေတးသံဆိုတာမရွိ<br />ေၾကးစည္သံမရွိ<br />ေခြးအူသံလည္းမရွိ<br />ေရခ်မ္းအိုးငယ္ေလးေတြလည္းမရွိ<br />ဆြမ္းသြပ္မယ့္လူလည္းမရွိ<br />ေဆြလံုးကြ်တ္<br />မ်ိဳးလံုးကြ်တ္<br />ရြာလံုးကြ်တ္မ်ွ<br />သည္ေျမေပၚက<br />လြင့္ပါး ပ်က္သုဥ္းၾက<br />ေနာက္ဆံုးဘ၀ကူးခရီး<br />အေႏွာင္အဖြဲ ့ေတြ ကာဆီး။<br /><br />အစိုးရလုပ္သူကိုယ္တုိင္က<br />တာ၀န္မဲ့မဲ့ ေျပာထား<br />မျပည့္မစံုသတင္းစကား<br />၀ိုး၀ါး ေထြအင္္<br />မုန္တိုင္းဒဏ္လြတ္ေလနိုးနိုး ထင္<br />မိသားစု၀င္ေတြ<br />တေယာက္လက္တေယာက္တြဲ<br />ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ေႏွာင္တည္း<br />ေသပြဲႀကီး ၀င္ရရွာ<br />ရင္နင့္စရာျမင္ကြင္း<br />ျမစ္တစ္စင္းလံုး<br />ျပည့္လုလု.....။<br /><br />ပစၥကၡ<br />တို ့သမိုင္းမွာ<br />မင္းမဲ့၊ တရားမဲ့<br />တိုင္းျပည္ဘ၀<br />ဒီေလာက္ နိမ့္က်<br />တရံတခါ<br />ရာဇ၀င္ေတြလည္းမရိုင္းခဲ့ပါဘူး ကြာ ။<br /><br />တာ၀န္မဲ့မဲ့<br />သစၥာပ်က္<br />နင္<br />ဟဲ ့ အစိုးရ<br />ဆႏၵ ကန္႕ကြက္မဲ<br />ျဖဳတ္နိုင္ခြင့္သည္ တခါလြဲ<br />ဘဒၵ သံသရာထဲမွာ<br />တို ့<br />၀ိညာဥ္ေတြ<br />မလြတ္မကြ်တ္ရင္ ေနပါေစ..............<br /><br />က်န္ရစ္သူတို႔ေရ<br />ဒို ့တေတြ အတြက္ေလ<br />အမွ်ေ၀ မေနနဲ ့<br />လက္စားသာ ေခ်လွည့္ၾကေတာ့။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ကိုေ၀လင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">(၁၀၊ ၅၊ ၂၀၀၈)</span><br />မွတ္ခ်က္။ ။ေဒါင္းအိုးေ၀၊အတြဲ(၁)၊အမွတ္(၆)၊ဧၿပီ၊ေမ၊ဂၽြန္ စာအုပ္တြင္<br />ပံုႏွိပ္ေဖၚျပမည့္ ကဗ်ာျဖစ္ပါသည္။<br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">ဟင္းလင္ျပင္ဘေလာ့မွ ကူးယူသည္။</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-8884406154290255352?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-62314789414127247122008-05-02T03:45:00.000-07:002008-05-02T04:04:55.151-07:00ဗုဒၶဘုရားရွင္လက္ထက္က ပညာရွိႀကီးတေယာက္ ရွိတယ္လုိ႔ ၾကားဖူးတယ္။ ပညာေတြကုိ ၀မ္းဗိုက္ထဲမွာ သုိမွီး ထားရတာမ်ားလြန္းလုိ႔ ေပါက္မထြက္သြားေအာင္ ခါးပါတ္ႀကီးနဲ႔<span id="fullpost"><br />ပါတ္ထားရတယ္ဆုိဘဲ။ ပညာေတြလား၊ ပဲဟင္းေတြလား။ စဥ္းစားစရာပါ။ ဆင္ဆုိတာႀကိဳးပါလား၊ သစ္ပင္ပါလား၊ ယပ္ေတာင္ပါလား ဆိုတာမ်ဳိးလည္း ရွိေနတတ္ပါတယ္။<br /> ဘယ္သူကမွ ႐ိုက္မစစ္ဘဲ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ၀န္ခံရမယ္ဆုိရင္ ေဒါက္တာ ဦးတင္ေမာင္သန္းရဲ႕ အစီအစဥ္ေတြကုိ ေက်ာ္ၿပီးခ်န္ၿပီး ဒီဗြီဘီကုိ နားေထာင္ေနတာၾကာပါၿပီ။ တစ္ျခားပညာရွင္ေတြ ေဆြးေႏြးတာထက္ သူကပညာရွိေလသံ အေပါက္ လြန္ေနလုိ႔ လားမသိ။ ပညာသိပ္မတတ္လွနဲ႔ ေတာင္မေရာက္ ေျမာက္မေရာက္ျဖစ္ေနတဲ့ က်ဳပ္အဖုိ႔က လုိက္မမွီျဖစ္လုိက္၊ နား လွ်ံလုိက္၊ နားကေလာလုိက္ျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။ ေဒါက္တာ ဦးတင္ေမာင္သန္းဟာ ထူးခၽြန္ေသာ ပညာရွင္တစ္ေယာက္၊ စာေရးဆရာ ေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ဘယ္သူကမွ မျငင္းႏုိင္ပါဘူး။ တိုင္းျပည္ခ်စ္တယ္။ တုိင္းျပည္ေကာင္း စားေစခ်င္ တယ္။ တုိင္းျပည္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ ယုံပါတယ္။<br /> သို႔ေသာ္။<br /> ဆရာရဲ႕ ၾကားမိေတြးမိသမွ် အစီအစဥ္က ဧၿပီလ ၄ ရက္ေန႔ ၂၀၀၈၊ ဒီဗြီဘီမွာ “လူထုဆႏၵခံယူပဲြမွာ ကန္႔ကြက္မဲအ တြက္ ေသာ့ခ်က္က်တဲ့အခ်က္ကုိ သုံးသပ္ျခင္း” ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေဆြးေႏြးခ်က္ဟာ ရာသီစာ၊ ဓာတ္စာျဖစ္ေနတာမို႔ တခုတ္ တရ နားေထာင္လုိက္မိပါတယ္။ နားေထာင္ရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ “ေအာ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကုန္႐ႈံးရင္ တခါေမွာက္၊ လင္႐ႈံးရင္ တသက္ လုံးေမွာက္၊ ဆရာမွားရင္ တသံသရာလုံးေမွာက္” လုိ႔ ဆုိ႐ိုးရွိေပတာပဲလုိ႔ ေတြးမိလုိက္ေတာ့တာပါပဲ၊<br /> ဆရာက လာမယ့္ဆႏၵခံယူပဲြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးဇာတ္ခုံကုိ သုံးပုိင္း၊ သုံးအုပ္စု ခဲြၿပီးေဆြးေႏြး ထားပါ တယ္။ ပထမအုပ္က အင္အယ္လ္ဒီနဲ႔ အတုိက္အခံေတြျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔က ကန္႔ကြက္မဲ ေပးၾကမယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္၊ ဟုတ္ပါ တယ္။<br /> ဒုတိယအုပ္စုက ၾကံ့ဖြတ္နဲ႔အေပါင္းအပါေတြျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔က ေထာက္ခံမဲေပးၾကမယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။ ရာခုိင္ႏႈံးအ ေတာ္မ်ားမ်ား မမွန္ဘူးဆုိတာ ေသေသခ်ာခ်ာသိေပမဲ့ အတုိင္းအတာတရပ္အထိ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတာမို႔ ျငင္းခ်က္ မထုတ္ေတာ့ပါ ဘူး။<br /> အဆုံးအျဖတ္ေပးမယ့္ အုပ္စုအျဖစ္နဲ႔ ဆရာအေလးအနက္ထား ေဆြးေႏြးထားတဲ့ တတိယအုပ္စုကုိ စိတ္၀င္စားမိပါ တယ္၊ အဆုံးအျဖတ္ေပးမယ့္အုပ္စုလုိ႔ ဆုိေလေတာ့ အထင္မေသးရဲပါဘူး။ တတိယအုပ္စုဆိုၿပီး ဆရာေပးလုိက္တဲ့ ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာေတြက မသိဂႌရယ္၊ ျပည္တြင္းက အႀကီးတန္းသတင္းစာဆရာတေယာက္ရယ္၊ စစ္တပ္မိသားစုေတြရယ္ ျဖစ္ေနပါ တယ္၊။ တဖန္ ဒီအုပ္စုက အဆုံးအျဖတ္ေပးမယ့္ အုပ္စုျဖစ္ၿပီး လာမယ့္ဖြဲ႔စည္းပုံဥပေဒကုိ ေထာက္ခံမဲေပးၾကလိမ့္မယ္ ဆုိတဲ့ အပုိင္းကုိ ထင္ဟပ္ေဆြးေႏြးတဲ့အခါမွာ ဆရာက ေထာက္ခံၾကလိမ့္မယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆတရပ္ဟာ လူေတြၾကားမွာ ျဖစ္ေန တယ္။ လူတခ်ဳိ႕မွာ ျဖစ္ေနတယ္။ ျပည္တြင္းက ပညာတတ္ေတြမွာ ျဖစ္ေနတယ္။ စစ္တပ္မိသားစုေတြမွာ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတဲ့ စကားလုံးေတြကုိ ပညာရွိပီသစြာ လုိသလုိညႇပ္ၿပီး ပါးပါးနပ္နပ္နဲ႔ ထည့္သြင္းေျပာဆုိသြားတာကုိ ၾကားလုိက္ရပါတယ္။<br /> ဆရာခင္ဗ်ား<br /> ဆရာေထာက္ျပတဲ့ အုပ္စုသုံးအုပ္စုထဲမွာ အတုိက္အခံပါတီ၀င္ေတြ မဟုတ္တဲ့၊ ၾကံ့ဖြတ္ေတြ မဟုတ္တဲ့၊ မသိဂႌ မဟုတ္တဲ့၊ ျပည္တြင္းက အႀကီးတန္းစာနယ္ဇင္းသမား မဟုတ္တဲ့၊ စစ္တပ္မိသားစု၀င္ေတြ မဟုတ္တဲ့၊ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ သာမန္ မိဘျပည္သူေတြကုိ ဘယ္ေနရာမွ က်ေနာ္ရွာမေတြ႔ပါဘူး။ ၾကံ့ဖြတ္လို၊ မသိဂႌလုိ၊ အႀကီးတန္းစာနယ္ဇင္းသမားလုိ၊ စစ္တပ္မိသားစု၀င္ေတြလုိ (ဆရာေျပာတဲ့အတုိင္း ျပန္ကုိးကားရရင္) တနည္းနည္းနဲ႔ သက္သာရာရ အသက္႐ွဴေပါက္ေခ်ာင္ရာ ကုိ မရွာဘဲ၊ စစ္ဗိုလ္ေတြရဲ႕ ည့ံဖ်င္းႏုံခ်ာတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ၊ ဖိႏွိပ္မႈကုိ အဆုိး၀ါးဆုံး ခံေနရတဲ့၊ ေနထြက္က ေန၀င္စားေရး၊ ေနေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးေတြအတြက္ ေသာကပင္လယ္ေတြေ၀ေနတဲ့၊ စစ္တပ္ကုိေၾကာက္ရလုိ႔ တအိမ္တေယာက္ ထြက္ၿပီး ထမင္းအငတ္ခံ လုပ္အားေပးပဲြေတြ၊ ေထာက္ခံပဲြေတြတက္ေနရတဲ့ သာမန္ မိဘျပည္သူေတြရဲ႕ အခန္းက႑ကုိ ဆရာ တေယာက္ ပညာလွ်ံၿပီး ထည့္တြက္ဖုိ႔ ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့ေလသလားလုိ႔ ေတြးမိပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ၾကံ့ဖြတ္လို၊ မသိဂႌလုိ၊ အ ႀကီးတန္း စာနယ္ဇင္းသမားလုိ၊ စစ္တပ္မိသားစု၀င္လုိ လူေတြထဲမွာ စစ္ဗုိလ္ေတြရဲ႕ အလိမ္အညာကုိမခံဘဲ ျပတ္ျပတ္သား သား ဆန္႔က်င္မဲေပးၾကမယ့္သူေတြ အမ်ားအျပား အေသအခ်ာရွိေနတာကုိလည္း၊ ဆရာ တမင္မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထားခဲ့ ပါတယ္။<br /> အခုအခါမွာ အတုိက္အခံက သုညအဆင့္မွာျဖစ္ေနၿပီး စစ္တပ္က တစ္ရာရာႏံႈးပုိင္စုိးထားတာမို႔ ဖြဲ႔စည္းပုံကုိေထာက္ ခံလုိက္ျခင္းအားျဖင့္ သုညထက္ပုိေသာတစုံတစ္ရာကုိ မွ်ေ၀ရႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ စာနယ္ဇင္းသမားရဲ႕အျမင္ကုိ ဆရာ အေလးထား ေထာက္ျပေဆြးေႏြးသြားပါတယ္၊ ဒီစာနယ္ဇင္းသမားရဲ႕အျမင္ကုိပဲ လူေတြၾကားမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့အျမင္လုိ႔ ဆရာက ထပ္ဆင့္ အတည္ျပဳ ဆုိလုိက္ျပန္ပါတယ။ ဒီစာနယ္ဇင္းသမားရဲ႕အျမင္က ျပည္သူေတြရဲ႕အျမင္နဲ႔ တထပ္တည္းက်တူေနတယ္လုိ႔ ဆရာ ဘာ့ေၾကာင့္ ေျပာႏုိင္ပါသလဲ၊ တကယ္တူတာလား။ ဆရာက တူေစခ်င္တာလား။ ဆရာ ႐ိုးသားပါရဲ႕လား။<br /> အခုအခါမွာ အာဏာကုိလုိသလုိသုံးၿပီး ထင္သလုိအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့စစ္ဗုိလ္ေတြကုိ ဖြဲ႔စည္းပုံကုိ အတည္ျပဳလုိက္ျခင္း ျဖင့္ သူတို႔လုပ္ခ်င္ရာကို အရင္အတုိင္း ဒုံရင္းဆက္လုပ္ႏုိင္ဖုိ႔ အေျခခံဥပေဒႀကီးနဲ႔ အကာအကြယ္ေပးလုိက္ရေတာ့မွာမို႔ တရား စဲြလုိ႔လည္းမရ၊ လူထုခုံ႐ုံးလည္းမရွိ၊ ႏုိင္ငံတကာ ခုံ႐ုံးလည္းေပ်ာက္နဲ႔ ခ်ဳိတပ္ေပးလုိက္တဲ့ျမင္းလုိ ထိန္းမႏုိင္ သိမ္းမရျဖစ္သြား မွာကုိ ဆရာေတြးပူဟန္ မရွိပါဘူး။ အရင္တုန္းက အာဏာသိမ္းရင္ ဥပေဒကုိဖ်က္ၿပီး အာဏာသိမ္းရတတ္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အခုဖြဲ႔စည္းပုံကုိ အတည္ျပဳလုိက္ရင္ ဥပေဒအရ အာဏာသိမ္းရတာျဖစ္သြားၿပီး ဒါကုိ ကန္႔ကြက္တဲ့၊ ဆႏၵျပတဲ့ျပည္သူ ေတြကုိ သတ္ခ်င္သေလာက္သတ္ တရားစဲြခြင့္မရွိေတာ့မွာကုိ ဆရာစုိးရိမ္ပုံမျပပါဘူး။ အခုေနအခါမွာ ဘယ္လုိမွမရႏုိင္တဲ့ တရား၀င္ လူသတ္လုိင္စင္ကုိ လာမယ့္ဖြဲ႔စည္းပုံအရ စစ္တပ္က တဦးတည္းမူပုိင္ရသြားမွာကုိ ဆရာျမင္ပုံမရပါဘူး။ စစ္တပ္ တမတ္သား က တႏုိင္ငံလုံး ကုိ ထင္သလုိခ်ယ္လွယ္ၿပီး စစ္တပ္သေဘာမတူဘဲ ဘာမွေျပာင္းလုိ႔ မရတဲ့ အေျခခံဥပေဒကုိ တုိးတက္တဲ့ မူတရပ္လုိ႔ ျပည္သူကုိ ဆရာက သတင္းစကားေပး ခ်င္ပုံရပါတယ္။<br /> ေဆြးေႏြးခ်က္တခုလုံးကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္လုိက္ရင္ ဖြဲ႔စည္းပုံကုိ အတည္မျဖစ္သြားမွာကုိ ဆရာ အလြန္အ မင္း ပူပန္ေနပုံရပါတယ။ ဆရာ့ေသာကနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ေသာကနဲ႔ စာနယ္ဇင္းသမားႀကီးရဲ႕ ေသာကေတြဟာ တထပ္ တည္းက်ၿပီး တူေနတာက ေမးခြန္းထုတ္စရာျဖစ္ပါတယ။ အက်ဳိးစီးပြားမ်ား တူေနေလလုိ႔လား။<br /> အင္အယ္လ္ဒီလုပ္ေဆာင္သမွ်ကုိ ဆရာက နအဖလုိဘဲ ဘယ္ေသာအခါကမွ လုံေလာက္တယ္လုိ႔ မထင္ခဲ့ပါဘူး။ အင္အယ္လ္ဒီ ဘယ္ေတာ့မွ မမွားဘူးလုိ႔ မဆုိလုိပါဘူး။ ဖိႏွိပ္သူနဲ႔ ဖိႏွိပ္ခံရသူကို တတန္းတည္း ထားတတ္တာဟာ အၿမဲမမွန္ ႏုိင္ပါဘူး။ အခုလည္း ဖြဲ႔စည္းပုံကုိ ကန္႕ကြက္ၿပီးရင္ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာ အင္အယ္လ္ဒီက ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မေျပာႏုိင္ပါဘူး ဆုိၿပီး ဆရာက စာနယ္ဇင္းသမားႀကီးရဲ႕ လက္ကုိငွားၿပီး ခုတ္ျပန္ပါတယ။<br /> ပညာရွင္ႀကီးတဦးျဖစ္တဲ့ ဆရာ့ကုိေမးခြန္းတခု ေမးလုိက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အာဏာရွင္က အာဏာကုိ တစ္ရာရာ ခုိင္ႏႈံး ရယူထားၿပီး အတုိက္အခံက သုညျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးမွာ အာဏာရွင္ကသာ ေရႊ႕ကြက္ေတြကို ဦးေဆာင္ႏုိင္တယ္ ဆုိတာ ဆရာဘာလုိ႔ အသိအမွတ္မျပဳႏုိင္ရတာလဲ။ အင္အားခ်ိနဲ႔ေနတဲ့ အတုိက္အခံလုပ္သူက ဘာၿပီးရင္ ဘာလာမယ္ဆုိ တာ ကုိ ဘယ္လုိမွ မသိႏုိင္တာမို႔ အခ်ဳိ႕အေျခအေနေတြမွာ ကုိယ္ကဘာလုပ္မယ္ဆုိၿပီး ႀကိဳတင္မခ်ျပႏုိင္တာကို ဆရာဘာလုိ႔ မစာနာႏုိင္၊ နားလည္မႈ မေပးႏုိင္ရတာလဲ။<br /> ဒီဗြီဘီဟာ အမည္အရကုိယ္က စစ္အာဏာရွင္တုိက္ဖ်က္ေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီထြန္းကားေရးအတြက္ ျပည္သူေတြကုိ သတင္းမွန္ အခ်က္အလက္မွန္ေတြကုိ ေပးဖုိ႔တာ၀န္ရွိပါတယ။ နအဖက သူတို႔စိတ္ႆကိက္ေရးဆဲြထားတဲ့ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ ကုိ အတည္ျပဳေပးႏုိင္ေအာင္ ျပည္သူလူထုကုိ ေခ်ာ့လုိက္၊ ေခ်ာက္လုိက္လုပ္ေနတာကုိ ဒီဗြီဘီက မသိဘူးဆုိရင္ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့ မလား။ ျပည္သူလူထုက စစ္ကြ်န္ဖြဲ႔စည္းပုံကုိ အျမင္႐ႈတ္ေထြးၿပီး အတည္ျပဳလာေအာင္၊ တခုတည္းေသာ အထင္ကရအတုိက္ အခံပါတီ အင္အယ္လ္ဒီကုိ လူထုက အယုံအၾကည္ကင္းမဲ့လာေအာင္၊ အေသခံ၊ အသတ္ခံၿပီး ကန္႔ကြက္မဲေပးၾကဖုိ႔ သက္ စြန္႔ဆံဖ်ား ႆကိးစားေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူေတြ၊ အင္အယ္လ္ဒီေတြကုိ ေနာက္ေၾကာက ဓားနဲ႔ထုိး သလုိ လိမ္မာပါးနပ္စြာ ေသြးထုိးလႈံ႕ေဆာ္ေနတဲ့ ဆရာဦးတင္ေမာင္သန္းကုိ ဒီဗြီဘီက စင္တင္ေပးၿပီး စစ္ဗုိလ္ေတြအႆကိက္ ေထာက္ခံမဲေပးဖုိ႔ ေအာ္ေနတာ မရွက္ဘူးလား။<br /> က်ဳပ္တို႔ဒီဗြီဘီက လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းဌာနျဖစ္တယ္၊ အျမင္အားလုံးကုိ တင္ျပမယ္ဆုိရင္ ေလးစားပါတယ္၊ မွန္ လည္း မွန္ပါတယ္။ ဒါဆုိ က်ဳပ္အျမင္ကုိလည္း တင္ျပခြင့္ျပဳပါ၊ ဆရာဦးတင္ေမာင္သန္း ကုိယ္တုိင္က က်ဳပ္ေဆာင္းပါးကုိ ကုိယ္ တုိင္ဖတ္ၿပီး ဒီဗြီဘီမွာ ရွင္းရဲပါသလား။<br /><br />ေအာင္ထီ<br />ဧၿပီလ ၅၊ ၂၀၀၈</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-6231478941412724712?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-9866410868818977502008-05-01T09:48:00.000-07:002008-05-01T09:50:18.157-07:00ရက္ပုိင္းမွ်သာလုိေတာ့တဲ့ “ဆႏၵခံယူပြဲ” အတြက္ နအဖဟာ ခက္ခက္ခဲခဲ တက္လွမ္းေနတာ ေတြ႔ေနရတယ္။ ၿခိမ္း ေျခာက္တာ ေခ်ာ့ျမဴတာေတြအျပင္ ဖမ္းခ်ဳပ္တာ၊ ေခ်ာင္း႐ုိက္တာေတြပါ<span id="fullpost"><br />ေဖာေဖာသီသီႀကီးလုပ္ေနတယ္။ မရွက္ - မေၾကာက္ - မကြယ္ - မ၀ွက္။<br /> တဖက္မွာေတာ့ ျပည္သူလူထုေတြထဲမွာေတာ့ ကန္႔ကြက္မဲထည့္ဖုိ႔ ၾကက္ေျခခတ္ဖို႔ဆုိတဲ့ သေဘာထားဟာ ျပတ္ ျပတ္သားသားခ်မွတ္ၿပီးသြားၿပီ။ ဆိုလိုတာ က်ားနဲ႔ဆင္ လယ္ျပင္မွာေတြ႔ၾကၿပီ။ ဘယ္ကမွ ေရွာင္ဖယ္လုိ႔မရေတာ့။<br /> “နအဖဟာ သူတို႔ႏိုင္ေအာင္ တနည္းမဟုတ္တနည္းနဲ႔ညစ္မွာပဲ” ဆိုတဲ့စကားေတြ ေနရာတကာမွာ ေပၚေနတယ္။ (ဒီ ေလသံကို သူတို႔လူေတြကတဆင့္ မသိမသာလႊင့္ေနတာလဲ ရွိႏိုင္တယ္။) ဟုတ္တယ္သူတို႔ကတနည္းမက နည္းေပါင္းေသာင္း ေျခာက္ေထာင္ က်င့္သံုးၾကလိမ့္မယ္။ သံသယမရွိနဲ႔။ အာဏာရသူဖက္က လက္နက္နဲ႔ အာဏာနဲ႔ေပါင္းၿပီး ညစ္တာျဖစ္တဲ့အ တြက္ သူတို႔က ႏုိင္ေကာင္းႏုိင္သြားႏိုင္တယ္။ ဒါမဆန္းဘူး။ တိုက္ပြဲတရာ ေအာင္ပြဲတရာဆိုတာ နာေးထာင္လုိ႔သာ ေကာင္းၿပီး လက္ေတြ႔မွာမရွိဘူး၊ ကိုယ္တုိက္ခ်င္တဲ့ ဂြင္၊ ကိုယ္တိုင္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ၊ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ျပင္ဆင္ၿပီးတိုက္ရရင္ တမ်ဳိးျဖစ္ တယ္။ ဒီတခါ ၿပီးခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာသံဃာ့ အေရးအခင္းႀကီးမွာ အႀကီးအက်ယ္အထိနာသြားတဲ့ နအဖဟာ ႏုိင္ငံေရးလက္ဦးမႈ ရယူေရးအတြက္ ထုိးစစ္ဆင္လာတာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုကဖက္ေျပာရရင္ ဒီတပြဲဟာ ကိုယ္ကခံစစ္ကေန လက္ဦးမႈရေအာင္ ျပန္လုပ္ရတာ ျဖစ္တယ္။<br /> ဒါေပမဲ့ ဒါဟာစစ္ေရးတိုက္ပြဲမဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံေရးတို္က္ပြဲနဲ႔ စစ္ေရးတိုက္ပြဲမွာ မတူတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ စစ္ေရးတို္က္ပြဲမွာ စစ္႐ႈံးရင္ လူပါ၊ နယ္ေျမပါဆံုး႐ႈံးသြားတာမုိ႔ နာလံမထူေအာင္ ျဖစ္တတ္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးတို္က္ပြဲမွာ အဲဒီလုိ အက်အဆံုးမရွိေအာင္ တိုက္လုိ႔ရတယ္။ ဒီတခ်ီတို္က္ပြဲရဲ႕ ထူးျခားမႈတခုကိုက ျပည္သူေတြဖက္က အရင္းအႏွီးနည္းနည္းနဲ႔ နအဖရဲ႕ မသမာမႈကို ဖြင့္ခ်ႏုိင္တာ၊ သူတို႔ခ်င္းကြဲလြဲမႈကို ပုိနက္႐ႈိင္းေစတာ ျဖစ္တယ္။ <br /> ဒီတုိက္ပြဲမွာ နအဖက ထုိးစစ္ဆင္လာတာျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔ဖက္က အေျခအေနေကာင္းလွလို႔ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔အဖုိ႔ေျပာရရင္ ဒါဟာ ပြဲသိမ္းတိုက္ပြဲမဟုတ္ဘူး။ ေတာင္ကုန္းတကုန္း ရယူေရးတုိက္ပြဲသာ ျဖစ္တယ္။ ဒီေျခလွမ္းကို လွမ္းဖို႔အတြက္ နအဖထဲမွာ အၾကာႀကီး ျပင္ဆင္ခ်ိန္ဆေနတဲ့ၾကားကေန ေနာက္ဆံုးမွာ စြတ္ရြတ္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ရတာ ျဖစ္တယ္။ ဗိုလ္သန္းေရႊနဲ႔ သူ႔အပါးေတာ္ၿမဲေတြက ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆုိၿပီး ခ်မွတ္လုိက္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။ ေၾကျငာၿပီးမွ တျခားနအဖအဖြဲ႔၀င္ေတြကို အသိေပးအေကာင္အထည္ ေဖာ္ခိုင္းၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ စစ္အုပ္စုတခုဆိုတာ ထိပ္သီးပုဂၢိဳလ္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕အတြင္းစည္း၀ုိင္းသာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဗမာျပည္မွာဆိုရင္ ဗိုလ္သန္းေရႊနဲ႔ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္က အနည္းစုေလးသာ ျဖစ္တယ္။ သူတို႔အထဲမွာ ဒီမုိကေရစီမရွိဘူး။ ဗိုလ္သန္းေရႊလက္ညိႇဳးၫႊန္ရာ ေရျဖစ္ရတာ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတပြဲဟာ ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ႕ အရွက္ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ တုိက္႐ိုက္ဆက္ေနတာမုိ႔ သူ႔လက္စြဲေတြဟာ အျပတ္ၾကမ္းရမ္းလုပ္ကိုင္ေနၾကတယ္။<br /> အခုလာေတာ့မယ့္ ဆႏၵခံယူပြဲဆိုတာဟာ ဗိုလ္သန္းေရႊအစုက စြတ္ရြတ္လုပ္ခ်လိုက္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ အကုန္အုိးနင္းခြက္နင္း ျဖစ္ေနတာေတြေတြ႔ရတယ္။ ဆႏၵခံယူပြဲကို ေနာက္သံုးလမွာ က်င္းပမယ္ေျပာတယ္။ ဖြဲ႔စည္းပံုမူၾကမ္းဆိုတာက စာအုပ္ျဖစ္မလာေသးဘူး။ စာအုပ္ရယ္လုိ႔ ႐ုိက္ထြက္လာေတာ့လဲ အမွားမွားအယြင္းယြင္းေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ မွားတာမွ စာ႐ုိက္စာစီမွားတာ မဟုတ္ဘူး။ စာ႐ုိက္စာစီမွားတာဆုိရင္ စာလံုးမွားတာပဲ ျဖစ္မယ္။ အခုဟာက ၀ါက်လုိက္ေတြ မွားေနတာ။ မွားတာမွ အယူအဆအရ ကေျပာင္းကျပန္ျဖစ္ေနေအာင္ မွားတာျဖစ္တယ္။ သူတို႔ခ်င္းမွ ျပတ္ေအာင္ေဆြးေႏြးလိုက္ၾကရရဲ႕လား စဥ္းစားစရာပဲ။ ဒါမွမဟုတ္၊ သူတုိ႔ကိုယ္တုိင္ေရာ အေသအခ်ာဖတ္ၾကရဲ႕လား။<br /> ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီတခ်ီမွာလဲ နအဖအဖို႔ အင္မတန္ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္း လုပ္ေနရတာေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံုကို ေ၀ဖန္ဆန္႔က်င္သူေတြကို တရားဥပေဒအရ အေရးယူမလုိလုိေျပာေပမယ့္ အခု အေရးမယူရဲဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ျပည္သူေတြက ေျဗာင္ဆန္႔က်င္၊ ဟားတုိက္ေျပာေနၾကတယ္။ ဒီအစား နအဖဟာ တရားမဲ့ ေခ်ာင္း႐ုိက္တာ၊ ေျဗာင္႐ုိက္တာ၊ ကားနဲ႔တုိက္တာေတြ လုပ္ေနတယ္။ တျပည္လံုးကို စည္း႐ံုးတာကနည္းနည္း၊ ၿခိမ္းေျခာက္တာကမ်ားမ်ား လုပ္ေနတယ္။ ရဲဆိုတာကလဲ ဗံုးခြဲတာဖမ္းမမိ၊ လူသတ္တာ၊ လူ႐ုိက္တာအမႈမဖြင့္နဲ႔၊ ေပထုိင္ေနတယ္။ မီးသတ္က မီးမသတ္၊ လူသတ္ေနတယ္။ စြမ္းအားရွင္ဆုိတာေတြက လက္နက္မဲ့ျပည္သူလူထုအေပၚ စြမ္းအားေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးျပေနၾကတယ္။ နအဖရဲ႕ ဆႏၵခံယူပြဲဟာ မင္းမဲ့စုိးမဲ့ ႏုိင္ငံတခုမွာက်င္းပတာနဲ႔ အတူတူပဲျဖစ္မယ္။<br /> တတုိင္းျပည္လံုးကို ဧရာမစစ္တပ္ႀကီးနဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး အႏိုင္က်င့္အုပ္ခ်ဳပ္သလုိပဲ ၾကံ့ဖြတ္နဲ႔ စြမ္းအားရွင္ဆုိတာေတြကိုလဲ အေရအတြက္ ဂဏန္းအႀကီးႀကီးျပၿပီး တျပည္လံုးကို ၿခိမ္းေျခာက္ျပန္တယ္။ တခ်ဳိ႕မသိနားမလည္သူက ယံုၿပီးေၾကာက္ရွာၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဒီဂဏန္းေတြကို အသံုးခ်ၿပီး နအဖရဲ႕ခြင္ထဲကို ေမာင္းပို႔ၾကတယ္။ ဒီတုိင္းျပည္က လူေတြလုိ ဒါေလာက္တာရွည္ တထိတ္ထိတ္ တလန္႔လန္႔ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြ တျခားႏုိင္ငံေတြမွာ ရွိမွရွိပါ့မလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာပဲ။<br /> တဖက္ကေျပာရင္လဲ ဒီႏုိင္ငံသားေတြေလာက္ အမွားအမွန္ခြဲျခားတတ္တာ၊ သတၱိရွိတာ ကမၻာမွာရွားတယ္။ ဒီတခါ နအဖရဲ႕ ဆႏၵခံယူပြဲဟာ နအဖဖက္ကစတဲ့ ထုိးစစ္ျဖစ္တာမွန္ေပမယ့္ ဒီလုိျပည္သူလူထုနဲ႔ရင္ဆုိင္ရတာမို႔ သတုိ႔တေတြ ကေသာင္းကနင္း၊ မရွက္ႏုိင္၊ မေၾကာက္ႏုိင္ လုပ္ကိုင္ေနၾကတာျဖစ္တယ္။ စုိးရိမ္ေန၊ ေၾကာက္ရြံ႕ေနတာဟာ သူတို႔ပဲျဖစ္တယ္။<br /> ဒီလုိအခါမွာ နအဖက နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ညစ္မွာမုိ႔ သူတို႔ႏုိင္မွာပဲလုိ႔ ေတြးပူေနစရာ မလုိဘူး။ သူတို႔ မုခ်ဒီလုိလုပ္မွာပဲ။ သူတို႔က ထုိးစစ္ဆင္လာတာကို ရင္ဆုိင္တဲ့ျပည္သူေတြအဖုိ႔ ကိုယ့္ဖက္က အက်အဆံုးနည္းနည္းနဲ႔ သူတုိ႔ကို ႏုိင္ငံေရးအရ ထိထိေရာက္ေရာက္ ထုိးႏွက္ႏုိင္ရင္၊ ေနာက္ၿပီး သူတို႔တြင္းမေက်လည္မႈေတြ ပိုမ်ားျပားေစႏုိင္တယ္ဆုိရင္ ဒီတုိက္ပြဲဟာ ႏုိင္ၿပီပဲ။ ဒါ့အျပင္ အေျခအေနေပးရင္ ဒီထက္ႀကီးမားတဲ့ေအာင္ပြဲေတြေတာင္ ရႏုိင္ေသးတယ္။ ကိုယ့္ဖက္က ေလာဘႀကီးလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ သူ႔အမွားေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာေအာင္ ဖန္တီးရမယ္။ ကိုယ့္အတြက္ တပ္ေလ့က်င့္ေရးတခုလုိ သေဘာထားသင့္တယ္။ ျပည္သူေတြအဖုိ႔ ဒီတခါဟာ တုိက္ပြဲနည္းမ်ဳိးေပါင္းစံုကို တိုက္ႏိုင္၊ တုိက္တတ္ေအာင္ေလ့က်င့္ဖုိ႔ အခြင့္အလမ္းေကာင္းတခုပါ။ ဒီတုိက္ပြဲၿပီးသြားတဲ့ေနာက္မွာ လူထုႀကီးဟာ ေၾကာက္သြားတာ မျဖစ္ဘုိ႔နဲ႔ သူ႔အၾကပ္အတည္းက ကိုယ့္အၾကပ္အတည္းျဖစ္မသြားဘုိ႔ပဲ အေရးႀကီးတယ္။<br /> နအဖစစ္အုပ္စုကို ေျခလွမ္းရွိရွိနဲ႔ တလုပ္ခ်င္း၀ါးစားသြားမယ့္ သေဘာထားခ်မွတ္ထားရမယ္။<br /><br />ဗၾသ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-986641086881897750?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-33114168584067621572008-05-01T09:42:00.000-07:002008-05-01T09:47:54.187-07:00ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔စည္းလံုးညီၫြတ္ေသာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားက အေလးအနက္ တုိက္တြန္းအပ္ပါသည္။<br /> ၁။ ၂၀၀၈-ခုႏွစ္၊ ေမလ (၁၀) ရက္ေန႔တြင္ျပဳလုပ္မည့္ လူထုဆႏၵခံယူပြဲသည္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး<span id="fullpost"><br />အခင္းအက်င္းကုိ ေျပာင္းလဲပစ္ႏုိင္မည့္ အခြင့္အေရး တစ္ရပ္အျဖစ္ ႐ႈျမင္သေဘာေပါက္ကာ မိမိတို႔၏ဆႏၵအစစ္အမွန္ကို ရဲ၀ံ့ျပတ္သားစြာ ေဖာ္ထုတ္ျပသၾကပါရန္ႏွင့္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ၂၀၀၈ - ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ (၂) ရက္ေန႔တြင္ထုတ္ျပန္ခဲ့ေသာ ျပည္သူသုိ႔ပန္ၾကားခ်က္ႏွင့္ လုပ္ေဆာင္ရမည့္ အခ်က္မ်ားပါကိစၥရပ္မ်ားကိုလည္း တခဲတနက္ပူးေပါင္း ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ ၾကပါရန္ တုိက္တြန္း အပ္ပါသည္။<br /> ၂။ ယခုဆႏၵခံယူမည့္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းသည္ ျပည္သူ႔ကုိယ္စားလွယ္မ်ားက ေရးဆြဲထားျခင္းမဟုတ္၊ စစ္တပ္က အဓိကအာဏာအရပ္ရပ္ ကုိ ခ်ဳပ္ကုိင္ထားမည့္ ဗဟုိကခ်ဳပ္ကိုင္ေသာ အစုိးရပံုစံသာျဖစ္ၿပီး ဒီမိုကေရစီအႏွစ္သာရျပည့္၀သည့္ စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စုကုိလည္း မေဖာ္ေဆာင္ႏုိင္။ သို႔ျဖစ္ပါ၍ ျပည္သူလူထုသည္ ၄င္းတို႔ႏွင့္ ထုိက္တန္ေသာ အစုိးရကိုသာရရွိသည္ဆုိသည့္ ႏုိင္ငံေရး အဆုိအမိန္႔အရ ႏုိင္ငံေရးအသိ၊ ႏုိင္ငံေရးသတိရွိသူတုိင္းက မိမိတို႔၏ ဆႏၵမဲတစ္ျပားစီျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ကို လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚသုိ႔ ပုိ႔ ေဆာင္ကာ သမုိင္းမွတ္ေက်ာက္တင္ၾကပါရန္ ထပ္မံတိုက္တြန္းအပ္ ပါသည္။<br /> ၃။ ျမန္မာ့အေရးကို ကမာၻတစ္၀န္းလံုးက အာ႐ံုစုိက္ေစာင့္ၾကည့္ၾကမည္ျဖစ္ပါ၍ မိမိတို႔၏ ဆႏၵအမွန္ကုိထုတ္ေဖာ္ျခင္းေၾကာင့္ ေဘးအႏၱရာယ္ၾကံဳေတြ႔ မည္ကို စုိးရြံ႕ရန္မလို။ စိုးရြံ႕မႈေၾကာင့္ဆႏၵအမွန္ကို မ်ဳိသိပ္ျခင္း၊ မဲ႐ံုသုိ႔သြားရန္ ပ်က္ကြက္ျခင္း၊ ၾကားေနျခင္းတို႔သည္ ရလဒ္ဆိုးမ်ားကို သြယ္၀ိုက္ေထာက္ခံရာ ေရာက္မည္ျဖစ္ၿပီး ပိုမိုဆိုးရြားခါးသီးေသာ အနာဂတ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရလိမ့္မည္ကို အထူးသတိခ်ပ္ရန္လည္း တုိက္တြန္းအပ္ပါသည္။<br /> ၄။ ႏုိင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖဳိးေရးေကာင္စီက ၂၀၀၈ - ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၂၇) ရက္ေန႔တြင္ ထုတ္ျပန္ထားသည့္ ျပည္လံုးကၽြတ္ ဆႏၵခံယူပြဲဥပေဒအခန္း (၈)၊ ပုဒ္မ (၂၂)၊ ပုိဒ္ခြဲ (က)၊ အငယ္ (၁) အရ မဲ႐ံုပိတ္ၿပီးသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ (၁၀) ဦးထက္မနည္း ေသာ ဆႏၵမဲေပးခြင့္ရွိသူတို႔၏ ေရွ႕ ေမွာက္တြင္ ဆႏၵမဲမ်ားကိုေရတြက္ရမည္ဟု ေဖာ္ျပထားပါ၍ ျပည္သူတို႔အေနျဖင့္ မဲ႐ံုဖြင့္ခ်ိန္ႏွင့္ ဆႏၵမဲေရ တြက္ခ်ိန္တြင္ ပူးေပါင္းပါ၀င္ ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါရန္လည္း အေလးအနက္တုိက္ တြန္းအပ္ပါသည္။<br /><br />ရွမ္းတုိင္းရင္းသားမ်ားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (SNLD)<br />မြန္အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ (MNDF)<br />ဇိုမီးအမ်ဳိးသားကြန္ဂရက္ (ZNC)<br />ရခုိင္ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ALD)<br />ခ်င္းအမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (CNLD)<br />ကရင္အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီကြန္ဂရက္ (KNCD)<br />ကခ်င္ျပည္နယ္အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီကြန္ဂရက္ (KNCD)<br />ကယားျပည္နယ္လူမ်ဳိးေပါင္းစံုဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (KSANLD)<br />ကယန္းအမ်ဳိးသားညီဍြတ္ေရးႏွင့္ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ (DOKNU)<br />မရာျပည္သူ့ပါတီ (MPP)<br />ရွမ္းျပည္ကုိးကန့္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ (SSKDP)<br />ရခုိင္ျပည္သူ့ဒီမိုကေရစီတပ္ေပါင္းစု (APDF)<br /><br />ရက္စြဲ။ ။ ၂၀၀၈-ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ (၃၀)ရက္<br />ရန္ကုန္ၿမိဳ႕။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-3311416858406762157?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-76547276624234302882008-04-29T08:01:00.001-07:002008-12-08T21:31:55.314-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBc9KR2-o7I/AAAAAAAAAOE/yJdbGuWZnPo/s1600-h/0.0_21-4-08.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBc9KR2-o7I/AAAAAAAAAOE/yJdbGuWZnPo/s320/0.0_21-4-08.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194687941997142962" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBc9Kh2-o8I/AAAAAAAAAOM/CjFFk8-0Zu8/s1600-h/toBeruma011.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBc9Kh2-o8I/AAAAAAAAAOM/CjFFk8-0Zu8/s320/toBeruma011.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194687946292110274" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBc9Kx2-o9I/AAAAAAAAAOU/ta79oW1HXs8/s1600-h/image.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBc9Kx2-o9I/AAAAAAAAAOU/ta79oW1HXs8/s320/image.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194687950587077586" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBc9LB2-o-I/AAAAAAAAAOc/qRKaoaQLkig/s1600-h/Beruma014-600.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBc9LB2-o-I/AAAAAAAAAOc/qRKaoaQLkig/s320/Beruma014-600.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194687954882044898" border="0" /></a><br />စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုရင္ေပါ့<br /><span id="fullpost"><br />ျပန္ေခါက္ထားေပးေနာ့္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-7654727662423430288?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-69887246116629217992008-04-29T07:52:00.000-07:002008-04-29T07:53:42.526-07:00တိုင္းျပည္တျပည္မွာ ႏိုင္ငံေရးအၾကပ္အတည္း။ ဒါမွမဟုတ္ေရွ႕မတိုးသာ ေနာက္မဆုတ္သာ အေျခအေနမ်ဳိးၾကံဳလာ ရရင္ ေဆးၿမီးတိုကအစ တေဘာင္ေပး။ နတ္လမ္းၫႊန္ေပးတာေတြ။<span id="fullpost"><br />တိုင္းျပည္တျပည္မွာ ႏိုင္ငံေရးအၾကပ္အတည္း။ ဒါမွမဟုတ္ေရွ႕မတိုးသာ ေနာက္မဆုတ္သာ အေျခအေနမ်ဳိးၾကံဳလာ ရရင္ ေဆးၿမီးတိုကအစ တေဘာင္ေပး။ နတ္လမ္းၫႊန္ေပးတာေတြ။ ေရႊငံုးမင္းအၿမီးေမွ်ာ္သလို ေမွ်ာ္ခိုင္းတာစတာေတြ ဟိုက ဒီကေပၚလာတတ္ပါတယ္၊ ပံုမွန္အေျခအေနမွာ ႏိုင္ငံေရးစကားေျပာေနသူ မဟုတ္သူေတြေတာင္ ဒီလိုအခါမွာ ခုန္ထြက္လာ တတ္ပါတယ္၊ ဒါမဆန္းပါဘူး၊ တကမၻာလံုးမွာ ျဖစ္တတ္တာပါပဲ၊<br /><br />ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုသေဘာတရားေတြ ထုတ္လာသူေတြဟာ ဘယ္လိုသေဘာထားနဲ႔ ေပးတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေသခ်ာ စိစစ္ဖုိ႔လိုပါတယ္၊ တိုင္းျပည္နဲ႔ ျပည္သူလူထုအေပၚမွာ ေစတနာရွိသူေတြပါတတ္သလို တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဒီတေကြ႔မွာျဖင့္ငါ့အ ကြက္ေပၚၿပီလုိ႔ယူဆၿပီး ထြက္လာတာပါ၊ ငါ့အကြက္ဆိုတာမွာ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးေလာကမွာဆိုရင္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဖုိ႔။ ထင္ ေပၚေက်ာ္ေစာဖုိ႔။ အလိုေတာ္ရိေလာကမွာဆိုရင္ ငါမ်က္ႏွာရေအာင္လုပ္ဖုိ႔။ ရာထူးေနရာရဖုိ႔။ စတာမ်ဳိးေတြပါတတ္ပါတယ္၊ စစ္ အစိုးရကိုဆန္႔က်င္ရတဲ့ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲသက္တမ္း ရွည္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဒီလိုထူးထူးဆန္းဆန္း အယူအဆေတြေတြ႔လာ ရပါတယ္၊ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္အေနာက္တိုင္းက စာအုပ္ေတြထဲမွာပါတာေတြကို ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေျခအေနနဲ႔ သင့္ေတာ္သည္။ မသင့္ ေတာ္သည္မစဥ္းစားပဲ အတင္းဆြဲယူၿပီး သေဘာတရားဖန္တီးၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္၊ ဖိနပ္မေတာ္ရင္ ဖေနာင့္ျဖတ္မယ့္ သေဘာပါ၊<br /><br />ဗမာျပည္ရဲ႕ လက္႐ွိအေနအထားမ်ဳိးမွာ အာဏာရလူတန္းစားဟာ “ခြင္လံုးကၽြတ္ႏိုင္ခ်င္ေနသမွ်”။ ဒါမွမဟုတ္ “ခြင္ လံုးကၽြတ္ အႏိုင္ယူဖုိ႔ပဲေတြးေခၚ လုပ္ေဆာင္ေနသမွ်” ဘယ္ေတာ့မွ ႏွစ္ဖက္အႏိုင္ရရွိတဲ့ “Win - Win ေျဖရွင္းနည္း” ျဖစ္ေပၚ မ လာႏိုင္ပါဘူး၊ “Win - Win ေျဖရွင္းနည္း” ဆိုတာဟာ ႏွစ္ဖက္စလံုးကသေဘာ႐ိုးနဲ႔။ အေျဖေကာင္းရလိုတဲ့ ဆႏၵအစျပဳခ်က္နဲ႔ ေဆြးေႏြးၾကမွရတာပါ၊ အာဏာရလူတန္းစားက “သူ႔ဘက္က အႏိုင္ရေနတယ္” လုိ႔ထင္ေနသမွ် “ဂိမ္းသီ၀ရီ” ဆိုတာအလုပ္မ ျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ဒီေန႔ဗမာျပည္ ျပည္သူေတြ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ရန္သူဟာ ဘယ္လိုလူလဲဆိုတာကို အကဲျဖတ္တာမွာကိုပဲ ျပႆနာ ရွိေနပါတယ္၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို ပန္းပန္။ သနပ္ခါးလိမ္းေပးေနၿပီး ဒီခ်ဳပ္ကိုအိုးမည္းသုပ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတာေတြလည္း ေတြ႔ရ ပါတယ္၊ ကိုယ့္ဖက္ကသူ႔ကိုၾကည့္ရင္တမ်ဳိး။ သူ႔ဖက္က ကိုယ့္ကိုၾကည့္ရင္ တမ်ိဳးဆိုတာမဆန္းပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ဘယ္ဖက္ မွာရပ္ တယ္ဆိုတဲ့ကိစၥကိုေတာ့ ေျပာရပါမယ္၊<br /><br />ဒီေန႔ဗမာျပည္ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အၾကပ္အတည္းဟာ လက္နက္ကိုင္ထားတဲ့ အာဏာရလူတန္းစားက အာဏာကို ျပည္သူက ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္သူေတြလက္ထဲ လႊဲေျပာင္းဖုိ႔မေျပာနဲ႔ တဖဲ့တစေတာင္ ခြဲမေပးခ်င္လုိ႔ျဖစ္ပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ ေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏိုင္ငံေရးပေရာဟိတ္လုိ႔ သတ္မွတ္ယူဆေနသူေတြေျပာသလို အတိုက္အခံေတြဖက္က။ အထူးသျဖင့္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီဖက္က အေလွ်ာ့မေပးလုိ႔။ တင္းခံေနလုိ႔လံုး၀မဟုတ္ပါဘူး၊<br /><br />ဒါၾကားထဲကပဲ “ကိုယ္ကေလွ်ာ့ေပးရင္ သူကလည္းေလွ်ာ့ေပးလာမယ္” ဆိုတဲ့ အံ့ၾသစရာစဥ္းစားေတြးေခၚနည္းေတြ ေတာင္ ၾကားရ ဖတ္ရပါတယ္၊ သူတုိ႔ဟာ နအဖကိုဖားခ်င္လြန္းတာလား။ ႏံုအလြန္းတာလား စဥ္းစားစရာျဖစ္ေနပါတယ္၊ ဒီ ထက္ဒီသာဆက္ၿပီး အေလွ်ာ့ေပးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခါးပါပါယံုမက “က်ားေရွ႕ခံတြင္းေရွ႕မွာ ကိုယ္ကိုစင္းေပး” တာပဲျဖစ္မွာ ေတာ့မွာပါ၊<br /><br />ဒီအေတြးအေခၚေတြနဲ႔ တဆက္ထဲတခ်ိဳ႕က ဗမာျပည္ရဲ႕ “ျပည္တြင္းစစ္သမိုင္းကိုလည္း သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္သလိုဆြဲ ေတြး။ ဆြဲေရးေနတာေတြ ေပၚလာေနပါတယ္၊ နအဖေပးထားတဲ့ဒီမိုကေရစီဟာ သူတို႔ရဲ႕အဲဒီလိုေရးသားမႈေတြအတြက္ေတာ့ တကယ့္ကို အံကိုက္ပါ၊ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ၊ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျပန္လည္တည္ ေထာင္ဖုိ႔ ဗကပက ၁၉၅၅ခုႏွစ္မွာ ကမ္းလွမ္းတုန္းက ‘စစ္အုပ္စု’ဟာ တပ္မေတာ္ရဲ႕တစိတ္တပိုင္းမွာပဲ ဘန္ကာတူး။ အေျခ စိုက္ေနရတုန္းပဲျဖစ္ပါတယ္၊ ‘မဆလ ဆိုရွယ္လစ္အေတြးအေခၚ’ ဆိုတာကို စတင္ၿပီးေတာ့ ၾကံဆေနရတုန္းျဖစ္မွာပါ၊ စစ္အုပ္စု အပိုင္စီးထားတဲ့ ‘စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရးဌာန’ ကို အသံုးျပဳၿပီး ‘ေခတ္ေရး’ စာေစာင္ကေလးေတြ ထုတ္ေနၿပီး တပ္ကို တလက္ ကိုင္ျဖစ္ေအာင္ ႆကိးစားစည္း႐ံုးေနတုန္းျဖစ္ပါတယ္၊ (အဲဒီ ‘ေခတ္ေရး’ စာေစာင္ကေလးေတြကို ျပန္လည္ေလ့လာၾကည့္ရင္ ရွင္းပါလိမ့္မယ္၊ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီ႐ိုက္ၿပီး အလကားေ၀ခဲ့တာမို႔ အခုရွာရင္ ရႏိုင္ပါေသးတယ္၊) ဒါေၾကာင့္အဲဒီတုန္းကတည္းက ‘ဖဆပလ အစိုးရ’ ရဲ႕ တရား၀င္ေပၚလစီ’ နဲ႔ ‘စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး’ ရဲ႕ ေပၚလစီဟာ အတိအလင္းကြဲျပားေနတာကိုလည္း ေတြ႔ၾကရမွာပါ၊ စစ္တပ္ဟာဦးႏုကို မ်က္လံုးထဲေတာင္မထားပါဘူး၊<br /><br />ဗကပထဲမွာလည္း အဲဒီတုန္းကတည္းက ကိုယ့္ဘက္ကေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရင္ သူ႔ဘက္ကလည္း ေလွ်ာ့ေပးလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚကို စစ္တမ္းေတြ ပလူပ်ံေအာင္ေရးၿပီး ျဖန္႔ေနၾကတာပါ၊ အလြယ္ဆံုးဥပမာျပရရင္ “ခ်မ္းေအးစစ္တမ္း” ပါ၊ ဒါကတခုပဲျဖစ္ပါတယ္၊ တျခားစစ္တမ္းေတြလည္းရွိပါေသးတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြအားလံုးမွာ အေျခခံအေတြးအေခၚကေတာ့ တခုတည္းပါ၊ အဲဒါက “ကိုယ့္ဘက္ကေလွ်ာ့ေပးမွ သူ႔ဘက္ကေလွ်ာ့လာမယ္” ဆိုတဲ့အေတြးအေခၚျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီအယူ အဆရွင္တခ်ိဳ႕က “ဆုတ္မယ့္ဆုတ္ ကတုတ္ထိေအာင္ဆုတ္ရမယ္” လုိ႔ေျပာၿပီး လက္နက္ခ် အညံ့ခံဖုိ႔ေျပာၾကပါတယ္၊ သူတို႔ မစဥ္းစားမိတာက “ခြင္လံုးကၽြတ္ အႏိုင္ယူ ခ်င္သူဟာ ေလွ်ာ့ေပးရင္ ကမ္းတက္တတ္တယ္” ဆိုတာပါပဲ၊<br /><br />“ဒီမိုကေရစီကို လက္နက္နဲ႔လဲ” လုိ႔မရခဲ့တာကိုေတာ့ “ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္” ေတြ “အလံနီ” ေတြရဲ႕ ျဖစ္ရပ္ကသက္ေသျပခဲ့ပါၿပီ၊<br /><br />“ဒီမိုကေရစီကို ‘မဲျပား’ နဲ႔ရေအာင္လုပ္ရင္ရမယ္၊ ‘အၾကမ္းမဖက္ေရး’ နဲ႔ လုပ္ရင္ရမယ္ထင္တဲ့ ‘ထင္ေယာင္မွားမႈ’ ကိုေတာ့ ပထစ နဲ႔ ဒီခ်ဳပ္ အေတြ႔အၾကံဳေတြက ျပသြားခဲ့ၿပီမဟုတ္ပါလား၊ အခုေတာ့ ‘စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး’ မွာ ေအာက္သက္ေက်ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္သန္းေရႊက “တရားခံအျဖစ္ခံၿပီး” အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲလိုက္ပါၿပီ၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ေနာက္ဆံုးလက္သီး ခ်က္သြင္းတဲ့ coup de grace အဆင့္ကို ေရာက္ေနၿပီ၊ စစ္အုပ္စုဟာ ‘စစ္တပ္နဲ႔အာဏာသိမ္း’ coup deta နဲ႔ စခဲ့ၿပီး coup de grace နဲ႔ စစ္အုပ္စုမင္းဆက္ကို ထူေထာင္ခ်င္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပေနတာျဖစ္ပါတယ္၊ ဒိထက္ထပ္ေလွ်ာ့ရင္ဘာျဖစ္မလဲ၊ ျပားျပား ၀ပ္တဲ့ဘ၀ပဲေရာက္မွာပါ၊ အၫြြန္႔တံုးတဲ့ဘ၀ပဲ ေရာက္မွာပါ၊<br /><br />၂၀၀၈ခုႏွစ္ကေန ၂၀၁၀ခုႏွစ္။ ဒီ၂ႏွစ္အတြင္းမွာအျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ဗမာျပည္ရဲ႕ကံၾကမၼာကို ဆံုးျဖတ္ပါလိမ့္မယ္၊ ဘာျဖစ္မလဲ၊ အေကာင္းလား။ အဆိုးလားေတြ႔ရေတာ့မွာပါ၊ ၾကာၾကာေစာင့္ရမယ္ မထင္ပါဘူး၊ ေတြေ၀ေနရင္ တသက္တာလံုး ခံရပါလိမ့္မယ္၊<br /><br />ဖဆပလ - ပထစ - မဆလ တို႔ရဲ႕ဇာတ္သိမ္းမ်ဳိး အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ မသိမ္းရေလေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြအားလံုး ႀကိဳးစားၾကရပါမယ္၊ ဒါဟာ ေနာက္ၿမီးဆြဲလုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ သမိုင္းတေခတ္မွာရင္ဆိုင္ရတဲ့ အေျခအေနမွာ ကိုယ့္က်တဲ့အခန္းကေန ၀င္ပါတာျဖစ္ပါတယ္၊<br /><br />တကယ္ေတာ့ဗမာျပည္ရဲ႕အျဖစ္ဟာ ဖြတ္မိေက်ာင္းျဖစ္လာလုိ႔ ဖြတ္ေက်ာျပာစုဘ၀ေရာက္ရတာပါ၊ ၁၉၅၅ခုႏွစ္ ေလာက္တုန္းက စစ္အုပ္စုဟာ အိမ္ေျမႇာင္အျဖစ္ကေန ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ ႀကီးထြားလာတဲ့ ‘ဖြတ္ဘ၀’ ပဲရွိပါေသးတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၅၈ခုႏွစ္မွာ ဖဆပလကြဲေတာ့ တဆင့္တက္လာပါတယ္၊ စစ္အုပ္စုဟာ ‘ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာပိုင္’ အျဖစ္ ယာယီျဖစ္လာ ပါတယ္၊ အာဏာရဲ႕အရသာကို လွ်ာနဲ႔လ်က္ခြင့္ရလိုက္ပါတယ္၊ ေနေသးသပျခံဳထဲက။ ခ်ဳိေသြးသပတျမျမလုပ္ေနပါတယ္၊<br /><br />ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔သူ႔တပ္မွဴးေတြဟာ ၁၉၅၈ခုႏွစ္မွာ သူတုိ႔ကို “အာဏာလႊဲေပးခဲ့တဲ့” ဦးႏုရဲ႕ပထစအစိုးရကို ခဏေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာက်ေတာ့ သူတို႔အာဏာသိမ္းရင္ ပထစေတြ လြန္ဆန္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ တြက္မိၿပီး တဆင့္တက္လိုက္တာပါပဲ၊ အာဏာကို အၿပီးအပိုင္သိမ္းလိုက္တာပါ၊ ကမၻာတည္သေရြ႕အာဏာကို ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ ‘မဆလအလံ’ ကိုလည္း အတိအလင္းထူျပ လိုက္ပါတယ္၊<br /><br />၁၉၈၈ မွာ စစ္အုပ္စုဟာမ်ိဳးဆက္သစ္ကို အာဏာအေမြလႊဲေပးပါတယ္၊ ရွစ္ေလးလံုးတိုက္ပြဲႀကီးေၾကာင့္ ဗိုလ္ေန၀င္းပန္းေပး သြားတာပါ၊ ၁၉၈၈ခုႏွစ္ကေန အခု၂၀၀၈ခုႏွစ္ အထိမွာေတာ့ အာဏာကိုလဲလႊဲမေပး။ စစ္တန္းလ်ားကိုလည္းမျပန္ေတာ့ပါဘူး၊ ေနျပည္ ေတာ္အသစ္ ထူေထာင္ၿပီး အာဏာကိုရာသက္ပန္ သိမ္းထားမယ္ျဖစ္ေနပါၿပီ၊ အခုဗမာျပည္သူေတြရင္ဆိုင္ေနရတာဟာ အာဏာကို တရား၀င္ရာသက္ပိုင္ဆုပ္ကိုင္ထားဖုိ႔အတြက္ ဥပေဒျပဳေနတာနဲ႔ စစ္အင္အားတည္ေဆာက္ေနတဲ့ အေနအထားျဖစ္ပါတယ္၊<br /><br />၂၀၀၀ခုႏွစ္ ၀င္လာကတည္းက ႏိုင္ငံတကာ့အေျခအေနကလည္း တစတစေျပာင္းလာလိုက္တာ အခုေတာ့ ဗမာျပည္ဟာ အင္အားႀကီးေတြရဲ႕ၾကားမွာ ကစားစရာျဖစ္ေနပါၿပီ၊ ကုလသမဂၢကိုေျပးတိုင္လိုက္။ ကုလသမဂၢကိုရန္ေထာင္လိုက္နဲ႔ လူရီစရာေတြ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္၊ ျပည္ပမွာသူမ်ားေတြက အမိႈက္လွည္းႀကီးလုိ႔ ထင္စရာျဖစ္လာေနခ်ိန္မွာ ျပည္တြင္းမွာက်ေတာ့ ဖြတ္ကမိေက်ာင္း ျဖစ္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ျမစ္ျပင္တခုလံုး မခ်မ္းသာ႐ံုမက ျမစ္ျပင္တခုလံုး မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္မယ့္ အေျခအေနဆိုက္ေနပါၿပီ၊<br /><br />ႏိုင္ငံေရးဘ၀မွာ ဇာတ္ဆရာမရွိပါဘူး၊ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ ကၾကရတာပါ၊ လူတိုင္း။ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားတိုင္းဟာ ပြဲၾကည့္ေတြမဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ္တိုင္ကျပေနၾကတာပါ၊ ဘာမွမလုပ္ပဲထိုင္ေနရင္ အဲဒါလည္းသ႐ုပ္ေဆာင္ေနတာပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို မေမ့ဖုိ႔ပါပဲ၊<br /><br />ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-6988724611662921799?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-56743317146254803672008-04-29T07:49:00.000-07:002008-04-29T07:50:44.135-07:00ဒီေန႔ဗမာျပည္မွာ ေဖေဖာ္၀ါရီလထဲမွာ ထုတ္ျပန္လိုက္တဲ့ ၁/၂၀၀၈ နဲ႔ ၂/၂၀၀၈ တို႔ရဲ႕ဂယက္ေတြ အျပင္းအထန္႐ိုက္ ခတ္ေနပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ နအဖစစ္အစိုးရဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔<span id="fullpost"><br />“စကားေျပာ” ေနတဲ့အၾကားက သူတို႔ရဲ႕ဖြဲ႔စည္း အုပ္ခ်ဳပ္ပံုဥပေဒ ကိုအတည္ျပဳဖို႔နဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲအစီအစဥ္တို႔ကို အတင္းတင္ျပလာတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္နဲ႔နအဖတို႔ “စကားေျပာ” တာရဲ႕အေျဖလား၊ ေနာက္ဆက္တြဲလား၊ စဥ္းစားစရာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ “စကားေျပာပြဲ” ဟာ ဘာျဖစ္သြားၿပီလဲ၊ ဆက္ၿပီး ေျပာခိုင္း ထားအုန္းမွာလား၊ ေမးစရာေတြလည္းေပၚလာပါတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ဒီစကားေျပာပြဲဟာစံက်တဲ့ စစ္အုပ္စုပံုစ စကားေျပာပြဲတခုသာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုဆိုေတာ့ စကားေျပာပြဲဆိုတာနဲ႔ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲဆိုတာတို႔ရဲ႕ ျခားနားခ်က္ကိုေျပာဖို႔လိုလာပါတယ္။ ေစ့စပ္ေဆြး ေႏြးတယ္ဆိုတာဟာ ႏွစ္ဖက္ကြဲလြဲေနတာေတြကို ေျဖရွင္းေရးဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဦးတည္ခ်က္ရွိရွိ စကားေျပာၾကတာျဖစ္ ပါတယ္။ စကားေျပာပြဲ ဆိုတာကေတာ့ ဘာေဘာင္မွခတ္မထားတဲ့၊ တနည္းေျပာရရင္ ဦးတည္ခ်က္မထားပဲ ေျပာရင္လည္း ေျပာလို႔ရတဲ့စကားေျပာျခင္းတရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ န၀တ - နအဖရဲ႕သက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုတဲ့ စကား မေျပာနဲ႔ စာပြဲ၀ိုင္းမွာထိုင္တယ္ဆိုတဲ့ စကားမ်ဳိးကိုေတာင္ မသံုးဘူးဆိုတာသတိျပဳမိပါတယ္။ သူတို႔တေတြ ၿငိမ္းအဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ေတြ႔ ဆံုတာေတြမွာေတာင္ ဒီလိုအသံုးအႏႈန္းေတြ မသံုးတဲ့ပါဘူး။<br /><br />တကယ္က်ေတာ့ စစ္အုပ္စုတိုင္းလိုလိုပဲ ‘ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး’ ကို ယတိျပတ္ျငင္းပယ္ေလ့ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ‘သ ေရပြဲ’ ဆံတဲ့အေျဖမ်ဳိးကို လက္ခံႏိုင္စြမ္းမရွိပါဘူး။ သူတို႔က ‘ႏိုင္ရမွ’ ႀကိဳက္ပါတယ္။ ‘ႏိုင္’ ၿပီးၿပီဆိုေတာ့မွ ဘယ္၍ ဘယ္သို႔ေသာ စည္းကမ္းခ်က္ေတြနဲ႔ အညံ့ခံပါ၊ လက္နက္ခ်ပါ၊ အဲဒီက်မွ ႏိုင္သူနဲ႔႐ႈံးသူ ‘စကားေျပာပြဲ’ လုပ္ၾကမယ္လို႔ ေျပာေလ့ရွိတာဟာ သူ တို႔ရဲ႕၀သီပါ။ ထံုးစံပါ။ ဒါဟာစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ အေတြးအေခၚနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ စဥ္းစားမႈျခားနားခ်က္လို႔ ေျပာရင္ရ မယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />စစ္ဗိုလ္ေတြရဲ႕ ဒီလိုအေတြးအေခၚကို ကမၻာ့စစ္ပြဲ (၂) ခုမွာလည္းေတြ႔ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ပြဲမွာ ဂ်ပန္ကို အဲဒီနည္းနဲ႔ လက္နက္ခ်ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္ကတင္းခံေနေတာ့ မႏိုင္ႏိုင္တဲ့နည္းနဲ႔ ‘အႏုျမဴဗံုးႀကဲခ်ခဲ့တာပါပဲ။ ကိုးရီးယား စစ္ပြဲ (၁၉၅၀ - ၅၃ ခုႏွစ္) မွာက်ေတာ့လည္း စစ္ဗိုလ္ေတြက (အေမရိကန္က မက္အာသာက) စစ္ပြဲၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူတို႔ ဖက္က အက်အဆံုးမ်ားလာလို႔ အႏိုင္အ႐ံႈးျပတ္ဖို႔ အႏုျမဴဗံုးကိုသံုးခ်င္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေနတဲ့ သမၼတထ႐ူးမင္းက မက္အာသာကို ‘ကိုယ္အာဏာမပိုင္တဲ့ ေပၚလစီကိုထုတ္ျပန္ခဲ့မႈ’ နဲ႔ ကိုးရီးယားစစ္ေျမျပင္တပ္မွဴး အျဖစ္က ျဖဳတ္ပစ္ခဲ့ရပါတယ္။ (တကယ္ေတာ့ ထ႐ူးမင္းဟာ ဂ်ပန္မွာအႏုျမဴဗံုးႀကဲဖို႔ အမိန္႔ေပးခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆိုဗီယက္ မွာ အႏုျမဴဗံုးမရွိပါဘူး။ ဂ်ပန္ကို နာလန္မထူႏိုင္ေအာင္ အႏုျမဴဗံုးႀကဲျပလိုက္ေတာ့ ဆိုဗီယက္ကိုလည္း ေျခာက္လွန္႔ၿပီးျဖစ္သြား လို႔အက်ဳိး (၂) ခုရလိုက္ပါတယ္။ ကိုးရီးယားစစ္ပြဲမွာ တ႐ုတ္ျပည္အေပၚ အႏုျမဴဗံုးႀကဲမိရင္ ဆိုဗီယက္က၀င္ပါရလိမ့္မယ္။ ဆိုဗီယက္မွာက အႏုျမဴဗံုးရွိေနပါၿပီ။ ကမၻာဖ်က္စစ္ပြဲႀကီး ျဖစ္ေတာ့မွာေသခ်ာသေလာက္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အရမ္းေျပာအရမ္းလုပ္ မယ့္စစ္ဗိုလ္ မက္အာသာကိုအိမ္ျဖဴေတာ္က ျဖဳတ္လိုက္ရတာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ သမၼတအိုက္ဆင္ေဟာင္၀ါ လက္ထက္မွာက်မွ ႏွစ္ ဖက္စလံုးက ‘သေရပြဲ’ အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး စစ္ကိုရပ္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုရီးယားစစ္ပြဲဟာ ႏိုင္ငံေရးနည္းနဲ႔ ရွင္းမွၿပီး သြားတာပါ။<br /><br />ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲမွာလည္း ဒီလိုျပသနာၾကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေမရိကန္ဟာ စစ္ကိုႏိုင္ေအာင္ တိုက္ႏိုင္မယ္ထင္လို႔ ပဲရစ္ ေဆြးေႏြး ပြဲေတြကိုဟန္ေဆာင္ေလာာက္လုပ္ၿပီး အခ်ိန္ဆြဲေနခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ စစ္ပြဲဟာ သူတို႔ထင္သလိုျဖစ္ေပၚမလာပဲ ျဗံဳးဆိုအေကြ႔အခ်ိဳးတခုကို ေရာက္သြားၿပီး အေမရိကန္ေတြ အကုန္ထြက္ေျပးရတာျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တိုက္ေနတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြက ႏိုင္ရမွႆကိက္ပါတယ္။ အ႐ႈံးအႏိုင္ျပတ္ၿပီးမွ စကားေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေသနတ္နဲ႔ေျပာၿပီးးမွ ပါးစပ္နဲ႔ေျပာခ်င္ၾကတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဗမာျပည္အေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ‘သေရပြဲ’ ထားဖို႔ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရးနည္းနာဟာ အသစ္အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းရဲ႕ ‘သူမနာကိုယ္မနာ သင္ပုန္းေခ်ေရး’ နည္းဟာ ‘သေရပြဲ’ အျဖစ္ လက္ခံတဲ့နည္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဒါကို ဖဆပလအစိုးရနဲ႔ စစ္ဗိုလ္ေတြက “အဖိုးႀကီးဟာ သူပုန္ေတြအတြက္ေရွ႕ေနလုပ္တယ္” လို႔ ပစ္ပစ္ခါခါေျပာၿပီး အျပဳတ္တိုက္ ေရးကို လုပ္ၾကတာနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးဒီေန႔အထိမၿပီးမျပတ္ျဖစ္ေနရတာပါပဲ။<br /><br />မဆလေခတ္မွာ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ဟာ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္တ႐ုပ္သက္သက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူအာဏာရ လိုက္တဲ့ ရက္ပိုင္းေလးအတြင္းမွာေျပာခဲ့တာဟာ ‘ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲ’ ေခၚတာမဟုတ္ပါဘူး။ ‘စကားေျပာပြဲ’ နည္းနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲခ်င္ တာပါ။ ဒါကို ဘယ္သူကမွ ၀မ္းမပါးခဲ့ဘူးဆိုတာ အဲဒီကာလျဖတ္သန္းဖူးသူတိုင္းမွတ္မိၾကပါတယ္။ သူက အေပ်ာ့ဆြဲဆြဲၿပီး “လူ ထုအံုႂကြမႈ” ကို ရပ္ေပးေအာင္ လွည့္စားတာျဖစ္ပါတယ္။ ေၾကာင္ေခ်းပရိယာယ္ပါ။ သူ႔စကားထဲမွာ တကသ အေဆာက္အဦ ႀကီးကိုသူတို႔ေခါင္းေဆာင္မႈနဲ႔ ျပန္ေဆာက္ၾကဖို႔ဆိုတာေတာင္ ပါေသးတာပဲ။ ဒီစကားမ်ဳိးကို ဗိုလ္ေန၀င္းက အေျပာမခိုင္းရင္ ေဒါက္တာ (ဗိုလ္) ေမာင္ေမာင္ ကေျပာ၀ံ့ပါ့မလား။”<br /><br />ႏိုင္ငံေရးမွာ ႐ိုးအထံုထိုင္းေနသူ နာတတ္ပါတယ္။ ေဒါက္တာ (ဗိုလ္) ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ စကားေတြထဲမွာ ကြယ္၀ွက္ ထားတဲ့ အဓိပၸာယ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါေနတာကို သတိျပဳသင့္ပါတယ္။<br /><br />‘အသံတိတ္ေနတဲ့အမ်ားစုႀကီး’ ဆိုတဲ့စကားရဲ႕အဓိပၸာယ္။<br /><br />‘တကသ အေဆာက္အဦကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ျပန္ေဆာက္ၾကပါစို႔’ (ထင္ပါရဲ႕) ဆိုတာရဲ႕အဓိပၸာယ္။<br /><br />‘၁၉၇၄ (မဆလ) အေျခခံဥပေဒ’ ကို ျပဳျပင္သင့္တာျပင္ဖို႔ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ စသျဖင့္ စကားတိုင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က အဓိပၸာယ္ေတြကို ေတြ႔ေအာင္ၾကည့္တတ္ရပါမယ္။<br /><br />အလားတူပဲ ဗိုလ္သန္းေရႊတို႔က ‘စကားေျပာတယ္’ ဆိုတာရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ဖံုး၀ွက္ထားတဲ့အဓိပၸာယ္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထုိးထြင္းၾကည္တတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ေကၽြးရင္ေကၽြးတိုင္းစားတဲ့ အရြယ္ေတြမဟုတ္ၾကေတာ့ပါဘူး။<br /><br />(ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-5674331714625480367?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-3969079108646593082008-04-29T07:44:00.000-07:002008-04-29T07:46:19.146-07:00ကမၻာ့့ မွတ္တိုင္တရပ္ ပါ့<br /><br />ၾသဂတ္စပိုင့္ရဲ႕ အ႐ုိးတြန္သံ<br /><br />နိုင္ငံတကာက ၾကားခဲ့ၾက<br /><br />ကမၻာ့ အလုပ္သမားေန႔<span id="fullpost"><br /><br />ေမေဒးေန႔ႀကီးအျဖစ္ ေမာ္ကြန္းတင္<br /><br />ေမသမိုင္းစဥ္ကို လႈပ္ႏႈိးးပစ္ခဲ့သလို ...<br /><br />ဗမာ့ မွတ္တိုင္တရပ္ အျဖစ္<br /><br />ၾသဂုတ္ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ အာဇာနည္မ်ားရဲ႕အ႐ုိးတြန္သံ<br /><br />တနိုင္ငံလုံးက ျပန္ ၾကား ၾက<br /><br />စစ္ဓါးျမ စစ္ဘီလူး စစ္အာဏာ႐ူူးမ်ား ဆန္႔က်င္ေရး<br /><br />ဗမာ့ေမေဒးအသစ္ ေမာ္ကြန္းျပင္<br /><br />ေမသမိုင္းစဥ္ကို ထပ္ၿပီး ထူ<br /><br />ေအာင္သံတလူလူနဲ႔ ျပၾကဖို႔ ...<br /><br />ရဲေဘာ္ တို႔<br /><br />မိတ္ေဆြ တို႔<br /><br />ျပည္သူလူထုအေပါင္း တို႔ ...<br /><br />မတိမ္းမေစာင္း အသင့္ျပင္<br /><br />သမိုင္းတြင္ေအာင္ ကန္႔ကြက္ၾက<br /><br />မ်က္ေျခမျပတ္<br /><br />ၾကက္ေျခခတ္႐ုံ မက<br /><br />နအဖရဲ႕ကလိန္ဉာဏ္္<br /><br />မူမမွန္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပုံ<br /><br />အမႈိက္ပုံဆီ ပို႔နိုင္ေရး<br /><br />ဟစ္ေႂကြး ေဖၚထုတ္ ကန္႔ကြက္ၾကပါ စို႔ ...<br /><br />ဆန္႔က်င္မဲေပး ဆႏၵျပၾကပါ စို႔ .....။ ။ ။ ။<br /><br />(၀င္းတင့္ထြန္း)<br /><br />၆ - ၄ - ၂၀၀၈<br /><br />မွတ္ခ်က္<br /><br />ၾသဂတ္စပိုင့္ (August Spies) = ကမၻာ့အလုပ္သမားေန႔ ေမေဒးေန႔အျဖစ္ ျဖစ္ေပၚေစခဲ့တဲ့။ အေမရိကန္ ခ်ီကာဂိုမွ စတင္ခဲ့တဲ့ ၁၈၈၆ ေမလအလုပ္သမား သပိတ္တိုက္ပြဲအတြင္းမွာ ေရွ႕တန္းကေန ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး။ ႀကိဳးေပးစီရင္ သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရ တဲ့ အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္တဦး။ ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-396907910864659308?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-54112403374796863712008-04-29T07:42:00.000-07:002008-04-29T07:43:14.097-07:00ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္<br /><br />အမွတ္ (၂/၂၀၀၈)<br /><br />၂၆ - ၄ - ၂၀၀၈<br /><br />(၁) NLD “အထူးေၾကညာခ်က္အမွတ္ ၇/၀၄/၀၈” ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ေထာက္ခံပါတယ္၊ အခ်ိန္ မီတယ္လို႔လည္း ယူဆပါတယ္။<br /><br />(၂) ‘အေျခခံဥပေဒ မရွိတာထက္ရွိတာက ေကာင္းတယ္’ လို႔ စစ္အစိုးရကေရာ၊ သူ႔ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားကပါ ေျပာေဟာ ေရးသားေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာ သူတို႔ေရးဆြဲထားတဲ့ ‘အေျခခံဥပေဒ’ မွာ ခ်ဳိ႕ယြင္းအားနည္းခ်က္ေတြ အ မ်ားႀကီးရွိေနေၾကာင္းကို တဖက္လွည့္နဲ႔ ၀န္ခံေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ‘ျပည္လံုးကၽြတ္ဆႏၵခံယူပြဲ’ မွာ ျပည္သူလူထုက ကန္႔ကြက္မဲ ေတြေပးၿပီး ပယ္ခ်မွာကို အစိုးရိမ္ႀကီး စိုးရိမ္ေနေၾကာင္းကိုလည္း ျပသတာျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေရးဆြဲထားတဲ့ ‘အေျခခံဥပေဒ’ မွာျဖင့္ရင္ ဘယ္အခ်က္ေတြ ဘယ္အခ်က္ေတြကေတာ့ ေကာင္းကြက္ေတြရွိပါတယ္ဆိုတာကို ရွင္းမျပႏိုင္ဘဲ ‘မရွိတာထက္ ရွိ တာက ေကာင္းတယ္’ လုိ႔သာ ေျပာေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေလာဂ်စ္ (ယုတၱိေဗဒ) မွားပါတယ္။ ‘ေဆးမေသာက္ဘဲေနတာထက္ ေဆးေသာက္တာ ေကာင္းတယ္’ ဆိုၿပီး အဆိပ္ေဆး ကို ဇြတ္တိုက္ေနတဲ့ေလာဂ်စ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊<br /><br />(၃) ျပည္သူလူထုမွာ အားလံုးေထာက္ခံႏိုင္တဲ့ ‘အေျခခံဥပေဒ’ ရွိပါတယ္။ အဲဒါက ‘၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒ’ ျဖစ္ပါ တယ္။ အမ်ိဳးသားညီၫႊတ္ေရးအေျခခံနဲ႔ ေရးထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္နဲ႔အညီျပဳျပင္ (update) လုပ္ဖို႔ပဲ လိုေကာင္းလိုပါ လိမ့္မယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ျပန္ေခါက္ထားေပးေနာ့္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-5411240337479686371?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-77719978822386329872008-04-29T07:33:00.000-07:002008-04-29T07:34:41.410-07:00စစ္အစိုးရ၏ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းႏွင့္ ဆႏၵခံယူပြဲဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒတို႔တြင္ ပါ၀င္သည့္အခ်က္မ်ားသည္ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ တရားမွ်တမႈမရွိေၾကာင္းကို အန္အယ္လ္ဒီပါတီက ေျပာဆိုလိုက္သည္။<span id="fullpost"><br />အန္အယ္ဒီပါတီက ယေန႔ထုတ္ျပန္လိုက္သည့္ အထူးေၾကညာခ်က္တြင္ ဖြဲ႔စည္းပံုမူၾကမ္း၏ အခန္းတခ်ိဳ႕တြင္ ဆႏၵမဲ ေပးခြင့္ရွိသူ ေလးပံုတပံုေက်ာ္၏မဲျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းပံုမူၾကမ္းအား အလြယ္တကူအတည္ျပဳႏိုင္ရန္ဖန္တီးထားၿပီး ျပဌာန္းခ်က္မ်ား ျပန္လည္ျပင္ဆင္ခြင့္၌ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ အားလံုး၏ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ေက်ာ္က ျပင္ဆင္ရန္ သေဘာတူလက္ခံၿပီးေနာက္ ျပည္လံုးကၽြတ္ဆႏၵခံယူပြဲက်င္းပ၍ ဆႏၵမဲေပးပိုင္ခြင့္ ရွိသူအားလံုး၏ ထက္၀က္ေက်ာ္မဲျဖင့္ ျပင္ဆင္ရမည္ဟု အလြယ္တကူျပင္ဆင္ခြင့္မရေအာင္ ျပဌာန္းထားေၾကာင္း ေထာက္ျပေ၀ဖန္ထားသည္။<br /><br />မဲဆႏၵရွင္မ်ားအား တားျမစ္ခ်က္ႏွင့္ အျပစ္ဒဏ္မ်ားသတ္မွတ္ထားေသာ္လည္း ဆႏၵခံယူပြဲက်င္းပေရး ေကာ္မရွင္အဖြဲ႔မွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအား ၎တို႔၏တာ၀န္ႏွင့္လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို ေဖာက္ဖ်က္ျခင္း၊ ေစာင့္ထိန္း လိုက္နာရမည့္က်င့္၀တ္မ်ားကို ခ်ိဳးေဖာက္ျခင္းတို႔အတြက္ တားျမစ္ခ်က္ႏွင့္အျပစ္ဒဏ္မ်ား မသတ္မွတ္ထား သျဖင့္ ဆႏၵခံယူပြဲဥပေဒႏွင့္ နည္းဥပေဒ တို႔သည္လည္း စံခ်ိန္စံညႊန္းမမီေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ကဆိုသည္။<br /><br />အန္အယ္လ္ဒီပါတီ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ဦးသိန္းညြန္႔က “က်ေနာ္တို႔ၾကားတာက စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာနက သူ႔၀န္ထမ္းေတြကို<br />ဝန္ႀကီး႐ံုးမွာစုၿပီး မဲေပးခိုင္းတာမ်ိဳး၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္႐ံုးမွာ စည္ပင္၀န္ထမ္းေတြကို စုေခၚၿပီး မဲေပးခိုင္းတာမ်ိဳးတို႔က ကိုယ္ျပဌာန္းတဲ့နည္းဥပေဒကို ကိုယ္မေလးစားတဲ့သေဘာ သက္ေရာက္ေနပါတယ္” ဟု ဧရာ၀တီကို ေျပာသည္။<br /><br />အန္အယ္လ္ဒီ၏အထူးေၾကညာခ်က္တြင္ ဆႏၵခံယူပြဲ၌ ကန္႔ကြက္မဲေပးလွ်င္ ေက်ာင္းသားျဖစ္ပါက ေက်ာင္းထုတ္ၿပီး<br />ဝန္ထမ္းျဖစ္ပါက အလုပ္ထုတ္မည္၊ လယ္သမား ယာသမားမ်ားကို လယ္ယာေျမသိမ္းမည္ဟူသည့္ ၿခိမ္းေျခာက္ ေျပာဆိုမႈမ်ားကို ၾကားသိေနရေၾကာင္းလည္း ေရးသားထားသည္။<br /><br />မဲေရတြက္ရာ၌လည္း ေထာက္ခံမဲ၊ ကန္႔ကြက္မဲႏွင့္ ပယ္မဲစာရင္းမ်ားကို စုေပါင္းစာရင္းခ်ဳပ္သည့္အခ်ိန္တြင္ ဆႏၵမဲေပးပိုင္ ခြင့္ရွိသူ ျပည္သူလူထုက ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာခြင့္မရွိျခင္းတို႔သည္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈမရွိဘဲ မမွန္မကန္လုပ္ႏိုင္ေသာ အခြင့္အေရးမ်ားကို ရရွိေစသည္ဟုလည္း ေၾကညာခ်က္က ဆိုသည္။<br /><br />အာဏာပိုင္တို႔က မည္သို႔ပင္ ဟန္႔တားေႏွာင့္ယွက္မႈမ်ားရွိေနပါေသာ္လည္း မဲဆႏၵရွင္ျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ ေၾကာက္႐ြံ႕ စိုးရိမ္ျခင္းမရွိဘဲ မဲ႐ံုသို႔သြားကာ ကန္႔ကြက္မဲထည့္ၾကရန္ တိုက္တြန္းထားသည္။<br /><br />ယခုလဆန္းပိုင္းကလည္း အန္အယ္လ္ဒီပါတီက ဆႏၵခံယူပြဲ၌ကန္႔ကြက္မဲေပးၾကရန္ မဲဆႏၵရွင္ျပည္သူမ်ားအား ေၾကညာခ်က္ထုတ္ကာ တိုက္တြန္းခဲ့သည္။<br /><br />ဧရာ၀တီ-ကိုသက္ | ဧၿပီ ၂၄၊ ၂၀၀၈</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-7771997882238632987?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-49271895767719050792008-04-29T07:06:00.000-07:002008-04-29T07:08:14.892-07:00ေခါင္းတစ္ခ်က္ ခါလိုက္တိုင္း<br />မုန္တိုင္းအတြက္ အားတစ္ခါ ျဖစ္တယ္..<br />စပ်စ္သီးေတြ ခ်ဥ္တယ္ဆိုတာ အလကား<span id="fullpost"><br />အေျဖကို ႀကိဳသိေနတာေတာ့ ခါးတယ္<br />မေျပးႏိုင္ေအာင္ အပိုင္ခ်ည္ၿပီးမွ<br />လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပးသြားသားပဲလို႔ မေျပာေၾကး<br />ရထားကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ ထြက္သြားမွာပဲ<br />အစစတိုးတက္ၿပီး အၿပိဳင္တိုးထြက္ေနၾကတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ<br /><br />မ်က္မျမင္ပုဏၰားတစ္စုကေတာ့ ငါ့ေလွ ငါထိုး အမ်ဳိးေပ်ာက္ေပ်ာက္<br />လက္ဖ်စ္တေတာက္ခတ္လိုက္ရင္<br />ၾကက္ဆူပင္က ေလာင္စာထြက္တယ္<br />ဘိုးဘိုးေအာင္အစြမ္းနဲ႔ ၀လံုးေတြ တိုးသတဲ့<br />ဘိုးဘိုး (မ်က္ႏွာ) ေျပာင္ အစြမ္းထက္ပံုက သုညေတြ တိုးတိုးလာတယ္..<br />မုန္တိုင္း အတြက္ ပ်ဳိးပ်ဳိးလာတယ္...<br />အမွားဟာ အမွန္ျဖစ္ေနတတ္ၿပီး<br />အမွန္ဟာ အမွားျဖစ္ေနတတ္တယ္<br />အမွန္တရားအတြက္ ေခါင္းတစ္ခ်က္ ခါလိုက္တိုင္း<br />မုန္တိုင္းအတြက္ အားတစ္ခါ ျဖစ္တယ္..<br />အမွန္တရားအတြက္ ေခါင္းဆယ္ခ်က္ ခါလိုက္တိုင္း<br />မုန္တိုင္းအတြက္ အားဆယ္ခါ ျဖစ္တယ္..<br />အမွန္တရားအတြက္ အားလံုး ေခါင္းခါၾကမယ့္ေန႔ဟာ<br />ဒုတိယေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ပါပဲ... ။<br /><br />ညီမင္းႏိုင္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-4927189576771905079?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-85802578078152434802008-04-29T05:42:00.000-07:002008-12-08T21:31:55.965-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBctfh2-o4I/AAAAAAAAANs/xpCihJ2d_ug/s1600-h/NLD%2Bs1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBctfh2-o4I/AAAAAAAAANs/xpCihJ2d_ug/s320/NLD%2Bs1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194670714883318658" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBctfh2-o5I/AAAAAAAAAN0/MfeT_oAr0sM/s1600-h/NLD%2Bs2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBctfh2-o5I/AAAAAAAAAN0/MfeT_oAr0sM/s320/NLD%2Bs2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194670714883318674" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBctfx2-o6I/AAAAAAAAAN8/Nm-bP9pbo1o/s1600-h/NLD%2Bs3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dN8ISWuoYK8/SBctfx2-o6I/AAAAAAAAAN8/Nm-bP9pbo1o/s320/NLD%2Bs3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194670719178285986" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-8580257807815243480?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-17083379911041600812008-04-23T22:57:00.000-07:002008-04-23T22:59:40.186-07:00၂၀၀၈ခုႏွစ၊ မတ္ ၂၃။<br />ကိုဟိုဒင္းေရ -<br /> စိုင္းထီးဆိုင္တေယာက္ ဆံုးရွာျပန္ပါေရာ့လားဗ်ာ။ တေန႔ကပဲ က်ေနာ္နဲ႔မိတ္ေဆြတေယာက္နဲ႔ အီးေမးလ္အျပန္အလွန္ေရးၾကရင္း<span id="fullpost"><br />တကယ့္ဂီတ အႏု ပညာသည္စစ္စစ္ျဖစ္တဲ့သူက - ဂီတလုလင္ေမာင္ကိုကိုဆံုးသြားတာ။ ဘယ္သူမွဂုဏ္ျပဳစာမေရးၾကဘူး။ ျပည္တြင္းမွာလည္း မေရးၾကဘူးလုိ႔ ၀မ္းနည္းေဒါသနဲ႔ေျပာ ပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း သူ႔ခံစားမႈကိုကိုယ္ခ်င္းစာမိတာနဲ႔ ငိုင္က်သြားမိတယ္။ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ သူနဲ႔မတိမ္းမယိမ္းကြယ္လြန္ၾကတဲ့ ေအ၀မ္းစိုးျမင့္။ ကိုေလးၫြန္႔ စသျဖင့္ အစားထိုးမရတဲ့ပညာရွင္ေတြ ကြယ္လြန္တာဟာလည္းတကယ္ကို ၀မ္းနည္းစရာပဲ။ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ (ရင္ထဲမွာလုိ႔လဲ ဆိုႏိုင္ပါတယ္) သူတို႔ကို ဂုဏ္ျပဳ တဲ့ ေဆာင္းပါးေလးတေစာင္ေလာက္ ေရးခ်င္လိုက္တာလုိ႔ ေပၚပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ကသူတို႔အေၾကာင္းကို သူမ်ားတကာထက္ ပိုသိတာလဲမဟုတ္၊ သူတို႔ပညာ ကိုလဲ လိုက္မီတာမဟုတ္ပဲနဲ႔။ ေရးလိုက္ပါမွ ေယာအတြင္း၀န္ဦးဘိုးလိႈင္ရဲ႕စာကို ငတာက ခ်ီးက်ဴးတာမ်ဳိးျဖစ္ေနမွာစိုးလုိ႔ မေရးခဲ့ဘူးလုိ႔ အဲဒီမိတ္ေဆြကို ျပန္ေျပာ လိုက္မိပါတယ္။ အခုေတာ့သူတို႔ေနာက္ကို ထက္ျမက္တဲ့ ဂီတာပညာရွင္ေနာက္တေယာက္ လိုက္သြားပါျပန္ေကာလားဗ်ာ။<br /> သူကြယ္လြန္တဲ့သတင္းကို ေက်ညာၿပီးေနာက္ ေရဒီယိုေတြကေနသူ႔ရဲ႕ ‘ေနရစ္ေတာ့ကြယ္၊ သြားေတာ့မယ္’ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလး ဖြင့္ေပးေတာ့ က်ေနာ္ ျဖင့္မ်က္ရည္က်လုတဲတဲ ေငးေနမိ။ ျပန္သတိရေနမိတယ္။ သတိရဆို က်ေနာ့္ဘ၀ရဲ႕အႀကီးမားဆံုး အေျပာင္းအလဲႀကီးတခု ျဖစ္ေပၚေနတုန္းမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ဘ၀ အတြင္း၀င္ေရာက္လာတဲ့ သီခ်င္းမ်ားနဲ႔ေတးသံရွင္ေပကိုး။ ဘယ္လိုမွ ေမ့မရတဲ့ ေန႔ရက္မ်ားနဲ႔ ေမ့မရတဲ့သီခ်င္းမ်ားေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္က။<br /> ခင္ဗ်ားလည္းသိတဲ့အတိုင္းပဲ က်ေနာ့္လူငယ္ဘ၀ဟာ သာမန္လူ႔ေလာကမွာတယ္ၿပီးေနရတာမွမဟုတ္တာ။ ေထာင္ထဲနဲ႔ ေတာထဲမွာျဖတ္သန္းရတဲ့ ကာလကပိုမ်ားတဲ့ဥစဏာ။ ဒီလိုနဲ႔ တခါေတာ့ခင္ဗ်ားတို႔ သိၾကတဲ့အတိုင္း ပစၥ ႏၱရစ္အရပ္မွာ က်ေနာ္ကာလ တခုသြားေနလိုက္ရတယ္။ အဲဒီကျပန္ေရာက္လာေတာ့ အင္းစိန္ေထာင္ထဲေရာက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ေခတ္ေပၚစတီရီယိုေတး ေတြကိုၾကားရတာကိုးဗ်။ ေထာင္ျပင္ကေန လြင့္ပ်ံလာတဲ့ေလာ္သံေတြကေပါ့။ က်ေနာ္ ျဖင့္ ဟာ - ငါ့နားမ်ားမွားတာလား။ ဘာသာျခား သီခ်င္းေတြ လြင့္ေနတာလား။ ဂီတကလည္း ဆန္းခ်င္တိုင္းဆန္း။ စာသားေတြကလည္း မပီပဲကိုးဗ်။ ယဥ္ေက်းမႈ ခ်င္း ေဆာင့္မိတာလုိ႔ ဆိုရမလားမသိပါဘူး။ ေခါင္းကိုခ်ာလပတ္လည္ ရမ္းသြားတာပဲ။ အဲဒီေနာက္ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ႏွမနဲ႔ညီကိုေမးၾကည့္ၿပီး သူတို႔ ေျပာျပလုိ႔သိရ တယ္။ ေအာ္ - ဒါစတီရီယိုေတး ဆိုတာတဲ့လားေပါ့။ ႏို႔ေပမဲ့ ကိုယ့္နားနဲ႔စိမ္းလြန္းလုိ႔ က်ေနာ္က အလွမ္းေ၀းေ၀း မွာပဲေနလိုက္မိတယ္။ တပုဒ္မွ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအထဲမွာ ထူးထူးျခားျခားခၽြန္ထြက္ေနတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ကိုေတာ့ သတိထားလိုက္မိတယ္။ အဲဒါက မနက္ကေန ေန၀င္အထိ ဆိုရမေလာက္နီးပါး ၾကားေနရတဲ့သီခ်င္းက “မႏၱေလးေရာက္ရွမ္းကေလး တေယာက္” ဆိုတဲ့သီခ်င္း။<br /> အဲဒီေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္အိမ္ကိုစြန္႔ခြာရေရာ။ မိဘေမာင္ႏွမနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးမိတ္ေဆြေတြကို ခြဲခြာရေရာ။ ရွမ္းျပည္နယ္က ေတာင္တန္းေတြေပၚ ေရာက္ သြားတယ္။ ရွမ္း၊ ပအို႔၊ ေတာင္သူ၊ လီေရွာ၊ အင္းသား၊ ဓႏုစတာေတြ ေနထိုင္တဲ့ေတာင္တန္းေတြ၊ လြင္ျပင္ေတြမွာေပါ့ဗ်ာ။ အိုးစည္သံ။ လင္းကြင္းသံေတြၿမိဳင္လွတဲ့။ အဲ - မဟုတ္ဘူးဗ်။ အိုးစည္သံ - လင္းကြင္းသံဆိုတာက ပြဲလမ္းက်မွၾကားရတာ။ ၀ါတြင္းဆြမ္းကပ္ဖို႔ အဖိတ္ေန႔မွာလည္းၾကားရတယ္။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အမ်ားဆံုးၾကားရတာဟာ စိုင္းထီးဆိုင္နဲ႔ စိုင္ေမာ္၀္တို႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြပဲဗ်ဳိ႕။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက၊ ဘယ္လူမ်ဳိးေတြအၾကားေရာက္ေရာက္ ကာလသား။ ကာလသမီးေတြဟာ ကက္ဆက္ပါလာသူကို စိုင္းထီးဆိုင္နဲ႔စိုင္းေမာ္၀္တို႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြဖြင့္ခိုင္းၾကတာပဲ။ လား႐ိႈးသိန္းေအာင္တို႔ ဘာတို႔လည္းႀကိဳက္ၾကပါရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ ဒီႏွစ္ေယာက္၊ အထူးသျဖင့္ စိုင္းထီးဆိုင္ေလာက္ေပၚျပဴလာျဖစ္တာ ဘယ္သူ႔မွမေတြ႔ရေပါင္ဗ်ာ။<br /> ပအို႔အမ်ဳိးသားေတြမွာ အပ်ိဳလည္တယ္ဆိုတဲ့ ဓေလ့ရွိတာကိုးဗ်။ အပ်ိဳလည္တယ္ဆိုတာ ထူးထူးျခားျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ တေန႔လံုး သနပ္ဖက္ျခံ။ ၾကက္သြန္ခင္းထဲမွာ အလုပ္လုပ္ၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ ညမွာအပ်ိဳေလးေတြရွိတဲ့အိမ္ေတြကိုသြားၿပီး မီးဖိုေရွ႔မွာထိုင္၊ ေလကန္ၾကတာကိုးဗ်။ မီးဖိုဆိုတာက အိမ္ရဲ႕အဓိက အခန္း။ ဧည့္ခန္းႀကီးထဲမွာရွိတာပါ။ ေနာက္ၿပီးကာလသားနဲ႔ ကာလသမီး တေယာက္ခ်င္းစကားေျပာတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္ရွင္အပ်ိဳကလာသမွ် ကာလသားကို ဧည့္ခံစကားေျပာရတာပါ။ ေျပာတာက တဖက္ကအလုပ္လုပ္ရင္း တဖက္ကေျပာတာပါ။ ဥပမာၾကက္သြန္ခ်ိန္ဆိုရင္ ၾကက္သြန္မ်ဳိးေတြကို စိုက္ဖို႔အတြက္ ဥေတြက ေန အေျမႇာင္းေတြအျဖစ္ေခၽြၾကရတယ္။ အိမ္ရွင္မိန္းကေလးက သူ႔အိမ္ကမ်ဳိးေတြကိုေခၽြ။ လာတဲ့ကာလသားေတြကလည္း ကိုယ္ယူလာတဲ့ ကိုယ့္အိမ္ကၾကက္သြန္ မ်ဳိးေတြကိုေခၽြ။ အဲဒီလိုေလကန္ၾကတာပဲဗ်။ အဲ။ ထူးျခားတဲ့ထံုးစံတခုက ကာလသားေတြက ေကာင္မေလးေတြကို နင္ငါ့ကိုႀကိဳက္သလားလုိ႔ေမးရင္ ႀကိဳက္တယ္လုိ႔ ျပန္ေျဖရတယ္ဗ်။ မႀကိဳက္ဘူးလုိ႔မေျဖရဘူး။ ဒါေပမဲ့ဒီလိုစကား၀ိုင္းမွာ ေျပာတာကို ဘယ္သူမွအတည္မယူရဘူးေလ။ သူတို႔ထံုးစံပဲ။ ခုနကေျပာေနတာနဲ႔ ျပန္ဆက္ ရရင္ အဲဒီလိုအပ်ိဳလည္ၾကရာမွာ တတ္ႏိုင္တဲ့ကာလသားမ်ားက ကက္ဆက္ေလးေတြ သယ္သြားၾကတာကိုးဗ်။ ၿပီးမွအပ်ိဳေရွ႕မွာဖြင့္ျပ။ နားေထာင္ၾက။ ထင္ျမင္ ခ်က္ေပးၾကေပါ့ေလ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ၾကက္သြန္ထည့္တဲ့ ပလိုင္းေတြထဲမွာ ကက္ဆက္ေခြေတြနဲ႔ ဓာတ္ခဲအသစ္ အေဟာင္း။ တပတ္ရစ္၊ ဓာတ္ခဲ မ်ဳိးစံုပါလာ တတ္သဗ်။ လက္တဖက္မွာေတာ့ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးေပါ့ဗ်ာ။ မိုးရြာရြာ။ ႏွင္းက်က်အဲဒီစတိုင္က မေပ်ာက္ဘူးဗ်။ အဲဒီလို ညေတြမွာ ဖြင့္တဲ့သီခ်င္းေတြကေတာ့ စိုင္းထီးစို္င္၊ စိုင္ေမာ၀္တို႔ရဲ႕ ဟာေတြေပါ့ဗ်။<br /> က်ေနာ္က။ အဲဒီတုန္းကတိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔တဖြဲ႔နဲ႔အတူေန။ အတူစား။ အတူလႈပ္ရွားေနတာဆိုေတာ့ ရြာတကာလွည့္ၿပီး ၿမိဳ႕နယ္အ လုပ္ေတြ လုပ္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီက်ေနာ္တို႔ရဲ႕အဖြဲ႔မွာ ေသနတ္လိုပဲ မပါမျဖစ္ပါေလ့ရွိတာက ကက္ဆက္နဲ႔ ကက္ဆက္ေခြေတြပဲဗ်။ သူတို႔ကေဒသခံလူထု။ အထူး သျဖင့္ လူငယ္ပိုင္းေတြနဲ႔စကားေျပာၿပီးရင္ ကက္ဆက္ေလးဖြင့္။ ေထြရာေလးပါး ေျပာၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီအခါမွာ ကာလသားေတြက ဘာသီခ်င္းရွိသလား။ ဘယ္သီ ခ်င္းေလးဖြင့္ပါအုန္း စသျဖင့္ေျပာၾက ေတာင္းဆိုၾကတာ။ စိုင္းထီးဆိုင္နဲ႔စိုင္ေမာ္၀္တို႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြခ်ည္းပဲ။ ေနာက္ၿပီးက်ေနာ္တို႔တေတြ တေတာင္ကေနတေတာင္၊ တရြာကေနတရြာ သြားၾကေတာ့လည္း လက္ထဲပါလာတဲ့ကက္ဆက္က သူတို႔သီခ်င္းေတြပဲ ထြက္ေနတာကိုးဗ်။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္အဖို႔ ရွမ္းျပည္နယ္က ဒီေတာ။ ဒီေတာင္၊ ဒီေျမာင္၊ ဒီစမ္းေတြနဲ႔ ဒီသီခ်င္းေတြဟာ ခြဲလုိ႔မရဘူးျဖစ္သြားတယ္။ ေလွစီးရင္း။ ျမင္းစီးရင္း ဒီသီခ်င္းေတြနဲ႔လြင့္ေမ်ာခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး။ တခါတေလကိုယ္က သူတို႔စကားနားမလည္လုိ႔ ကိုယ့္ကိုရြာထဲက အိမ္တအိမ္မွာ ေသနတ္တလက္၊ ကက္ဆက္တလံုးနဲ႔ ထားခဲ့တာမ်ဳိးေတြလည္း ရွိတယ္။ ကက္ဆက္နဲ႔ထားခဲ့တယ္ဆိုတာထက္ ထီးဆိုင္တို႔စိုင္ေမာ၀္တို႔နဲ႔ ထားခဲ့တယ္ဆိုရင္ပိုမွန္မယ္ထင္ပါတယ္ဗ်ာ။<br /> က်ေနာ္အဲဒီေနရာေတြကိုခြာရတဲ့အခါမွာ သူတို႔သီခ်င္းေတြေခါင္းထဲရင္ထဲမွာ စြဲကပ္ၿပီးပါလာတာေပါ့။ အဲဒါလည္းၾကာသြားၿပီ။<br /> အခုေတာ့က်ေနာ့္လက္ထဲမွာ ေသနတ္မရွိေတာ့ဘူး။ ရင္ထဲမွာစိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕သီခ်င္းေတြေတာ့ရွိေနတယ္။<br /><br />ယာေတာကသာေျဗာ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-1708337991104160081?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-90458899191581412852008-04-23T21:42:00.001-07:002008-04-23T21:49:40.360-07:00ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အေမ<br />ဒီေလာက္အသက္ရွည္ရွည္ေနေပးခဲ႔တာ။<span id="fullpost"><br />အသက္ ၉၀ ေက်ာ္ေအာင္ ဒီအက်င့္ ဒီစာဂ<br />ဒီသီလ ဒီေမတၱာ<br />ဒီေစတနာ ဒီအသိနဲ႔<br />ကတိတည္တည္<br />သတိၿမဲၿမဲ ဒီေျမဒီအေျခမွာ ဒီလိုေနရဲခဲ႔တာ ေနေပးသြားတာ<br />နဲတဲ့မဟာက႐ုဏာလားအေမ။<br />လူေတြကေတာ့ႏွေမ်ာၾက၀မ္းနည္းၾကတာေပါ႔။<br />အေမရွိေနသမွ်ေစတီထိုက္တာကုိး။<br />ပုထုဇဥ္ေတြဆိုေတာ့လည္း<br />အေမေရစက္ခ်မွ<br />သားတို႔ရင္ထဲကကုသိုလ္ေတြက ပိုးပုိးေပါက္ေပါက္ပိုက်<br />အေမအမွ်ေ၀မွ<br />သမီးတို႔လိုက္ရတဲ့ သာဓုေတြက ပီတိပိုျဖာရတာကိုး။<br />သားသမီးေတြမွာလည္းအက်ဳိးမ်ား<br />အေမ့ေျမအေမ့ေရမွာ တိုးပြါး<br />ေဗာဓိေညာင္လိုအရိပ္တပါးအေမေရ။<br /><br />စိတ္ခ်လုိ႔သြားအေမ<br />သားသမီးေတြက လူလားေျမာက္<br />အမွန္နဲ႔အမွား တရားနဲ႔မတရား<br />ပိုင္းျခားတတ္တဲ့အရြယ္ေတြေရာက္ၾကၿပီ<br />ကုသိုလ္တံတားမ်ားဘယ္လိုေဆာက္<br />အကုသိုလ္တရားမ်ားဘယ္လိုေဖ်ာက္<br />သေဘာေပါက္တယ္အေမ<br />ေျမးျမစ္ေတြလည္း အေတာင္ေပါက္<br />ႏိုင္ငံတကာတံခါးေတြကို သိကၡာရွိရွိေခါက္တတ္ၾကၿပီ။<br /><br />စိတ္ခ်အေမ<br />ဓမၼကမ္းပါးမွာ အေမထားခဲ႔တာ<br />သားတျဖာျမစ္တဖ်ာမွမဟုတ္တာ<br />အပြါးအစည္းေသြးသစ္ေတြေ၀ေ၀ဆာဆာဖြဲ႔<br />သားသမီးေျမးျမစ္ေတြကုေဋကုဋာနဲ႔<br />ဒီေျမ ဒီကမာၻမွာ<br />ဒီမို တေျပတရြာ တည္လို႔ရပါရဲ႕အေမ။<br /><br />(ေအာင္ဆန္းတို႔အေမ ဗဟိန္းတို႔အေမ ေအာင္ေက်ာ္တို႔အေမ<br />ခြ်န္ျမၾကေစ တြန္ကၾကေစ ဇာနည္အိုးေ၀)<br />သမဂၢအေမ - သီခ်င္းကိုဆိုေနရင္း<br />ေထာင္ထဲက အေမသားေတြ အေမ့ဂုဏ္ေတာ္ေတြကိုေအာက္ေမ့ေနၾကမွာပါ။<br />ေျမေအာက္က အေမ့သမီးေတြ အေမ့လုိျဖစ္ေအာင္က်င့္ၾကံေနၾကမွာပါ။<br />စစ္ဖိနပ္ေအာက္က အေမ့ျပည္သူေတြ ႐ုန္းထေနၾကမွာပါ။<br />အေ၀းေရာက္အေမ့သားသမီးေတြ အမိေျမအတြက္ တိုက္ပြဲဆက္ေနၾကမွာပါ။<br /><br />ခြန္ဆိုင္း ( ၈.၄.၀၈)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-9045889919158141285?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-16153312355998680512008-03-26T04:41:00.000-07:002008-03-26T04:42:24.527-07:00ကဲ … ဒီတပြဲေတာ့ေတြ႔ၾကၿပီ<br />နီရဲေစြးေစြး ႏွလံုးေသြးကိုျပ<br />(စစ္အာဏာရွင္တို႔ရဲ႕)<span id="fullpost"><br />အေျခခံဥပေဒ ဆန္႔က်င္ၾက။<br /><br />ေတာင္ဘို႔မွန္းလဲသိ<br />ဓားျပမွန္းလဲသိ<br />သိသိႀကီးနဲ႔အညံ့ခံရင္<br />စစ္အာဏာရွင္ကၽြန္ဘ၀နဲ႔<br />လူလံုးမလွျဖစ္ၾကရေပလိမ့္မယ္။<br /><br />ကစၥပနဒီ ဧရာ၀တီ<br />စစ္ေတာင္း သံလြင္<br />ရာဇ၀င္မညိႇဳး<br />နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ဆိုး<br />ဖက္ဆစ္စနစ္ဆုိး<br />ပိုင္းပိုင္း႐ုိက္ခ်ဳိးေခ်ဖ်က္<br />(ျပည္သူေတြ)<br />လက္နဲ႔ေရးခဲ့ လြတ္လပ္ေရး<br />(စစ္အာဏာရွင္တို႔)<br />ေျခနဲ႔ေဆးဖ်က္မခံႏိုင္။<br /><br />အုိ … ၿပိဳင္တူညီညာ<br />ဆိုပါေလ … ျပည္သူအမ်ား<br />လုိက္ၿပီးရြတ္ၾက …<br />“ကန္႔ကြက္ၾကေလာ့”<br />“ကန္႔ကြက္ၾကေလာ့”<br />“ကန္႔ကြက္ၾကေလာ့ စစ္အေျခခံဥပေဒ”။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">စုိးေနလင္း</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-1615331235599868051?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-54502173212828512822008-03-14T18:33:00.000-07:002008-03-14T18:45:21.993-07:00လမ်က္နွာ<br />မႈံရီ၀ါ<br />ကမၻာအျပာ<span id="fullpost"><br />တခါတစ္ခါ မာယာ။<br /><br />ပင္လယ္ဟာ<br />နီ၀ါျပာထိန္လင္း<br />ရင္နဲ ့ရင္းတဲ့လိႈင္း<br />တံပိုးခရာမႈတ္<br />ဆန္႔ထုတ္ပစ္လႊတ္အလင္းတန္း၊<br /><br />လႈိင္းမ်ား၊ ၀ဲဂယက္မ်ား<br />ၾကမ္းတမ္းလႈပ္ခပ္မရပ္မနား<br />ေက်ာက္ေဆာင္နဲ႔ေသာင္<br />ေတာင္ကမၻားယံနဲ႔မုန္တိုင္း<br />သမိုင္းကားနိဂုံးမခ်ဳပ္<br />ဆုတ္တက္ကစား<br />ကာလယႏၱယား<br />အရင္းမဲ့သံစဥ္မ်ား<br />ရသဒုကၡမ်ားနဲ႔ခရီးဆက္။<br /><br />ၿမဲျမံတဲ့လက္မ်ား<br />က်စ္လစ္စြာကုိင္ဆုပ္၊ မဆုတ္မနစ္<br />ငတ္မြတ္မႈတမ္းျခင္း<br />ခ်စ္ျခင္းတို႔နီျမန္း<br />သစ္လြင္ျပည့္သူ႔လမ္း<br />တလွမ္းျခင္း၊ တဆစ္ျခင္းထုဆစ္<br />ေခတ္သစ္ရနံ႔သင္း<br />ပန္းတခင္းစီ<br />အဲဒီလမ္း<br />ကမ္းအလင္းဆီ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ေနလက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">၄၈၂၈ မတ္လ သို႔</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-5450217321282851282?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-60150641651153374522008-03-09T08:44:00.000-07:002008-03-09T08:47:04.454-07:00အခုတေလာ နအဖစစ္အုပ္စုကို တုိက္ပဲြဝင္ေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲ၀င္ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအၾကား အေတာ္ကိုလႈပ္ခတ္သြားေစတဲ့ ႏုိင္ငံ ေရးေလထုတရပ္ ျဖစ္ထြန္းေနပါတယ္။ အဖဲြ႔အစည္းအလုိက္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊<span id="fullpost"><br />တသီးပုဂၢလအရေသာ္လည္းေကာင္း လႈပ္ခတ္တာပါ။ ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပဲြ ဝင္ေနၾကတဲ့ အဖိႏွိပ္ ခံျပည္သူမ်ားအတြက္ အေရးတႀကီးဆံုးျဖတ္ရမယ့္ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာတခုပါ။ ျပႆနာကို စတင္လုိက္သူကေတာ့ စစ္အုပ္စု နအဖပါပဲ။<br /> ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ကို သံဃာေတာ္ေတြဦးေဆာင္တဲ့ စက္တင္ဘာလူထုအံုႂကြမႈႀကီးက ပုဒ္မျဖတ္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ၂၀၀၇ ကုန္ဆံုးသြားေပ မယ့္ ၂၀၀၈ နိဒါန္းဟာ သံဃာေတာ္ေတြအပါအ၀င္ တိုက္ပြဲ၀င္ လူထုေသြးေတြနဲ႔ တအံု႔ေႏြးေႏြး ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာပါ။ စစ္အုပ္စု အေတာ္အၾကပ္႐ုိက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအရ ခံစစ္ျဖစ္သြားတယ္။ ကုလသမဂၢနဲ႔ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံတခ်ဳိ႕လည္း အလန္႔တၾကား ထၾကည့္ေျပာ ဆုိလာရတယ္။ ကုလသမဂၢက သံတမန္နည္းအရ ခ်ဥ္းကပ္ပါတယ္။ ဂမ္ဘာရီလာတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရတယ္။ နအဖက ဗုိလ္ေအာင္ၾကည္ကို ကုိယ္စားလွယ္ခန္႔ၿပီး ေနအိမ္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုေစတယ္။ ဒိုင္ယာေလာ့မဟုတ္ပါ။ အဓိကကေတာ့ နအဖရဲ႕ လမ္းျပေျမပံု (၇) ခ်က္ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္အား အတင္းအဓမၼ လက္ခံခုိင္းေစတာပါ။ ခ်ဳပ္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ စကားတခြန္း ထြက္လာပါတယ္။ “အေကာင္းဆံုးကိုေမွ်ာ္လင့္၊ အဆိုးဆံုးကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ထားၾက” ျဖစ္ပါ တယ္။<br /> ျမန္႔မာ့ႏုိင္ငံေရးသမိုင္းမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလည္း ဒီစကားကို ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ထပ္ေျပာပါတယ္။ အေျခအေနျခင္း လံုးဝမတူပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေျပာခဲ့တုန္းက အစစအရာရာ အသားစီးကပါ။ “ရရင္ရ မရရင္ခ်” ပါ။ အဲဒီတုန္းက လြတ္လပ္ေရး “မရ” ရင္ “ခ်” ႏုိင္မယ့္ အေျခ အေနေတြ အားေကာင္းပါတယ္။ ညီၫြတ္ေရးအရေရာ၊ တုိက္ပဲြ (လက္နက္ကိုင္၊လူထု) အရေရာ အေျခအေနေကာင္းၿပီးသားပါ။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ႏုိင္ခဲ့ တာလည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအတြက္ စကားေနာက္တရားပါသလုိ တရားေနာက္မွာပါမယ့္ အားကလည္း အဆင္သင့္ပါ။ အခု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အေျခ အေနက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔ ကြာတယ္ဆိုရင္ မျငင္းၾကဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါ ပကတိ အရွိတရား ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရ႕ဲ ေျပာစကားမွာပါတဲ့ “အေကာင္းဆံုးကိုေမွ်ာ္လင့္” ဆုိတာမွာ အဆုိးဆံုးကို ရင္ဆုိင္ေက်ာ္လႊားၿပီးမွ သီးပြင့္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ No pain, No game (အနာခံမွ အသာစံရမယ္) လို႔ ေျပာလိုက္တာျဖစ္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒါ ဆႏၵစဲြလား၊ ပကတိလက္ေတြ႔လားဆိုတာေတာ့ စက္တင္ဘာ အံုႂကြမႈႀကီးနဲ႔ လူထုအေရးေတာ္ပံုအဆက္ဆက္က သက္ေသျပခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အဆိုးဆံုးကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ဘာေတြ ဘယ္လို ျပင္ဆင္ထားပါသလဲ။ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္ က်ေနာ္တုိ႔ အသိဆံုးပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ နအဖစစ္အုပ္စုက (၁/၂၀၀၈) နဲ႔ (၂/၂၀၀၈) ေၾကညာခ်က္မ်ားနဲ႔ ျပည္သူလူထုႀကီးကို စိမ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။ (၁/၂၀၀၈) က နအဖရဲ႕ ေညာင္ႏွစ္ပင္အေျခခံဥပေဒကို အတည္ျပဳဖုိ႔ဆႏၵခံယူပဲြလုပ္မယ္။ ၂၀၀၈၊ ေမလမွာ ျဖစ္တယ္။ (၂/၂၀၀၈) ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပဲြက်င္းပ မယ္။ (၂၀၁၀) ခုႏွစ္မွာ လုပ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒီေတာ့ ဒီမိုကေရစီေရး တိုက္ပဲြဝင္အဖဲြ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ လူပုဂၢဳိလ္ေတြရဲ႕ အသံေတြ ထြက္လာရပါတယ္။ နအဖရဲ႕ ဆႏၵခံယူပဲြကို သပိတ္ေမွာက္မလား၊ ကန္႔ကြက္ဆႏၵမဲေပးမလား။ အခ်ိန္ကလည္း (၃) လေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေတာ့တာ။ ျမန္ျမန္ဆံုးျဖတ္၊ ျမန္ျမန္ အေကာင္အထည္ေဖာ္လႈပ္ရွား။ အဓိကအက်ဆံုးက အဖိ ႏွိပ္ခံ ျပည္သူ လူထုႀကီးကို ဘယ္လိုမက္ေဆ့ခ်္ေပးၿပီး ဘယ္လိုနည္းပရိယာယ္နဲ႔ တုိက္ပဲြဝင္မလဲဆုိတာပါ။ အေရးႀကီးၿပီး အမွားမခံပါဘူး။ ဆႏၵစဲြနဲ႔ ေျပာလုိ႔မရပါ ဘူး။ လက္ေတြ႔နဲ႔ ကိုက္ညီရပါမယ္။ လက္ေတြ႔ဆုိတာမွာ နအဖစစ္အုပ္စုရဲ႕ သေႏၶနဲ႔ လကၡဏာ၊ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူလူထုႀကီးရ႕ဲ စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးတိုက္ပဲြ အစဥ္အလာနဲ႔ လက္ရွိမိမိတို႔ရဲ႕ ပကတိအေနအထားတို႔ ပါရပါမယ္။ ျဖစ္ခ်င္တာကို အူထဲ၊ အသည္းထဲကေန ေျပာရရင္ နအဖစစ္အုပ္စုနဲ႔၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တစကၠန္႔မဆုိင္းအမႈန္႔ေခ် ဖ်က္သိမ္းလုိက္ခ်င္တာပါ။ ဒါဆႏၵပါ။ ဘဝကေတာ့ အဲဒီလုိ ခြင့္ျပဳ၊ မျပဳ အမ်ားသိၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ျမန္မာျပည္စစ္အုပ္စုနဲ႔၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူလူထုႀကီးက မေစ့စပ္စတမ္း တုိက္ပဲြဝင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါသမုိင္းပါ။ အက်ဳိးစီးပြားအရ စစ္ အုပ္စု၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ တုိင္းျပည္နဲ႔ ျပည္သူလူထုအတြက္ ရန္ဘက္ပါ။ စစ္အုပ္စု၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ရွိေနသေရြ႕ ဒီမုိကေရစီစနစ္နဲ႔ အက်ဳိးစီးပြား မျဖစ္ ထြန္းႏိုင္ပါ။ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးရ႕ဲ ရလဒ္အျဖစ္ ဗုိလ္ေနဝင္းစစ္အုပ္စုနဲ႔ မဆလ ျပဳတ္က်ခဲ့ရပါတယ္။ ဗိုလ္ေစာေမာင္ (နဝတ) စစ္အုပ္စုက (၁၉၉၀) ပါတီစံု ဒီမိုကေရစီေရြးေကာက္ပဲြကို မတတ္္သာလို႔ က်င္းပေပးရတယ္။ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ (NLD) အျပတ္အသတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္အုပ္စုက ရွင္းပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီမိုကေရစီ မေပးပါဘူး။ ဗိုလ္ေစာေမာင္ကို စိတၱဇေဝဒနာရွင္အ႐ူးအျဖစ္နဲ႔ ရာထူးက ဖယ္ရွားပစ္လုိက္ၿပီး ကတိအားလံုးကို ဖ်က္ပစ္ပါတယ္။ နအဖက အခ်ိန္ဆဲြတဲ့ဗ်ဴဟာနဲ႔ အတုအေယာင္ အမ်ဳိးသားညီလာခံကို က်င္းပပါတယ္။ ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ စည္းကမ္းျပည့္ဝတဲ့ ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး စစ္အာ ဏာရွင္စနစ္ သက္ဆိုးရွည္ေစမယ့္ အေျခခံဥပေဒကို အဓမၼေရးဆဲြပါတယ္။ နအဖရဲ႕လမ္းျပေျမပံု (၇) ခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာ ျပည္သူ လူထုနဲ႔ ဒီမုိကေရစီတိုက္ပဲြဝင္သူမ်ားရဲ႕ တိုက္ပဲြရလဒ္ေတြကို ျငင္းပယ္ပါတယ္။ ႐ႈပ္ေထြးေအာင္လုပ္ပါတယ္။ ဝယ္ယူ၊ ဖမ္းဆီး၊ ေထာင္ခ်၊ သတ္ျဖတ္ ... စတဲ့ ေခ် မႈန္းေရးကိုလည္း အစဥ္တစိုက္ လုပ္ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္က စစ္အာဏာရွင္အလုပ္ကို လုပ္ပါတယ္။<br /> အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူလူထုႀကီးက နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ တိုက္ပဲြဝင္ပါတယ္။ နအဖစစ္အုပ္စုရဲ႕ လမ္းျပေျမပံု (၇) ခ်က္ကို လက္မခံပါဘူး။ စစ္အုပ္စုရဲ႕ အ ေျခခံဥပေဒကိုလည္း လံုးဝလက္မခံပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီေရး အဖဲြ႔အစည္း၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ တုိက္ပဲြဝင္ေႂကြးေၾကာ္သံေတြကို အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး အံုႂကြတုိက္ပဲြ ဝင္ေနတာ ျပည္သူလူထု ျဖစ္ပါတယ္။ အခု နအဖက (၁/၂၀၀၈) ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပဲြဆိုတဲ့ ေၾကညာခ်က္နဲ႔ ျပည္သူလူထုကို စိန္ေခၚလုိက္ပါၿပီ။ ျပည္သူလူထု ဘာ လုပ္မလဲ။ သပိတ္ေမွာက္မလား၊ ကန္႔ကြက္ဆႏၵမဲသြားေပးမလား။ ဒါကို ဒီမိုကေရစီေရး တုိက္ပြဲဝင္အဖဲြ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကလူထုကို ဘယ္လိုမက္ေဆ့ခ်္ ေပးၿပီး ဘယ္လို ေႂကြးေၾကာ္သံနဲ႔ ဦးေဆာင္တိုက္ပဲြဝင္ၾကမယ္ဆုိတာ အေရးႀကီးဆံုး ဆံုးျဖတ္လုပ္ကိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒီေနရာမွာ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမေရာက္ ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦးနဲ႔ မီဒီယာအင္တာဗ်ဴးထဲက ေကာက္ႏုတ္ခ်က္တခ်ဳိ႕ကို ကုိးကား ေဖာ္ျပလုိပါ တယ္။ သူတို႔က ဆႏၵခံယူပဲြကို သပိတ္ေမွာက္ေရးဘက္ကပါ။<br /> NLD အမတ္လည္းျဖစ္ MPU ရဲ႕ တဲြဖက္အတြင္းေရးမႉး လည္းျဖစ္တဲ့ ခြန္ျမင့္ထြန္းရဲ႕အျမင္ကေတာ့.....<br />(“က်ေနာ္တဦးတည္း အျမင္အရေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ နအဖေရးတဲ့ ဖဲြ႔စည္းပံုအသြင္ကူးေျပာင္းေရးဆုိတဲ့ ကာလဆိုတဲ့အခ်က္ထဲမွာ အခ်က္တခ်က္က ဘာပါသလဲဆုိရင္ မဲေပးပိုင္ခြင့္ရွိသူအားလံုးရဲ႕ ထက္ဝက္ေက်ာ္မဲနဲ႔ အတည္ျပဳျပဌာန္းမယ္လို႔ ပါတယ္။ ဟို မဲလာေပးတဲ့ လူထက္ဝက္ေက်ာ္ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ မဲေပး ပိုင္ခြင့္ ရိွသူအားလံုးရ႕ဲ ထက္ဝက္ေက်ာ္လို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ က်ေနာ္တဦးတည္းရဲ႕ သေဘာထားကေတာ့ ဒီဆႏၵခံယူပဲြကို သပိတ္ေမွာက္ေစခ်င္ပါတယ္။ ျပည္သူလူထု အေနနဲ႔ ပါဝင္ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ မလုပ္ဖို႔အတြက္ကို က်ေနာ့္ တဦးတည္းသေဘာထား အဲဒီလိုရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျပည္သူလူထုကေတာ့ သူ႔ဘဝလက္ေတြ႔ အေျခ အေနမွာေတာ့ရင္ ေသနတ္နဲ႔ ေထာက္ၿပီးေတာ့ မဲထည့္ခုိင္းရင္ သူက ဒါဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္တဲ့မဲ ေပးသြာမွာပါပဲ။ ဒီအေျခအေနကို လူထုက ဆံုးျဖတ္သြားမယ္လို႔ ျမင္ ပါတယ္”)။ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၃၊ ၂၀၀၈။ BBC (ျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္)<br />ေနာက္တဦးကေတာ့ ေဒါက္တာတင့္ေဆြပါ။ Burma Digest မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေဒါက္တာတင့္ေဆြရဲ႕ “အတုအေယာင္ လူထုဆႏၵခံယူပဲြ တုိက္ဖ်က္ရန္ မွာ (ဒိုင္လင္မာ) မဟုတ္” ဆိုသည့္ ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ပါ။<br /> (အကယ္၍ နအဖ၏ ၂၂/ ၂ / ၂၀၀၆ ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္း စာမ်က္ႏွာ ၆ - ၇ ကပါ။ ကူးေျပာင္းေရးကာလ ျပဌာန္းခ်က္မ်ား အမွတ္ (၁) အရ “ဤ ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒသည္ ျပည္လံုးကၽြတ္ဆႏၵ ခံယူပဲြတြင္ ဆႏၵမဲေပးပိုင္ ခြင့္ရွိသူအားလံုး၏ ထက္ဝက္ေက်ာ္ဆႏၵမဲျဖင့္ အတည္ျပဳျပဌာန္းၿပီးသည့္ ေန႔မွစ၍ ႏုိင္ငံေတာ္တဝွမ္းလံုး၌ အာဏာတည္သည္” ဟူသည့္အတိုင္း တကယ္လုပ္မည္ဆုိပါက၊ ဆႏၵခံယူပဲြအား “သပိတ္ေမွာက္ရန္” ေဆာ္ဩရပါမည္။ လုိ႔ ဆုိထားပါတယ္။<br />ဒီေနရာမွာ ခြန္ျမင့္ထြန္းနဲ႔ ေဒါက္တာတင့္ေဆြတုိ႔ ႏွစ္ဦးစလံုးရဲ႕ အာေဘာ္ (ႏုတ္ထြက္စကား) ဟာ အေရးႀကီးပါတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ ဒီမို ကေရစီေခါင္းေဆာင္ေတြလည္းျဖစ္၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပဲြရဲ႕ ေရြးေကာက္ခံျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ စစ္စစ္ေတြလည္း ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။ ဆႏၵခံယူပဲြကို သပိတ္ ေမွာက္ေရးဘက္က ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ဦးစလံုး ကိုင္တြယ္ေျပာဆုိခဲ့တာက နအဖ ေရးဆဲြေနတဲ့ အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းပါ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလ ျပဌာန္းခ်က္ မ်ားကို ကုိင္ေျပာတာပါ။ ခက္တာက နအဖရဲ႕ အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းက အတည္မျပဳရေသးပါ။ ဆႏၵခံယူပဲြကို ျဖတ္သန္းရမွာပါ။ အတည္ျဖစ္၊ မျဖစ္ကလည္း ဆႏၵခံ ယူပဲြရလဒ္က ဆံုးျဖတ္ရမွာပါ။ ဆႏၵမဲေပးပုိင္ခြင့္ရွိသူ တဝက္ေက်ာ္ရဲ႕ ဆႏၵမဲျဖင့္ အတည္ျပဳ၊ မျပဳကိုလည္း နအဖက ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မေၾကညာပါဘူး။ နအဖ ရဲ႕ ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂၆ ရက္မွာ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ “ဖဲြ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္း အတည္ျပဳေရး၊ ျပည္လုံးကြ်တ္ဆႏၵခံယူပဲြဥပေဒ” ဆုိတာမွာလည္း ဒီအခ်က္ကုိဘာမွ ေျပာမ ထားပါဘူး။ ဒါကုိ ခြန္ျမင့္ထြန္းနဲ႔ ေဒါက္တာတင့္ေဆြတုိ႔က “တကယ္လုပ္မည္ဆုိပါက” ကိုအေျခခံၿပီး နအဖအေနနဲ႔ ဆႏၵခံယူပဲြဥပေဒ ေနာက္ဆက္တဲြထပ္ထုတ္ေလ ဦးမလားဆိုၿပီးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲဲ႔ ပကတိအေပၚအေျခမခံဘဲ ဆႏၵခံယူပဲြကုိသပိတ္ေမွာက္ေရးတုိက္ပဲြနည္းနာ တင္ျပထားတာကေတာ့ တာ၀န္ခံမႈအပုိင္းအရေျပာရရင္ မလုပ္သင့္ဘူးလုိ႔ထင္ပါတယ္။ ဥပေဒမဟုတ္တာကုိ အဟုတ္လုပ္ကုိးကားတဲ့အတြက္ လူထုကုိ မွားယြင္းတဲ့မက္ေဆ့ခ်္ ေပးသလုိျဖစ္ေနပါတယ္။ ဆႏၵခံယူပဲြလုပ္ မယ့္အခ်ိန္ကလည္း အေတာ့ကိုနီးကပ္ေနပါတယ္။ မီဒီယာေတြရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈကလည္း အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ လူထုဆီကိုေရာက္ရွိေနပါတယ္။ မွန္ကန္တဲ့တုိက္ပဲြ နည္းနာေတြ လူထုဆီကုိေရာက္ဖုိအေရးႀကီးပါတယ္။ တဦးခ်င္းသေဘာထားလို႔ ဆိုရာမွာလည္း ျပည္သူလူထုကို ကုိယ္စားျပဳခဲ့တဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြျဖစ္လုိ႔လည္း အေရးပါ၊ အေရးႀကီးလြန္းလွပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးတင္ဦး၊ ဦးဝင္းတင္တို႔ရဲ႕ အက်ဥ္းက်အေျခအေနကေန ရွားရွားပါးပါး ထြက္ေပၚလာတဲ့ ႏႈတ္ထြက္ စကားေတြလိုမ်ဳိး တန္ဖိုးႀကီးလို႔ပါ။<br /> ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ျဖစ္ထြန္းမႈေတြကို နကဖစစ္အုပ္စုနဲ႔ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူလူထုႀကီးအၾကား “ေဘာလံုး” စကားနဲ႔ေျပာၾကတာ ၾကားရပါတယ္။ ေဘာလံုးက သူ႔ဘက္မွာလား၊ ကိုယ့္ဘက္မွာလားေပါ့။ “ဂႏၵီ” ခန္းမၿပီးကတည္းက ေဘာလံုးဟာ က်ေနာ္တို႔ ေျခထဲမွာမရွိေတာ့ပါ။ ဒါကို ျပည္သူလူထုႀကီးက ၁၉၉၆ လႈပ္ရွားမႈ၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလႈပ္ရွားမႈ စတာေတြနဲ႔ ျပန္ရေအာင္ မနည္းကိုလုပ္ေနရတာပါ။ နအဖက အဓမၼနည္းနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူလူထုႀကီးဘက္ကို ပယ္နယ္တီခ်ည္း လွိမ့္ကန္ေနတာပါ။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြလႈပ္ရွားမႈ၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ လူထုအံုႂကြမႈႀကီးေတြလို (Counter Offensive) ျပန္လွန္ထုိးစစ္ အဆင္ခံရလို႔ စစ္အုပ္စုအ ေနနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအရ ခံစစ္ျဖစ္သြားရတာပါ။ စက္တင္ဘာအံုႂကြမႈမွာ လူထုရဲ႕သမိုင္းတာဝန္ေက်မႈက အံ့မခန္းစရာပါ။ တခ်ဳိ႕ဆို ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ မွင္တက္မိေန ၾကတယ္ မဟုတ္ပါလား။ ျမန္မာျပည္ ျပည္သူလူထုႀကီးက သမိုင္းတေလွ်ာက္လံုး တာဝန္ေက်ခဲ့တာပါ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ သေႏၶစတည္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့အခ်ိန္ ကာလကစလို႔ ယေန႔ အထိပါပဲ။<br /> က်ေနာ္တို႔ ဒီမိုကေရစီေရး တိုက္ပဲြဝင္ေနၾကသူေတြအေနနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အဆံုးတိုင္ဖ်က္သိမ္းပစ္ဖို႔ သမိုင္းတာ၀န္ေက်ၾကဖို႔ပါပဲ။ ျပည္သူ လူထုရဲ႕ ပကတိအေနအထားက စစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဓားေအာက္မွာ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေနေနရတာပါ။ စစ္အုပ္စု အေၾကာက္ဆံုးကလည္း ျပည္သူလူထုႀကီးကိုပါ။ အေၾကာက္ဆံုးျဖစ္လို႔လည္း မလွန္ႏိုင္ေအာင္ အႏိုင္က်င့္ဖိႏွိပ္ထားပါတယ္။ ဒါဟာ နအဖစစ္အုပ္စုရဲ႕ ပင္ကိုယ္လကၡဏာလည္းျဖစ္၊ ေသြး႐ူးေသြးတန္း ႐ူးသြပ္မႈ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မရပါဘူး။ လူထုႀကီးက အံုႂကြတိုက္ပြဲ၀င္လ်က္ပါ။ ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲ ဦးေဆာင္သူေတြက လူထုကို မွန္ကန္တဲ့ဦးေဆာင္မႈ ေပးရ မွာပါ။ အဲဒီလို ဦးေဆာင္မႈေပးဖို႔ဆိုရင္ လူထုနဲ႔ တသားတည္းရွိဖို႔လိုပါတယ္။ ဘယ္လို တသားတည္းရွိေအာင္လုပ္မလဲဆိုတာက ကိုယ့္ျပႆနာပါ။ ေတာ္လွန္ေရး ပါတီ အဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးက ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ေတြနဲ႔ ကန္႔ကြက္ဆႏၵမဲေပးၾကဖို႔ လူထုကိုေရာ အဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးကိုပါ တပ္လွန္႔စည္း႐ုံးလိုက္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ နအဖရဲ႕ အဓမၼဆႏၵခံယူပြဲမွာ နအဖက တဘက္သတ္အႏိုင္ယူၿပီး ဘယ္သူကမွလက္မခံတဲ့ ေညာင္ႏွစ္ပင္အေျခခံဥပေဒကို အတည္ျပဳႏိုင္ခဲ့ရင္ ဆက္ လက္ တိုက္ပြဲ၀င္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္မႈရွိဖုိ႔ကိုလည္း ေတာ္လွန္ေရးသတိနဲ႔ ပိုင္းျဖတ္ခ်က္ ရွိရပါမယ္။ လူထုကို လက္ေတြ႔က်က် ေရွ႕ကေန မားမားမတ္မတ္ဦးေဆာင္ၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ခ်ီတက္သြားဖို႔က က်ေနာ္တို႔ဒီမိုကေရစီေရး တိုက္ပြဲ၀င္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားရဲ႕ တာ၀န္ျဖစ္ပါတယ္။ သမိုင္းက အညႇာအတာကင္းသလို သမိုင္းကိုညာလို႔ လည္းမရပါဘူး။<br />ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းပစ္ေရးဟာ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြရဲ႕ ေသနဂၤဗ်ဴဟာျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လို တိုက္ပြဲ၀င္ၾကမလဲဆိုတာက ေတာ့ နည္းနာပိုင္းပါပဲ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တိုက္ဖ်က္ေနတာျဖစ္လို႔ နအဖရဲ႕လမ္းျပေျမပံု၊ ေညာင္ႏွစ္ပင္ညီလာခံနဲ႔ နအဖရဲ႕အေျခခံဥပေဒကိုလည္း လံုး၀လက္ မခံႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီ လက္မခံႏိုင္မႈကို လက္ေတြ႔က်က် အေကာင္အထည္ ေဖၚရမွာပါ။ ဆႏၵခံယူပြဲကို သပိတ္ေမွာက္လို႔ ျဖစ္ႏိုင္၊ မျဖစ္ႏိုင္နဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈ ရွိႏိုင္၊ မရွိ ႏိုင္ဆိုတာအေရးႀကီးၿပီး အခ်ိန္မီဆံုးျဖတ္ အေကာင္အထည္ေဖၚရမွာပါ။ ဒါကိုေျပာရတာဟာ လူထုနဲ႔လူထုတိုက္ပြဲကို ယံုၾကည္လြန္းလို႔ ေျပာရတာပါ။ က်ေနာ္တို႔က လူထုအေပၚ ေတာင္းဆိုရံုသက္သက္နဲ႔ တာ၀န္မေက်ေသးပါဘူး။ လက္ေတြ႔ဦးေဆာင္ျပရမွာပါ။ ေတာင္းဆိုရာမွာလည္း ဆႏၵစြဲနဲ႔ေတာင္းဆိုလို႔ မရပါဘူး။ အခ်က္ အလက္ခိုင္မာဖို႔လိုပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဘက္က ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးလုိ၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ လူထုအံုႂကြမႈႀကီးလုိ လူထုတိုက္ပြဲမ်ဳိး (၃) လ အတြင္းမွာ ေဖၚေဆာင္ ႏိုင္ပါသလား ဆိုတာ သိပ္ကိုအေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါကလည္း လူထုနဲ႔ တသားတည္းျဖစ္ေနတဲ့ လူထုလုပ္ငန္းကို စနစ္တက်လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အဖဲြ႔အစည္း၊ ပုဂၢိဳလ္ေတြက အသိဆံုးပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူထုအေနနဲ႔ ကန္႔ကြက္ဆႏၵမဲေပးၿပီး နအဖရဲ႕အေျခခံဥပေဒကို ႐ိုက္ခ်ဳိးပစ္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒီလို လူထုအေနနဲ႔ မဲ႐ုံသြားၿပီး ကန္႔ ကြက္ဆႏၵမဲေပးတာကို နအဖရဲ႕ လမ္းျပေျမပံုကို အသိအမွတ္ျပဳသလို ျဖစ္တယ္၊ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကိုပစ္ပယ္တာျဖစ္တယ္လို႔ တေၾကာင္းဆြဲေတြးၿပီး ယတိျပတ္ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ကန္႔ကြက္မဲေပးၿပီး လက္ေတြ႔က်က် သပိတ္ေမွာက္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ နအဖ စစ္အုပ္စုကလည္း သူ႔စစ္အာဏာရွင္ အက်ဳိးစီးပြား ဘက္က နည္းေပါင္းစံုသံုးၿပီး အဓမၼ ေခ်မႈန္းမွာျဖစ္ပါတယ္။ လူထုကလည္း တိုက္ပြဲကို အဆင့္ဆင့္ျမႇင့္ၿပီး တိုက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ႏိုင္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ လူပုဂၢိဳလ္ေတြအၾကားမွာ ညီၫြတ္ေရးကအေရးႀကီးပါတယ္။ သမိုင္း၀င္ေနသူရိန္ေခတ္က ညီၫြတ္ေရးမ်ဳိး အထူးလိုအပ္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ဘံုရန္သူ စစ္အာဏာရွင္ ကိုတိုက္ဖို႔ အနိမ့္ဆံုး ဘံုလုပ္ငန္းစဥ္တရပ္ အခိုင္အမာေပၚလာႏိုင္ပါမယ္။ အဲဒီကေန တဆင့္ အဆင့္ဆင့္ျမႇင့္လို႔ တိုက္ပြဲ၀င္လူထုႀကီးႏွင့္ အတူ ..............။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ရဲေဘာ္ကိုေပါက္</span><br /><span style="font-weight: bold;">၆၊ ၃၊ ၂၀၀၈။</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-6015064165115337452?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-27337359528613145092008-03-08T07:52:00.000-08:002008-03-08T07:54:21.172-08:00သတင္းစာေလာကမွ အေရးအသားမ်ဳိးပင္ ျဖစ္သည္။ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားကို အေျခတည္၍ေရးေသာ စာျဖစ္ သည္။<span id="fullpost"><br />သို႔ေသာ္ သတင္းမ်ားကို တုိက္႐ုိက္ေရးသားေဖာ္ျပျခငး္ မဟုတ္။ ဖြဲ႔ႏြဲ႔ထားသည္။ မြမ္းမံထားသည္။ ရသစာေပဆန္သည္။ သို႔ေသာ္ ရသစာေပလဲ မဟုတ္၊ စာၫႊန္႔လဲမဟုတ္ဟု စာေပပညာရွင္မ်ားက ဆုိၾကသည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ သတင္းမွတ္တမ္း အေရးအသားသည္ အလြန္ထိေရာက္သည္။ တုိးတက္ေသာ စာေပမ်ားအလည္တြင္ စူးရွေသာ လက္နက္တရပ္လဲ ျဖစ္ေပသည္။<br /> သတင္းစာဆရာ ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္သည္ သတင္းမွတ္တမ္းမ်ားေရးရာ၌ ေျပာင္ေျမာက္ေသာ ကေလာင္ရွင္တဦး ျဖစ္ေလသည္။ ဤအေရးအသားမ်ဳိး ျဖင့္ ျပည္တြင္းေရးရာမ်ားကိုလဲ သ႐ုပ္ေဖာ္ခဲ့သည္။ ႏုိင္ငံျခားအေတြ႔အၾကံဳမ်ားကိုလဲ တင္ျပခဲ့သည္။ “ႀကိဳးစင္တြင္ေရးခဲ့ေသာသတင္းမွတ္တမ္း” ကားသူ၏ ေနာက္ ဆံုးလက္ရာျဖစ္သည္။ ထုိစာအုပ္ကုိ ႀကီးမားလွေသာ အခက္အခဲမ်ားအၾကား၌ ျပဳစုခဲ့သည္။ ကိုယ္တိုင္လဲ ေထာင္ထဲသုိ႔ေရာက္ေနသည္။ ေလာကကို အက်ဥ္းခန္း ထဲမွေန၍ ၾကည့္ရသည္။ ေသမင္း၏ ခံတြင္းမွေန၍ ၾကည့္ရသည္။ စာေရးရသည္မွာလဲ မလြယ္လွ။ အျပင္မွ ခုိးသြင္းလာေသာ စကၠဴအပိုင္းအစကေလးမ်ားေပၚတြင္ တိတ္တဆိတ္ေရးသည္။ မိသြားလွ်င္ သူသာမက၊ သူ႔ကို ကူညီေနၾကေသာသူမ်ားပါ ေသဒဏ္အထိ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ၾကသည္။ ထုိအေျခအေနမ်ားတြင္မွပင္ ကမၻာ့ စာေပအတြက္ တန္ဘိုးရွိလွေသာ စာအုပ္တအုပ္ ေပါက္ဖြားလာေလသည္။<br /> စာအုပ္မွာ မ်ားစြာရွည္လ်ားသည္မဟုတ္၊ သို႔ေသာ္ အခ်ဳိ႕ေသာအခဏ္းမ်ားကို အက်ယ္ခ်ဲ႕၍ စာအုပ္ ေလးငါးတြဲ ေရးႏိုင္သည္။ တခ်ဳိ႕ေသာ ၀ါက်မ်ား ကိုအျချပဳ၍ ၀တၳဳရွည္ႀကီးမ်ား ေရးႏုိင္သည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ စာပိုဒ္တို႔မွာ က်မ္းျပဳေလာက္သည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ စာလံုးတို႔ကုိလဲ ကဗ်ာဖြဲ႔ႏိုင္ေသာအင္အား ပါရွိေလ သည္။ ဤမွ်ေအာင္ျမင္ရသည္မွာ ဖူးခ်စ္၏ ကေလာင္စြမ္းေၾကာင့္လဲ ပါသည္။ သူ၏ အေတြ႔အၾကံဳလဲ ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အဓိကအေၾကာင္းရင္းကား ျပင္းထန္သည့္ ေဖာက္ျပန္ေရးမုန္တုိင္းအလည္တြင္ ျပတ္သားေသာယံုၾကည္ခ်က္၊ ထင္ရွားေသာ ႏုိင္ငံေရးသတၱိတို႔ျဖင့္ ၾကံ့ၾကံ့ခံေနပံုကို သ႐ုပ္ေဖာ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု ထင္မိသည္။<br /> ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤသတင္းမွတ္တမ္းကို ေရးသားပံု၊ ဖြဲ႔ႏြဲ႔ပံုႏွင့္ ပတ္သက္၍လဲ ေလ့လာအပ္သည္။ သို႔ေသာ္ အထူးသျဖင့္ အခက္အခဲမ်ား ၾကံဳေနသည့္အခါ ၌ လူ၏သတၱိ၊ လူ၏ က်က္သေရတို႔ကုိ မည္သုိ႔ ေစာင့္ထိန္းရာသည္ဟူေသာ ဘက္မွေန၍လဲ ေလ့လာအပ္ေသာ စာအုပ္တအုပ္ျဖစ္ေပသည္။<br /> ယူးလိယစ္ဖူးခ်စ္အား ဂ်ာမန္နာဇီမ်ားက သတ္ျဖတ္ပစ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်က္ကိုစလုိဗားကီးယားျပည္ တျပည္လံုးတြင္ ဖူးခ်စ္သည္ အသက္ရွင္၍ ေနသည္။ စက္႐ံုမ်ား၊ သေဘၤာမ်ား၊ ဥယ်ာဥ္မ်ား၊ လမ္းမ်ား၊ ေက်ာင္းသားအသင္းမ်ား၊ အလုပ္သမားအဖြဲ႔မ်ားသည္ ဤသူရဲေကာင္း၏အမည္ကုိ ခံယူထားၾကသည္။ ဖူးခ်စ္္၏ စာအုပ္မ်ားသည္ ေသာင္းႏွင့္သိန္းႏွင့္ခ်ီ၍ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနသည္။ ကဗ်ာဆရာ၊ ဂီတဆရာ၊ ျပဇာတ္ဆရာ၊ စာေရးဆရာ၊ ႐ုပ္ရွင္ပညာသည္မ်ားႏွင့္ သိပၸံပညာရွင္ မ်ားပင္ သူ၏အမည္ကုိ က်ဴးရင့္တင္စားေနၾကသည္။ လူငယ္တို႔သည္ ဖူးခ်စ္၏တံဆိပ္ကုို ရင္ဘတ္တြင္ တပ္ဆင္ထားၾကသည္။<br /> ထုိမွ်သာမက ဖူးခ်စ္၏အမည္မွာ ခ်က္စကိုဗားကီးယားျပည္၏ နယ္စပ္ကိုေက်ာ္လႊားလ်က္၊ ကမၻာအႏွံ႔အျပားသို႔ ေရာက္ခဲ့ၿပီ။ ဆုိဗီယာက္ယူနီယံမွ နယူးဇီလန္အထိ၊ ျပင္သစ္ျပည္မွ အင္ဒိုနီးရွားအထိ၊ ဘူလ္ေဂးရီးယား၊ ႐ူေမးနီးယား၊ ဗီယက္နမ္ ျပည္မ်ားသာမက၊ မကၠဆီကုိ၊ အာဂ်င္တီးနားျပည္မ်ားပါမက်န္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ခဲ့ေလၿပီ။ “ႀကိဳးစင္တြင္ ေရးခဲ့ေသာ သတင္းမွတ္တမ္း” ကုိ ဘာသာေပါင္း ၈၂ ဘာသာအထိ ျပန္ဆုိၿပီးေလၿပီ။ မ်က္မျမင္စာလံုးမ်ားျဖင့္ပင္ ႐ုိက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ့ၿပီ။ ကိုရီးယားစစ္သည္ေတာ္မ်ားသည္ စစ္ခ်ီယင္းဤစာအုပ္ကုိ ဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ခ်ီလီျပည္မွ ကဗ်ာဆရာႀကီး ပါဘလုိနဲ႐ုဒါးသည္ ဖူးခ်စ္အတြက္ ကဗ်ာရွည္ႀကီးေရးစပ္ခဲ့သည္။ တ႐ုတ္ျပည္တြင္ ဖူးခ်စ္အေၾကာင္းျပဇာတ္ကို ႐ံုတင္ျပသခဲ့သည္။ ေဖာက္ျပန္ေသာ အစုိးရတုိင္း ဤစာအုပ္ကုိ ေၾကာက္ရြံ႕ၾကသည္မွာ မထူးဆန္းေပ။ ဖက္ဆစ္မ်ားအုပ္စုိးေနသည့္ စပိန္လိုတုိင္းျပည္မ်ဳိးတြင္ ဤစာအုပ္ကုိ လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာ ထုတ္ေ၀ဖတ္႐ႈၾကရသည္။ အခ်ဳိ႕တုိင္းျပည္မ်ားတြင္ ေျမေအာက္တပိုင္း ျဖန္႔ခ်ိၾကရသည္။ လူအေပါင္းတို႔၏ လြတ္ေျမာက္ေရးကုိ ေရွ႕႐ႈေနေသာ ဆုိဗီယက္ယူနီယံတြင္ကား ျမင့္မားေသာေတာင္ႀကီးတလံုးကို ယူးယိလုစ္ဖူးခ်စ္ ဟု အမည္ေပးထားေလသည္။<br /> ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္သည္ တကမၻာလံုးက ၀ုိင္း၍ ခ်စ္ခင္ေလးစားျခင္းကို တကယ္ပင္ ခံယူထုိက္ေသာ သူတေယာက္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ သူသည္ ဘ၀ကိုခ်စ္ခဲ့သည္။ လူကို ခ်စ္သည္။ လူအေပါင္းတို႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနၾကသည္ကို ျမင္လိုသည္။ လူတုိ႔သည္ လူဟူေသာ က်က္သေရအျပည့္အ၀ျဖင့္ ေလာကႀကီး၏ တုိးတက္မႈအတြက္ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ၾကရန္ ေစတနာထားခဲ့သည္။ လူ၏တုိးတက္မႈ၊ လူ၏က်က္သေရ၊ လူ၏ဘ၀တို႔ကုိ တားဆီးခ်ဳိးႏွိမ္ထားေသာ လူလူခ်င္း အၫြန္႔ခူးမႈ၊ ေသြးစုတ္မႈတုိ႔ကုိ မုန္းတီးခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လဲ အရင္းရွင္စနစ္ ဖက္ဆစ္တုိ႔ကုိ တုိက္ခိုက္ခဲ့သည္။ ခ်က္ႏွင့္စလုိဗက္အမ်ဳိးသားမ်ား လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ တကမၻာလံုးရွိ လူအေပါင္းတို႔၏ အနာဂတ္အတြက္ အသက္ေပးခဲ့ေလသည္။<br /> ဖူးခ်စ္အား ရွာမွရွားသည့္ သူရဲေကာင္းတေယာက္ဟု တင္စားလုိက္လွ်င္ကား၊ ခုတ္ရာတျခား ရွရာတျခားျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။ ထုိသုိ႔ အယူလြဲေသာ သူမ်ားသည္ ဤစာအုပ္ကို တေခါက္ျပန္၍ ဖတ္ရန္လုိေပလိမ့္မည္။ ယုတ္စြအဆံုး အခဏ္း ၅ မွ ပမာဏစကားမ်ားကို ျပန္၍ၾကည့္သင့္သည္။ အမွန္မွာ ဖူးခ်စ္သည္ သူရဲေကာင္းအေျမာက္အမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳသူျဖစ္ေလသည္။ သူသည္ ခ်က္ကိုစလုိဗက္ တပ္သားေကာင္းမ်ားကိုလဲ ကိုယ္စားျပဳသည္။ ႏိုင္ငံတကာမွ တပ္သားေကာင္းမ်ားကိုလဲ ကိုယ္စားျပဳသည္။ ဗမာျပည္ႏွင့္ပင္ ဆက္စပ္၍ ၾကည့္ႏိုင္ေသးသည္။ ဥပမာ ခ်က္ႏွင့္စလိုဗက္လူမ်ဳိးမ်ားက ဂ်ာမန္နာဇီမ်ားကို ဆန္႔က်င္တုိက္ဖ်က္ေနၾကေသာ အခ်ိန္တြင္ ဗမာအမ်ဳိးသားမ်ားသည္လဲ ဂ်ပန္ဆက္စစ္မ်ားကို ေတာ္လွန္တုိက္ခိုက္ေနခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ။<br /> ဤသုိ႔သာ ဆက္စပ္၍မေနက၊ ခ်က္ႏွင့္စလုိဗက္မ်ားမွလြဲ၍ ဖူးခ်စ္ကို မည္သူမွ်နားလည္ႏုိင္မည္ မဟုတ္ေပ။ ယခုေသာ္ ဖူးခ်စ္သည္ ကမၻာသူ ကမၻာသားမ်ား၏ သူရဲေကာင္းျဖစ္လာသည္။ ႀကိဳးစင္တြင္ေရးခဲ့ေသာ သတင္းမွတ္တမ္းမွာလဲ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား၏ ဘုံပစၥည္းျဖစ္လာေပသည္။<br /> ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. …….<br /> ယူးလိယုစ္ ဖူးခ်စ္သည္ လူမြဲမ်ဳိး႐ုိးမွ ဆင္းသက္လာခဲ့သည္။ ဖခင္မွာ အလုပ္သမားတေယာက္ျဖစ္လ်က္၊ မိခင္မွာ အပ္ခ်ဳပ္သည္ျဖစ္သည္။ ၁၉၀၃ ခု ႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၃ ရက္ေန႔တြင္ ပရာဟာၿမိဳ႕ေတာ္၊ စမီးေခါ့ဗ္အရပ္၌ ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္ ဖြားျမင္လာခဲ့ေလသည္။<br /> မိဘမ်ားမွာလဲ အလုပ္သမားမ်ားျဖစ္လ်က္ ပတ္၀န္းက်င္မွာလဲ အလုပ္သမား ပတ္၀န္းက်င္ျဖစ္ခဲ့ရကား ဖူးခ်စ္သည္ ပစၥည္းမဲ့တို႔၏ ဘ၀ကိုေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ခဲ့ေလသည္။ ပရာဟာၿမိဳ႕မွ ပလ္ဇဲည္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေရြ႕ေျပာင္းသြားသည့္အခါ၌လဲ အလုပ္သမားအိမ္ေထာင္မ်ား၏ ဒုကၡမ်ားကုိ ကုိယ္ေတြ႔မ်က္ျမင္ ခံစားခဲ့ရ ေလသည္။<br /> ပထမကမၻာစစ္ႀကီး ျဖစ္ပြားလာေသာအခါတြင္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ ငတ္ျပတ္ေသာအရသာကုိ ၾကံဳေတြ႔လာရသည္။ အလုပ္သမားမ်ား အဖိႏွိပ္ခံရ ျခင္းကို ျမင္လာရသည္။ တခါ ငတ္ျပတ္ေနေသာခေလးမ်ားသည္ အစားအေသာက္မ်ား တင္ေဆာင္လာသည့္ စစ္ကားမ်ားကို၀င္၍လုၾကရာ စစ္သားမ်ားက ခေလး လူမမယ္မ်ားကို ပစ္သတ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ျဖင့္ မိမိ၏မ်က္ေမွာက္၌ သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္ အသက္ေပ်ာက္သြားၾကသည္ကို ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရေလသည္။<br /> ယူးလိယုစ္သည္ စာေရးစာဖတ္ ၀ါသနာပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာအေျမာက္အမ်ား ဖတ္သည္သာမက လက္ေရးမဂၢဇင္းကေလးမ်ားပင္ ေရးေနခဲ့သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလဲ စူးစူးစုိက္စုိက္ အကဲခတ္ေလ့ရွိသျဖင့္ ထုိေခတ္က ျပႆနာမ်ားကို နားလည္ႏိုင္ခဲ့သည္။ အခ်ိန္မွာ ခ်က္ႏွင့္စလုိဗတ္အမ်ဳိးသားမ်ားအေနျဖင့္ ၾသစႀတီးယား - ဟန္ေဂရီ အင္ပါယာ၏ လက္ေအာက္သုိ႔ က်ေရာက္ေနေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားက လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတုိ႔ကုိ ေတာင္းဆိုေနၾကသည္။ ေအာက္တုိဘာေတာ္လွန္ေရးႀကီး၏ ဂယက္႐ုိက္ေနသျဖင့္လဲ ဆုိရွယ္လစ္တုိင္းျပည္ တည္ေထာင္ေရးအတြက္ ေႂကြး ေၾကာ္ေနၾကသည္။ ေနာက္ ခ်က္ကိုစလုိဗတ္ကီးယားျပည္ လြတ္လပ္ေရးရလာသည္။ ခ်က္ကိုစလုိဗတ္ဓနရွင္မ်ားက အာဏာသိမ္းပိုက္လုိက္ၾကေသာအခါတြင္ အလုပ္သမားမ်ားက ဤသမတႏိုင္ငံသည္ မိမိတို႔ႀကိဳးစားပန္းစား တုိက္ပြဲ၀င္ေတာင္းဆုိခဲ့ေသာ သမတႏိုင္ငံမဟုတ္ဟု ကန္႔ကြက္ေနၾကေလသည္။<br /> ယူးလိယုစ္သည္ အစဥ္သျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးဘက္တြင္ ၾကံ့ၾကံ့ခိုင္ရပ္တည္ေနခဲ့သည္။ ႐ုရွားေတာ္လွန္ေရးကုိ ေထာက္ခံယံုၾကည္ခဲ့သည္။ အလုပ္သမား လူတန္းစားဘက္သို႔ အၿမဲလုိက္သည္။ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္ ဆုိရွယ္ဒီမိုကရက္မ်ားသည္ ပုလိပ္လွံစြပ္မ်ား ေနာက္မွေန၍ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုကို သစၥာေဖာက္လုိက္ၾကေလသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေပၚေပါက္လာသည္။ ၁၈ ႏွစ္သား ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္လဲ ပါတီ၀င္တေယာက္ ျဖစ္လာေလသည္။ ပါတီအတြင္း အေခ်ာင္သမားမ်ားကတဘက္၊ ေဘာ္လ္ရွီဗစ္ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားကတဘက္ တုိက္ပြဲျဖစ္ေပၚလာသည့္ အခါ၌လဲ ဖူးခ်စ္သည္ မွန္ကန္ေတာ္လွန္ေသာ လမ္းစဥ္ကို လုိက္ခဲ့ေလသည္။<br /> တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတက္စဥ္ ေငြေရးေၾကးေရး ခ်ဳိ႕ငဲ့သျဖင့္ စာသင္ျပျခင္းျဖင့္တမ်ဳိး၊ တုိက္ေဆာက္ရာေနရာမ်ား၌ အလုပ္ၾကမ္း၀င္လုပ္ျခင္းျဖင့္တဖံု အလုပ္လုပ္ေနခဲ့ရသည္။ စာနယ္ဇင္းမ်ားတြင္ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးျခင္းျဖင့္လဲ ေငြ၀င္လမ္းရွာခဲ့သည္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဗဟုိသတင္းစာ ႐ူဒပရားေဗာတြင္လဲ သဘင္ ႏွင့္ ႐ုပ္ရွင္ေ၀ဖန္ေရးေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားခဲ့သည္။ ေနာင္ေသာ္ နာမည္ေက်ာ္ တေဗာရဘာဂ်ာနယ္ကို ႀကီးၾကပ္ထုတ္ေ၀ခဲ့ေလသည္။<br /> ၁၉၃၀ ခုႏွစ္တြင္ကိုယ္စားလည္အဖြဲ႔တဖြဲ႔ႏွင့္ ဆုိဗီယက္ယူနီယံသုိ႔ေရာက္ရွိသြားသည္။ ျပန္လာေသာအခါတြင္ “နံနက္ျဖန္သည္ ယမန္ေန႔ဟုအဓိပၸာယ္ ေပါက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ တုိင္းျပည္” ဟူသည့္ သတင္းမွတ္တမ္းစာအုပ္ကုိ ေရးသားထုတ္ေ၀သည္။ ဆုိဗီယက္ယူနီယံအေၾကာင္း သတင္းမွန္မ်ားျဖန္႔ျဖဴးမႈအတြက္ ေထာင္အႀကိမ္ႀကိမ္က်၊ သတင္းစာ အႀကိမ္ႀကိမ္အပိတ္ခံရသည္။ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္တြင္ ဆုိဗီယက္ယူနီယံသုိ႔ ႐ူဒဲပရားေဗာ သတင္းေထာက္အျဖစ္ လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာ သြား ေရာက္လ်က္၊ ၂ ႏွစ္ၾကာမွ် ေနထုိင္ခဲ့သည္။ ျပန္လာေသာအခါတြင္ အဆုိပါသတင္းစာ၏ အယ္ဒီတာအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့ေလသည္။<br /> အခ်ိန္မွာ ျပည္တြင္း၌ အလုပ္လက္မဲ့မ်ား ေတာင္လုိပံုေနသည္ႏွင့္အမွ် လူမ်ားလဲ ငတ္ျပတ္ေနေသာကာလ ျဖစ္ေလသည္။ အိမ္နီးခ်င္း ဂ်ာမဏီျပည္ ၌လဲ ဟစ္တလာ၏ ဖက္ဆစ္နာဇီမ်ားအာဏာရ၍ ခ်က္ကိုစလုိဗားကီးယားကို သိမ္းမည္တကဲကဲ ၿခိမ္းေခ်ာက္ေနၾကေသာ အခါလဲ ျဖစ္ေလသည္။<br /> ေနာက္ ၿဗိတိသွ်နန္းရင္း၀န္ႀကီး ခ်ိဘာလိန္ႏွင့္ ျပင္သစ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဒလဲဒီးယားတုိ႔က ၿငိမ္းခ်မ္းကို ကာကြယ္ရန္ဟူေသာ ရွင္းလင္းခ်က္ျဖင့္ ဟစ္တလာ ေတာင္းဆိုေသာ ျမဴးနစ္စာခ်ဳပ္ကုိ လက္မွတ္ထုိးလုိက္ၾကသည္။ ခ်က္ကိုစလုိဗတ္ဓနရွင္မ်ားကလဲ တုိင္းျပည္ကုိ သစၥာေဖာက္လုိက္ၾကသည္။ ဟစ္တလာကလဲ ခ်က္ကုိစလုိဗားကီးယားျပည္ကို သိမ္းပိုက္လုိက္ေလသည္။<br /> ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္သည္ အျခားကြန္ျမဴနစ္မ်ား၏နည္းတူ ေျမေအာက္လွ်ဳိ၍ ေနခဲ့ရသည္။ အစပိုင္းတြင္ စာေပႏွင့္ရာဇ၀င္ဆုိင္ရာ ေလ့ လာစာမ်ား ေရးေနခဲ့သည္။ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္တြင္ ေျမေအာက္သို႔ေရာက္ေနေသာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ပထမဗဟုိေကာ္မတီကုိ နာဇီမ်ားက ဖမ္းမိသြားသည့္အခါတြင္ ဗဟုိ ေကာ္မတီအသစ္တခုကိုဖြဲ႔ရသည္။ ဖူးခ်စ္သည္ အျခားရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္လက္တြဲ၍ ေတာ္လွန္ေရးအလံကို ျမႇင့္တင္ထားခဲ့ေလသည္။<br /> ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ဧၿပီလတြင္ ယူးလိိယုစ္ဖူးခ်စ္ အဖမ္းခံရေလသည္။ ရက္ရက္စက္စက္ အညႇဥ္းပမ္းခံရသည္။ သုိ႔စဥ္လ်က္ ေအာင္ပြဲတြင္ ခုိင္ခိုင္ၿမဲၿမဲယံု ၾကည္ခဲ့သည့္အတိုင္း ဒူးမေထာက္ခဲ့၊ အ႐ႈံးမေပးခဲ့။ ထိုမွ ၾကပ္တည္းေသာအခ်ိန္၌ပင္ “ႀကိဳးစင္တြင္ ေရးခဲ့ေသာ မွတ္တမ္း” ကုိ လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာ ေရးသားခဲ့ေလသည္။<br /> ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ သူ႔အား ဘာလင္ၿမိဳ႕၌ ႐ံုးတင္စစ္ေဆးကာ ေသစားေသေစ အမိန္႔ခ်မွတ္ခဲ့ၾကသည္။ စက္တင္ဘာလ ၈ ရက္ေန႔တြင္ ကြပ္ မ်က္ျခင္း ခံရသည္။ ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္ကား ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ ခုိင္မာေသာသူရဲေကာင္း ပီသခဲ့ေလသည္။ ကမၻာ့ပစၥည္းမဲ့တုိ႔၏ “အင္တာေနရွင္နယ္” သီခ်င္း ႀကီးကို သီဆုိယင္း ကြပ္မ်က္ရာေနရာသို႔ ရဲ၀ံ့စြာေလွ်ာက္သြားခဲ့ေလသည္။<br /> …………………………………. ……………………………………. …………………………………….. ………………………..<br /> သူရဲေကာင္း။<br /> က်ေနာ္တို႔၏ ဗမာျပည္သမုိင္းတြင္ သူရဲေကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သေဘာတရားမ်ားကို ရွာ၍ေတြ႔ႏိုင္သည္။ အာဇာနည္သူရဲေကာင္းေရြးပြဲမ်ားပင္ က်င္းပခဲ့ဖူးသည္။ လက္ဖ်ားထိပ္တြင္ အပ္ႏွင့္အစုိက္ခံ၀ံ့ေသာသူကို သူရဲေကာင္းဟုေခၚလ်က္ မိမိ၏၀မ္းကို မိမိခြဲကာ အူမ်ားဆြဲထုတ္ျပသူကို လူမုိက္ဟုေခၚခဲ့ၾက သည္။ အမွန္အားျဖင့္ ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ လူမုိက္ႏွင့္သတၱိရွိေသာ သူရဲေကာင္းကို ခြဲျခား၍ ျမင္တတ္ရန္လုိေပသည္။ ယင္းသို႔သာ မခြဲျခားတတ္လွ်င္ တုိက္ရဲ၊ ခုိက္ရဲ၊ ႐ုိက္ရဲေသာ လူမုိက္တုိင္းကို သူရဲေကာင္းဟု ေခၚေနၾကရေပလိမ့္မည္။ ဘာလုပ္၍ ဘာကိုင္ရေနမွန္းမသိဘဲ တုိက္ပြဲတြင္းသို႔ေျပး၀င္ကာ သတ္ရဲ ျဖတ္ရဲသည့္ မ်က္စိ ကန္း တုိက္ရဲခုိက္ရဲသူတိုင္းကို သူရဲေကာင္းဟု ေခၚေနၾကရေပလိမ့္မည္။<br /> ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္တြင္လဲ သူရဲေကာင္းႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အယူအဆ သေဘာထားမ်ား ရွိခဲ့ေလသည္။<br /> ၁၉၄၃ ခုႏွစ္တြင္ ေရးခဲ့ေသာ ေဆာင္းပါးတပုဒ္၌ “သူရဲေကာင္းဆုိသည္မွာ အဆံုးအျဖတ္ေပးမည့္အခ်ိန္၌ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီးတခုလံုး၏ အက်ဳိးရွိမႈသုိ႔ ေရွ႕႐ႈမည့္တာ၀န္ကို အခၽြန္းအခ်န္မရွိ စြန္႔စား၍ ထမ္းေဆာင္ရဲေသာသူကို ဆုိလိုသည္” ဟု အပုိဒ္တိုင္း အပုိဒ္တိုင္းကို ရွင္းလင္းေဆြးေႏြးယင္း ရွင္းတမ္းဖြင့္ခဲ့ေလ သည္။ မွန္သည္။ စြန္႔စားခဏ္းကိုလဲ ၾကည့္ရမည္၊ ဘာ့ေၾကာင့္စြန္႔စားရသည္ဟူေသာ ဇစ္ျမစ္ကိုလဲ ၾကည့္ရမည္။ “လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီး တခုလံုး၏ အက်ဳိးရွိမႈ” ဟူ ေသာ အပိုဒ္ကို အထူးအာ႐ံုစုိက္ရေပလိမ့္မည္။<br /> မိမိ၏ ရွင္းတမ္းအတုိင္း ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္သည္လဲ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီးတခုလံုး၏ အက်ဳိးရွိမႈအတြက္ အသက္ပါမခ်န္ စြန္႔စားယင္း အဆံုးသတ္အထိ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ေလသည္။<br /> ေထာင္တြင္းမွေန၍ အသက္ႏွင့္ခႏၶာတြဲလ်က္သား လြတ္ေျမာက္ရန္လမ္းမရွိေသာ အခ်ိန္၌ပင္ ဖူးခ်စ္သည္ လူ႔က်က္သေရကို ထိန္းသိမ္းတတ္သည္။ “ႀကိဳးစင္တြင္ေရးခဲ့ေသာ သတင္းမွတ္တမ္း” ကို ဖတ္ၾကည့္သူတိုင္းသည္ ႀကီးမားလွေသာ သူ၏သတၱိ၊ သူ၏ခြန္အားတုိ႔အေပၚ တအံ့တၾသျဖစ္ၾကရသည္။<br /> သူသည္ က်ဥ္းၾကပ္လွေသာ ေထာင္ဘ၀တြင္ ျမက္ပင္ကေလးတပင္၊ ေပါင္မုန္႔ကေလးတလံုး၊ စီးကရက္ေလးတ႐ႈိက္ကိုပင္ ႀကီးမားလွေသာ လူ႔ သဘာ၀မ်ားအျဖစ္ ျမင္တတ္သည္။ တခ်ိန္တည္း၌ပင္ သူ႔အား ႐ုိက္ပုတ္ေစာ္ကားေနၾကသည့္ ပုလိပ္မ်ားကို သနားစရာသတၱ၀ါမ်ားအျဖစ္ ျမင္တတ္သည္။ ရာထူး တံဆိပ္မ်ားျဖင့္ ၀င့္ႂကြား၍ေနၾကေသာ အရာရွိမ်ားကို သေရာ္စရာ၊ ရယ္စရာဟု ျမင္တတ္သည္။ ပုဒ္ထီး ပုဒ္မမ်ားျဖင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေနၾကေသာ တရားသူႀကီးမ်ား၏ “ကိုယ္တြင္း၌ ေသြးဟူ၍မရွိ၊ ဟင္းခ်ဳိရည္က်ဲကေလးသာရွိသည္” ဟု ေျပာတတ္သည္။ မိမိအား ဂက္စတာပိုမ်ားက ဖမ္းခ်ဳပ္၍ စစ္ေဆးေနသည့္အခ်ိန္၌ပင္ အဆုိပါ ဂက္စတာပိုတို႔သည္ တေန႔ ျပည္သူ႔႐ံုးေတာ္၏ေရွ႕တြင္ အစစ္ခံၾကရလိမည့္ဟု တထစ္ခ် ယံုၾကည္ေနခဲ့ေလသည္။<br /> နာဇီမ်ားစစ္႐ႈံး၍ ဆုိဗီယက္တပ္နီေတာ္က ဘာလင္ၿမိဳ႕ကို သိမ္းပိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္၏ အမႈတြဲကုိေတြ႔ရွိၾကရေလသည္။ နာဇီမ်ားက ဆင္လံုးထုတ္ရန္ ဖူးခ်စ္ကုိ ႐ံုးတင္စစ္ေဆးခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ႐ံုးခန္းထဲတြင္ ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္မွာ တရားခံဘ၀မွေန၍ တရားလိုျဖစ္ေနခဲ့သည္။ အမွန္ တရားဘက္မွ ျပည္သူလူထုဘက္မွေန၍ ေဖာက္ျပန္ေရးသမား၊ ဖ်က္ဆီးေရးသမားတို႔အေပၚ စြဲခ်က္တင္၊ စီရင္ခ်က္ခ်ခဲ့ေလသည္။<br /> “ခ်က္ကိုစလိုဗားကီးယားသမတႏုိင္ငံမွာ က်ဳပ္ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္ျဖစ္ခဲ့တာဟာ အရင္းရွင္စနစ္ကို မလိုလားလို႔ပဲ။ ဒီစစ္ႀကီးၿပီးတဲ့အခါ ေခတ္သစ္ ႀကီးတေခတ္ ေပၚထြန္းလာလိမ့္မယ္လုိ႔ တထစ္ခ် ယံုၾကည္တယ္ …” ဟူ၍ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ထြက္ဆုိခဲ့သည္။ ထုိမွ်မကေသး။<br /> “အခု ခင္ဗ်ားတို႔က က်ဳပ္အေပၚ စီရင္ခ်က္ခ်ၾကေတာ့မယ္။ က်ဳပ္သိပါတယ္။ လူတေယာက္အပၚ ေသစားေသေစတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔အေပၚ က်ဳပ္ စီရင္ခ်က္ခ်ထားတာကေတာ့့ ၾကာလွၿပီ။”<br /> “ဖက္ဆစ္စနစ္ ေသဆံုးပါေစ။”<br /> “အရင္းရွင္ ကၽြန္စနစ္ ေသဆံုးပါေစ။”<br /> “ဘ၀ဟာ လူေတြအတြက္ ျဖစ္ရမယ္။”<br /> “အနာဂတ္ဟာ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္အတြက္ ျဖစ္ရမယ္” ဟူ၍လဲ စီရင္ခ်က္မ်ား ခ်ခဲ့ေလသည္။<br /> ယံုၾကည္ခ်က္ျပင္းထန္ေသာ ေယာက္်ားေကာင္း တေယာက္ျဖစ္ေလသည္။<br /> ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္ကား မိမိ၏အမ်ဳိးကုိ ခ်စ္ခင္သည္။ မိမိတို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈကို ျမတ္ႏိုးသည္။ ဤစာအုပ္ထဲ၌ပင္ စာေပဆုိင္ရာ၊ ယဥ္ေက်းမႈဆုိင္ရာ ျပ ႆနာမ်ားကို မေဆြးေႏြးဘဲ မေနႏုိင္သည့္အထိျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ၏ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ကား ေရြးခ်ယ္စီစစ္မႈမရွိသည့္ တမ်ဳိးခ်စ္စိတ္မဟုတ္ေပ။ ကုိယ့္လူမ်ဳိးတမ်ဳိး တည္းကိုသာ ခ်စ္တတ္လွ်င္ ဤမွ်မြန္ျမတ္ေသာ စာအုပ္မ်ဳိးကို ေရးႏုိင္ခဲ့မည္မဟုတ္ေပ။ အမွန္အားျဖင့္ ဖူးခ်စ္သည္ ခ်မ္းသာေသာ လူတဆုပ္ႏွင့္ မြဲေတေနေသာ လူထုႀကီးကို ခြဲျခား၍ၾကည့္ခဲ့သည္။ အလုပ္သမား၊ လယ္သမားမ်ားႏွင့္ လူမြဲမ်ားသာလွ်င္ ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္၏ အမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ခ်က္ဓနရွင္တို႔ကား သူ၏ ရန္သူမ်ား သာ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။<br /> ႏိုင္ငံတကာမွ အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ေလ့လာခဲ့ရာ၌လဲ ကမၻာ့ပစၥည္းမဲ့မ်ား၏ဘက္မွ ရပ္တည္ေနခဲ့သည္။ ဘာလင္မွ အလုပ္သမားမ်ား၊ မဒရစ္မွ သမတႏုိင္ငံဘက္ေတာ္သားမ်ား၊ ဘရက္တာည္မွ ျပင္သစ္တံငါသည္မ်ား အစရွိေသာသူမ်ားႏွင့္ တေသြးတည္း၊ တသက္တည္း လက္တြဲေနခဲ့သည္။ ရဲရဲေတာက္ေသာ ကမၻာ့ေတာ္လွန္ေရးလႈိင္းမ်ားမွလဲ ႏုိင္ငံေရးယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္ သတၱိတို႔ကို လက္ခံပ်ဳိးေထာင္ေနခဲ့သူ ျဖစ္ေလသည္။<br /> အေဟာင္းကို တုိက္ခိုက္၍ အသစ္ကိုေမွ်ာ္ေနသည့္အခါတြင္ ယူးလိယုစ္ဖူးခ်စ္သည္ ဆုိဗီယက္ယူနီယံကို စံျပတုိင္းျပည္အျဖစ္ မွန္ကန္စြာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ ေလသည္။ အမွန္အားျဖင့္ ထုိေခတ္အခါက ဆုိဗီယက္ယူနီယံမွာ ယခုေခတ္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံႏွင့္ ကြာျခားလွသည္။ အစားအေသာက္ အေနအထုိင္ မ်ားစြာမ ေခ်ာင္လည္လွေသာ တုိင္းျပည္ျဖစ္ေနေသးသည္။ ေျမစမ္း၍ ခရမ္းပ်ဳိးေနရသည္ျဖစ္၍ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို ရင္ဆုိင္ေနရသည္။ သို႔ေသာ ဖူးခ်စ္မွာ အေပၚယံ ကုိ အရသာခံသူမဟုတ္၊ နက္႐ႈိင္းစြာ ေလ့လာတတ္သူျဖစ္၍ ဆုိဗီယက္ယူနီယံ၏ မွန္ကန္မႈမ်ား၊ အစြမ္းအင္အားမ်ားကို နားလည္ခဲ့သည္။ ေတာက္ေျပာင္ေသာ အ ကာမ်ားဖံုးလႊမ္းထားသည့္ ဂ်ာမဏီျပည္စေသာ အေနာက္ႏိုင္ငံတို႔ကို အားမက်ဘဲ အႏွစ္သာရအရ ခုိင္မာလွေသာ ဆုိဗီယက္လမ္းစဥ္ကိုသာ ယံုၾကည္ခဲ့ေလသည္။<br /> ဖူးခ်စ္၏ အယူအဆအရ လူပုဂၢိဳလ္သည္ အဖြဲ႔အစည္း၏ တစိတ္တပိုင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လဲ လူပုဂၢိဳလ္သည္ လူ႔ေလာက၏ တပ္ခ်ီပြဲတြင္ နက္နက္နဲနဲပါ၀င္ရမည္ျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ႏွင့္ ျပည္သူလူထုတို႔၏ လြတ္ေျမာက္ေရးတုိက္ပြဲကို ပြဲၾကည့္သမားအေနႏွင့္သာ အားမေပးလုိဘဲ သူ ကိုယ္တိုင္လဲ ၀င္ေရာက္၍ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ တုိင္းျပည္၏ တပ္ဦးတြင္ ရပ္တည္ေနေသာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီသုိ႔ ၀င္ေရာက္ကာ ေတာ္လွန္ေရး၊ တုိးတက္ ေရးတို႔အတြက္ ကိုယ့္အုတ္တခ်ပ္ကို ကုိယ္သယ္ခဲ့ေလသည္။<br /> ………………………………… ………………………………………………… ………………………………………………….<br /> ဖူးခ်စ္ကဲ့သို႔ေသာ ကြန္ျမဴနစ္မ်ဳိးကို ရန္သူတုိ႔က စက္ဆုတ္ၾကသည္မွာ အဆန္းမဟုတ္ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္လဲ သူ႔အား ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လုိၾကသည္။ သို႔ ေသာ္ ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္အား ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ရန္အတြက္ အေကာင္းဆံုးေသာနည္းလမ္းကား ေသဒဏ္ေပးျခင္းမဟုတ္ေပ။ ထုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ ရန္သူတို႔ သည္ ဖူးခ်စ္အား ဂုဏ္က်က္သေရနိမ့္က်သြားရန္ သစၥာေဖာက္ဘ၀သို႔ ေရာက္သြားရန္ လက္ကိုင္ဒုတ္ဘ၀သို႔ ေျပာင္းသြားရန္ အားထုတ္ၾကသည္။ လူကို ရက္စက္ စြာညႇဥ္းပမ္းၾကသည္။ ကိုယ္ခႏၶာကိုသာမက၊ ထုိ႔ထက္ဆုိး၀ါးေသာ နည္းစနစ္အရ စိတ္ကုိလဲ ညႇဥ္းပမ္းခဲ့ၾကသည္။ သို႔စဥ္လ်က္ ဖူးခ်စ္က ဒူးမေထာက္ခဲ့ေသာအခါ တြင္ အႀကီးဆံုးေသာ အျပစ္ဒဏ္ - ဒါးသြားျဖင့္ ေခါင္းျဖတ္သတ္ျခင္းကို ေပးခဲ့ၾကေလသည္။<br /> လူ၏အသက္ကိုကား သတ္ျဖတ္ႏုိင္ၾကသည္။ လူ၏ဂုဏ္က်က္သေရကိုကား မခ်ဳိးႏွိမ္ႏိုင္ၾက။ “လူဆိုတာ ေခါင္းတလံုးျပတ္သြားရင္ေတာင္မွ က်က္သ ေရေလ်ာ့သြားတတ္တဲ့ အစားမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး” ဟု ဖူးခ်စ္ကိုယ္တိုင္ ေရးသားခဲ့ဘူးေလသည္။<br /> ဖူးခ်စ္သည္ အမွန္တရားဘက္၌ ရပ္တည္ေနခဲ့သည္။ လူတို႔အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ေရး၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔ကုိ ေတာင့္တခဲ့သည္။ လူလူခ်င္း ေသြးစုပ္မႈမ်ားရွိေနသမွ်ကာလပတ္လံုး စစ္မ်ားျဖစ္ပြားေနမည္သာ ျဖစ္သည္။ စစ္မ်ားျဖစ္ေနသမွ်ကာလပတ္လံုး ေမတၱာတရားသည္ ကမၻာအျပည့္ လႊမ္းမုိးႏိုင္လိမ့္ မည္ မဟုတ္။ လူမ်ားမြဲေတ ငတ္ျပတ္ေနသမွ်ကာလပတ္လံုးလဲ လူပုဂၢိဳလ္၏ က်က္သေရသည္ တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးႏုိင္မည္ မဟုတ္ေပ။<br /> ဖူးခ်စ္သည္ လူအေပါင္းတို႔အား ႏွလံုးထဲ၊ အသည္းထဲမွ ခ်စ္ခင္ခဲ့သည္။ သာယာေသာကမၻာတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ၾကေစရန္ ေစတနာထားသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရၾကေစရန္၊ လူ႔ေလာကတုိးေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ၾကေစရန္ ေစတနာထားသည္။ သို႔ေသာ္လဲ လူ႔ေလာကတြင္ အႏၱရာယ္မ်ား ၀ုိင္းေနလိမ့္ဦးမည္ ကိုလဲ သေဘာေပါက္ခဲ့သျဖင့္ -<br /> “လူအေပါင္းတို႔ ႏိုုးႏိုးၾကားၾကားရွိၾကေလာ့”<br /> ဟူ၍လဲ သတိေပးခဲ့ေသးသည္။<br /> လူအေပါင္းတို႔လဲ ၁၉၅၀ ခုႏွစ္တြင္ ဤခ်စ္စရာေကာင္းလွေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ႏိုင္ငံတကာၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုႀကီး ခ်ီးျမႇင့္လ်က္၊ ၎မွာၾကားခဲ့ေသာ အထက္ပါစကားတုိ႔ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကာကြယ္သူတုိ႔၏ လက္သံုးစကားအျဖစ္ လက္ခံခဲ့ၾကေလသည္။<br /> လက္ငင္းေခတ္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ စစ္တို႔ရင္ဆုိင္၍ အားၿပိဳင္ေနၾကေသာ ေခတ္ျဖစ္သည္။ အဖိႏွိပ္ခံႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ နယ္ခ်ဲ႕ႏုိင္ငံမ်ား အႀကိတ္အနယ္ တုိက္ခုိက္ေနၾကေသာ ေခတ္ျဖစ္သည္။ ေသြးစုပ္ခံလူတန္းစားမ်ားႏွင့္ ေသြးစုတ္ေသာ လူတန္းစားတို႔ ေနာက္ဆံုးပိတ္တုိက္ပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကေသာ ေခတ္ ျဖစ္သည္။ အားသစ္ႏွင့္ အားေဟာင္း၊ ဘ၀ႏွင့္ေသမင္းတုိ႔၏ ပဋိပကၡတုိ႔သည္ အသြင္အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေပၚေနၾကေလသည္။<br /> ဤသို႔ေသာ ကာလမ်ဳိးတြင္ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးကား ႐ႈပ္ေထြးလွသည္။ ျပည္သူလူထုမ်ား၏ ရန္သူမ်ားသည္ ျပႆနာမ်ားကို ႐ႈပ္သည္ထက္႐ႈပ္ေအာင္ လုပ္ၾကသည္။ လူမ်ားနားေယာင္သြားေစရန္ တုိးတက္ဟန္ရွိေသာ ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားကိုပင္ ေဖာ္ထုတ္ၾကသည္။ ကုန္ကုန္ေျပာရလွ်င္ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးအတြင္း ကရာဇ၀တ္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကသည့္ နာဇီမ်ား၊ ဖက္ဆစ္မ်ားကိုပင္ ျပန္၍ အသက္သြင္းအားေပးေနၾကျပန္ေလၿပီ။<br /> ဤသို႔ေသာအခ်ိန္မ်ဳိးု၌ ႀကိဳးစင္တြင္းေရးခဲ့ေသာ သတင္းမွတ္တမ္းမွာ အတိတ္ႏွင့္သာသက္ဆုိင္ေသာ စာအုပ္တအုပ္မဟုတ္ေတာ့ေပ။ ယူးလိယုစ္ဖူး ခ်စ္ေနာက္ဆံုးမွာၾကားသြားေသာ စကားမ်ားမွာလဲ တန္ဘုိးရွိစြာ အသက္၀င္၍ေနေပသည္။<br /> “လူအေပါင္းတို႔ ႏိုးႏိုးၾကားၾကား ရွိၾကေလာ့”။ ။<br /><br />၁၉၆၃ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-2733735952861314509?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-6455907461586840742008-03-08T07:50:00.000-08:002008-03-08T07:52:44.193-08:00သမုိင္း၏ တစိတ္တပိုင္း<br /><br /> ၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၉ ရက္ေန႔။<br /> က်ေနာ့္ အက်ဥ္းခန္းေရွ႕တြင္ ခါးပတ္တခုခ်ိတ္ထားသည္။ က်ေနာ္၏ ခါးပတ္ျဖစ္သည္။ ဤကား ေထာင္ေျပာင္းမည့္<span id="fullpost"><br />အထိမ္းအမွတ္ျဖစ္သတည္း။ က်ေနာ့္အား ႐ံုးတင္စစ္ေဆးရန္ က်ေနာ့္ကို ႐ုိခ္သို႔ ေခၚသြားၾကေတာ့မည္၊ ထုိ႔ေနာက္ ဘာလာမည္၊ ညာလာမည္ စသည္ျဖင့္ ျဖစ္သတည္း။ အခ်ိန္သည္ က်ေနာ္၏ အသက္တခ်ပ္မွ ေနာက္ဆံုးတလုပ္စာကို အငန္းမရ ကိုက္ျဖတ္လ်က္ေနေပၿပီ။ ပန္းကရာ့စ္တြင္ ေနခဲ့ရေသာ ရက္ေပါင္းေလးရာ့တဆယ့္တရက္တို႔ လ်င္ျမန္စြာ ကုန္လြန္သြားပံုမွာ နားမလည္ႏုိ္င္ေအာင္ပင္ ရွိသည္။ ေနာက္ ဘယ္ႏွစ္ရက္က်န္ေသးသလဲ။ ဒီရက္ေတြမွာ က်ေနာ္ ဘယ္ကိုေရာက္ေနမွာလဲ။ ဒီရက္ေတြဟာ ဘယ့္ နဲ႔ ေနလိမ့္မလဲ။<br /> မည္သုိ႔ပင္ရွိေစ၊ ထုိရက္မ်ားအတြင္း စာေရးႏိုင္မည့္ အခြင့္အေရးကား မေပၚဖို႔က မ်ားသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္၏ ေနာက္ဆံုးသက္ေသထြက္ခ်က္ကို ေရးထားခဲ့ပါသည္။ ဤသည္ကား သမုိင္း၏တစိတ္တပိုင္း ျဖစ္သည္။ ဤအစိတ္အပုိင္းအတြက္ သက္ေသခံႏိုင္မည့္သူမ်ားတြင္ က်ေနာ္တေယာက္သာ အသက္ႏွင့္ ခႏၶာၿမဲ၍ ေနေသးပံုေပၚပါသည္။<br />……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. <br /> ၁၉၄၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ ခ်က္ကိုစလုိ ဗားကီးယားျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဗဟုိေကာ္မတီတခုလံုး အဖမ္းခံရသည္။ ဤသို႔ေသာ္ အခ်ိန္ဆိုးမ်ဳိးသုိ႔ ဆိုက္ေရာက္လွ်င္ အစားထုိးရန္ ျပင္ဆင္ထားေသာ အရံေခါင္းေဆာင္မ်ားလဲ အဖမ္းခံၾကရသည္။ ပါတီအေပၚသို႔ ဤမွ်ျပင္းထန္နက္႐ႈိင္းေသာ ဒဏ္မ်ဳိး အဘယ့္ ေၾကာင့္ က်ေရာက္လာႏုိင္ရသနည္းဟူေသာကိစၥကို ယခုထက္ထိ အေၾကာင္းရွာ၍ တိတိက်က်မရေသး။ တေန႔ ဂက္စတာပိုအရာရွိမ်ားကို စစ္ေဆးေမးျမန္းသည့္ အခါ၌ကား ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သဲလြန္စမ်ား ေပၚလာႏုိင္ေပမည္။ က်ေနာ္ႀကိဳးစား၍ စံုစမ္းခဲ့သမွ်ကား အခ်ည္းအႏွီးမွ်သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္ တြင္ ေထာင္ဘာယာအျဖစ္ လုပ္ေနစဥ္ကာပင္ ဘာကေလးတခုမွ် အစြန္းအစရွာမေတြ႔ခဲ့။ ဤကိစၥတြင္ ရန္သူ၏စနက္လဲ တခ်ဳိ႕တ၀က္ ပါေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ ေပါ့ေလ်ာ့မႈလဲ အေတာ္မ်ားမ်ားႀကီး ပါ၀င္ေပမည္။ ေျမေအာက္တြင္ - ၂ - ႏွစ္ၾကာမွ် ေအာင္ျမင္စြာ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ခဲ့ၾကသျဖင့္ ရဲေဘာ္မ်ားသည္ သတိေပ့ါေလ်ာ့ လာၾကသည္။ ငိုက္လာၾကသည္။ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းကား က်ယ္ျပန္႔လာခဲ့သည္။ ရဲေဘာ္သစ္မ်ားကိုလဲ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ဆြဲသြင္းလာၾကသည္။ အျခား ကိစၥမ်ားအတြက္ ေဘးဖယ္၍ခ်န္ထားရမည့္ ရဲေဘာ္မ်ားကိုပါ ဆြဲသြင္းလာၾကသည္။ ပါတီစက္ယႏၱရားလဲ အ၀န္းက်ယ္လာကာ ထိန္း၍မရ သိမ္း၍မရေအာင္ပင္ ႐ႈပ္ေထြးလာသည္။ ႐န္သူတို႔သည္ ပါတီဌာနခ်ဳပ္ကုိထုိးႏွက္ရမည့္ လက္သီးခ်က္ကို အခ်ိန္ယူ၍ ျပင္ဆင္ေနခဲ့ပံုရသည္။ ဆိုဗီယက္ယူနီယံအား ၀င္တုိက္ရန္ျပင္ ဆင္ၿပီးသည့္အခ်ိန္တြင္မွ ထိုလက္သီးခ်က္လဲ က်ေရာက္လာေလသည္။<br /> အစက က်ေနာ္သည္ ရဲေဘာ္ေပါင္းမည္မွ် အဖမ္းခံၾကရသည္ကုိ အျပည့္အစံုမသိခဲ့။ သာမန္အဆက္အသြယ္မ်ားကို ေစာင့္ၿမဲေစာင့္ေနခဲ့သည္။ သုိ႔ ေသာ္ အဆက္အသြယ္ကား မရေတာ့။ တလမွ်ၾကာေသာအခါ ကိစၥအႀကီးအက်ယ္တရပ္ ျဖစ္ေနၿပီဟူေသာအခ်က္မွာ ထင္ရွားလာခဲ့သည္။ အဆက္အသြယ္ကို ေစာင့္ေန႐ံုႏွင့္မၿပီးေတာ့ဟူေသာ အခ်က္မွာလဲ ရွင္းလာသည္။ က်ေနာ္သည္ အဆက္အသြယ္ကို ကိုယ္တုိင္လုိက္၍ ရွာပါေတာ့သည္။ အျခားသူမ်ားသည္လဲ ဤ သို႔ပင္ ရွာေဖြၾကေလေတာ့သည္။ <br /> က်ေနာ္ပထမဦးစြာ ရွာ၍ေတြ႔သူကား ခ်က္ခီတုိင္း၊ အလယ္ပုိင္းခ႐ုိင္မွ ေခါင္းေဆာင္ ေဟာန္းဇာ၊ ဗီစေကာခ်ီလ္ ျဖစ္ပါသည္။ သူကား လက္စြမ္းလက္ စ ရွိသူျဖစ္သည္။ ပါတီအေနႏွင့္ ဗဟုိသတင္းစာတေစာင္ မရွိဘဲျဖစ္မေနရန္၊ ႐ူဒဲပရားေဗာ သတင္းစာထုတ္လုိသည္။ သတင္းစာအတြက္ သတင္း၊ စာမူမ်ားပင္ ျပင္ဆင္ထားသည္။ က်ေနာ္က ေခါင္းႀကီးပိုင္းကို ေရးသည္။ သို႔ေသာ္ ရရွိထားေသာသတင္းမ်ား (၎သတင္းမ်ားကို ထိုအခ်ိန္အထိ က်ေနာ္မၾကားဖူးခဲ့) ကို ႐ူဒဲ ပရားေဗာ အမည္ျဖင့္ မဟုတ္ဘဲ၊ ေမေဒးသတင္းစာဟု ထုတ္ျပန္ၾကရန္ သေဘာတူ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့ၾကသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ အျခားေနရာတေနရာမွ ႐ူဒဲပရားေဗာသတင္းစာကို အေရးေပၚ အခ်ဳိးအစားမ်ဳိးျဖင့္ ထုတ္ေ၀လုိက္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။<br /> သို႔ျဖင့္ ေျပာက္က်ားလုပ္ငန္းမ်ား တလၿပီးတလ ဆက္၍လာေလသည္။ ပါတီကား ျပင္းထန္လွေသာဒဏ္ကုိ ခံလုိက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဒဏ္ခ်က္ ေၾကာင့္ေသ၍မသြား။ ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာ ရဲေဘာ္သစ္တုိ႔သည္ တပိုင္းတစ က်န္ရစ္ေသာအလုပ္တို႔ကို ေကာက္၍ကိုင္ၾကသည္။ က်ဆံုးသြားေသာ ေခါင္းေဆာင္ မ်ား၏ေနရာသို႔ လူသစ္မ်ားသည္ ခိုင္မာေသာ သႏၶိဌာန္မ်ားျဖင့္ ၀င္လာၾကသည္။ စည္း႐ံုးေရး၏ အေျခခံမ်ားမၿပိဳကြဲရန္ ေပ်ာ့တီးေပ်ာ့ဖတ္ ျဖစ္မကုန္ရန္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ၾကေလသည္။ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္သာ လုိၿမဲလုိ၍ေနေလသည္။ ေျပာက္က်ားလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အႏၱရာယ္မ်ားရွိသည္။ ဆုိဗီယက္ယူနီယံအား တုိက္ခိုက္လိမ့္ မည္ဟု တြက္ထားၾကေသာအခ်ိန္၊ ဤသို႔ေသာ အေရးႀကီးဆံုးအခ်ိန္မ်ဳိး၌ တက္ညီလက္ညီ မလုပ္ႏိုင္မည္စုိးရသည္။<br /> က်ေနာ္၏ လက္တြင္းသို႔ ေျပာက္က်ားစနစ္ျဖင့္ ထုတ္ေ၀ေနေသးေသာ ႐ူဒဲပရားေဗာ သတင္းစာတေစာင္ ေရာက္လာေသာအခါတြင္ ႏုိင္ငံေရး၀ါ ရင့္ေသာ လက္ရာတခုကို ရိပ္မိခဲ့ပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႔၏ ေမေဒးသတင္းစာကား မ်ားစြာမစြန္လွ။ သို႔ေသာ္ အျခားသူမ်ားသည္ ထုိသတင္းစာကို ေတြ႔ရေသာအခါ တြဲ၍ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ေလာက္သည့္ လူတေယာက္ရွိသည္ဟု အကဲခတ္မိၾကျပန္ေလသည္။ သို႔ျဖင့္ တဦးႏွင့္တဦး လုိက္လံ၍ ရွာေဖြၾကပါေတာ့သည္။<br /> ရွာရသည္ကား ေတာႀကီးမ်က္မဲထဲတြင္ ရွာရသည္ႏွင့္တူသည္။ အသံတသံ ေပၚလာသျဖင့္ ထိုအသံေနာက္သုိ႔ လုိက္ၾကသည္ - ထုိခဏ၌ပင္ အသံ သည္ အျခားတဖက္မွ ေပၚလာျပန္ေလသည္။ ႀကီးမားေသာဆံုး႐ႈံးမႈကို ခံခဲ့ရၾကရသျဖင့္ ပါတီတရပ္လံုးမွာ သတိထားေနၾကသည္။ ႏိုးႏိုးၾကားၾကား ျဖစ္ေနၾကသည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္မွလူႏွစ္ေယာက္သည္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ဆက္သြယ္မိၾကပါမည့္အေရး တေယာက္က တေယာက္အေပၚထားရွိေသာ အစမ္းအသပ္၊ အစစ္အေဆးေပါင္းစံုတို႔ကို ထိုးေဖာက္ၾကရသည္။ အခ်င္းခ်င္းသာမက၊ ဆက္သြယ္ေရးကို ကိုင္ထားၾကေသာ အျခားသူတို႔၏ စမ္းသပ္မႈမ်ား၊ အထစ္အေထ့မ်ားကိုလဲ ေက်ာ္နင္းၾကရသည္။ ပုိ၍ခက္ခဲေသာ ကိစၥမွာ က်ေနာ္က က်ေနာ္ရွာေနေသာသူကို မသိသလို၊ သူကလဲ က်ေနာ္မည္သူမွန္း မသိျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။<br /> ေနာက္ဆံုးတြင္ကား က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ဦးစလံုးသိၾကသည့္ ကြင္းဆက္တခုကို ရွာ၍ေတြ႔ၾကသည္။ ထုိသူကား ဆရာ၀န္ မီးေလာ့ရွ္၊ နဲဒၿဗဲဒ္ ဟူေသာအလြန္ ေတာ္သည့္ သူငယ္တေယာက္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ၎သည္က်ေနာ္တို႔၏ ပထမဆံုးေသာ ဆက္သားျဖစ္ေလသည္။ ဤသို႔ ၾကံဳလာရျခင္းသည္ပင္လွ်င္ မေတာ္တ ဆ အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္ျခင္းလဲ ပါသည္။ ဇြန္လအလယ္ပုိင္းတြင္ က်ေနာ္ေနမေကာင္းျဖစ္သျဖင့္ က်ေနာ္အားေဆးကုရန္ လီဒါ့ကိုလႊတ္၍ သူ႔အားေခၚခဲ့ရပါသည္။ သူကား ဘာ့က္စ္တို႔၏ အိမ္သို႔ခ်က္ျခင္းေပါက္လာကာ ထိုေနရာတြင္ပင္ သူႏွင့္က်ေနာ္ နားလည္မႈ ရသြားၾကပါသည္။ သူကိုယ္တိုင္ပင္ `အျခားသူ´ ကိုရွာေဖြရန္ တာ၀န္ရထားခဲ့သည္၊ သို႔ေသာ္ သူရွာရမည့္သူမွာ က်ေနာ္ျဖစ္မွန္း မရိပ္မိခဲ့။ မရိပ္မိသည္သာမက၊ တဖက္တြင္ရွိေသာ သူတို႔ကဲ့သုိ႔ပင္ က်ေနာ္ကား အဖမ္းခံရသည္၊ ေသေကာင္းပင္ ေသဆံုးခဲ့ၿပီဟု ယံုၾကည္ေနေလသည္။<br /> ၁၉၄၁ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၂၂ ရက္ေန႔တြင္ ဟစ္တလာသည္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံကို ၀င္ေရာက္တုိက္ခိုက္ေလသည္။ ထိုေန႔ည၌ပင္ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္ က်ေနာ္တို႔အတြက္ မည္သို႔အဓိပၸာယ္ပါေနသည့္အေၾကာင္း စာတမ္းကေလးတေစာင္ကို ေဟာန္းဇ္ဗီစေကာခ်ီလ္ႏွင့္အတူ ျဖန္႔ခ်ိလုိက္ပါသည္။ ဇြန္လ ၃၁ ရက္ေန႔ တြင္ က်ေနာ္ၾကာျမင့္စြာ ရွာေဖြေနေသာသူႏွင့္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေတြ႔ရွိရပါသည္။ က်ေနာ္သတ္မွတ္ထားေသာ အိမ္သို႔ သူလာ၍ေတြ႔ပါသည္။ သူ႔အေနႏွင့္မည္သူ႔ ကို ေတြ႔ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိႏွင့္ၿပီးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ့္ဘက္ကမူ မည္သူႏွင့္ ေတြ႔ရမည္ကုိမသိေသး။ ထိုေန႔ညကား ေႏြရာသီ၏ညျဖစ္သည္။ ဖြင့္ ထားေသာ ျပဴတင္းေပါက္မ်ားမွေန၍ နန္းလံုးႀကိဳင္ပန္းရနံ႔မ်ား သင္းပ်ံ႕၍ေနၾကသည္။ ဤသို႔အခုိက္အတန္႔ကား ခ်စ္သူမ်ားဆံုေတြ႔ရန္ သင့္ေတာ္လွေသာ အခ်ိန္ပင္ ျဖစ္သည္။ သူေရာက္ေသာအခါတြင္ က်ေနာ္တို႔သည္ ျပဴတင္းေပါက္မ်ားမွ လုိက္ကာမ်ားကိုဆြဲပိတ္လိုက္ၾကကာ ဓာတ္မီးကိုဖြင့္လုိက္ၾကသည္။ ဤတြင္ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ဦးကား တဦးကိုတဦး ေပြ႔ဖက္ရင္း ႏႈတ္ဆက္မိၾကသည္။ ထိုသူကား ေဟာန္းဇာ၊ ဇိကာ ပင္ျဖစ္သတည္း။<br /> ဤသို႔ဆုိလွ်င္ ၁၉၄၁ - ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလအတြင္းက ဗဟိုေကာ္မတီတဖြဲ႔လံုး အဖမ္းခံခဲ့ရသည္ မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ တေယာက္ တည္း ဇိကာ တေယာက္တည္းသာ လြတ္ထြက္လာခဲ့သည္။ က်ေနာ္တို႔ သူ႔ကိုသိခဲ့ၾကသည္မွာ ၾကာၿပီ။ ခင္မင္ေနခဲ့သည္မွာလဲ ၾကာလွၿပီ။ သုိ႔ေသာ္ ယခုသူႏွင့္တြဲ၍ အလုပ္လုပ္ရခါမွ သူႏွင့္ရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိကၽြမ္းလာရပါသည္။ သူကား ၀တုတ္တုတ္ျဖစ္သည္။ တျပံဳးျပံဳးႏွင့္ေနတတ္၍ ဦးေလးႀကီးတေယာက္၏ အသြင္အျပင္ကို ေဆာင္ေနတုန္းပင္ျဖစ္သည္ - ပါတီလုပ္ငန္းတြင္ကား မာေရေက်ာေရ ရွိသည္၊ ေစ်းေလ်ာ့ျခင္းမရွိ၊ သႏၷိဌာန္ခိုင္ၿမဲ၍ ျပတ္လည္းျပတ္သားသည္။ ကိုယ့္တာ၀န္မွ တပါး ကိုိယ့္အတြက္ဆို၍ ဘာမွ်မသိ၊ သိလဲ မသိလုိ။ တာ၀န္ကို အျပည့္အ၀ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ရန္အတြက္ အျခားကိစၥအရာရာကို ပစ္ပယ္ထားေလသည္။ လူမ်ားကို ခ်စ္တတ္ ခင္တတ္သည္။ သို႔ေသာ္ လူတုိ႔၏အျပစ္မ်ားကို မ်က္စိမွိတ္ လ်စ္လ်ဴထားျခင္းျဖင့္ ထုိသူတို႔၏ ခ်စ္ခင္မႈကို ၀ယ္ယူေလ့ မရွိေပ။<br /> မိနစ္အနည္းငယ္အတြင္းပင္ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ဦးသား နားလည္မႈရရွိၾကသည္။ ေနာက္ရက္ အနည္းငယ္အတြင္းပင္ က်ေနာ္သည္ ပါတီေခါင္းေဆာင္မႈအ ဖြဲ႔သစ္မွ တတိယအဖြဲ႔၀င္ကို ေတြ႔ဆံုရသည္။ သူကား ဇိကာႏွင့္ ေမလကတည္းကပင္ အဆက္အသြယ္ရေနသူ ေဟာန္းဇာ၊ ခ်ာရနီ ျဖစ္သည္။ အရပ္ေထာင္ေထာင္ ေမာင္းေမာင္းႏွင့္ ခံ့ညားေသာ လူငယ္တေယာက္ျဖစ္သည္။ လူမ်ားအေပၚ သေဘာထားျဖဴေဖြးလွသည္။ စပန္ျပည္တြင္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့သူတေယာက္ျဖစ္၍ အဆုပ္ကုိ က်ည္ဆံတေတာင့္က ထုတ္ခ်င္းခတ္၍ ေဖာက္သြားခဲ့သည္။ ကမၻာစစ္ႀကီးျဖစ္လာမွ နာဇီဂ်ာမနႏကိုျဖတ္ကာ တုိင္းျပည္သုိ႔ျပန္လာခဲ့သည္။ သူကား အၿမဲတမ္းပင္ စစ္သားဆန္ဆန္ေနသည္။ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းမ်ားတြင္လဲ အေတြ႔အၾကံဳႂကြယ္၀သည္။ ဉာဏ္ထက္သည္။ အၿမဲတမ္းပင္ ၾကံတတ္ ဖန္တတ္သည္။<br /> အက်ဥ္းအၾကပ္ထဲတြင္ လက္တြဲ၍ လေပါင္းမ်ားစြာ တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾကရသည့္အေလ်ာက္ ေကာင္းမြန္လွေသာ ရဲေဘာ္စိတ္တို႔သည္ က်ေနာ္တို႔သံုးဦး အား ရစ္ပတ္သြယ္ေႏွာင္ေနပါေတာ့သည္။ က်ေနာ္တုိ႔ကား ဗီဇစ႐ုိက္မ်ားအေနႏွင့္၎ တဦးခ်င္းႏုိင္နင္းေသာအလုပ္မ်ားအရ၎၊ တေယာက္လုိသည္ကုိ တ ေယာက္က ျဖည့္မိၾကသည္။ ဇိကာကိုၾကည့္လွ်င္ သူကား စည္း႐ံုးေရးမွဴး။ လုိရင္းကို လုိက္တတ္သည္။ လႈပ္၍မရေလာက္ေအာင္ တိက်သည္။ မစားရ ၀ခမန္းစ ကားမ်ားျဖင့္ လွိမ့္၍မရ။ ရရွိေသာ သတင္းအစအနအတုိင္းကို ေဖာက္ထြင္းၾကည့္၍ အတြင္းမွအႏွစ္သာရ ေပၚလာသည့္အထိ စီစစ္တတ္သည္။ ေပၚလာေသာ အၾကံေပးခ်က္ကုိ အဘက္ဘက္မွေန၍ စူးစမ္းေလ့လာသည္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတုိင္း လုပ္ မလုပ္ကုိ စစ္ေဆးသည့္အခါတြင္ ၾကင္နာေသာစိတ္ကို ျပသေလာက္၊ တင္းမာမႈကိုလဲျပသည္။ ခ်ာရနီကို ၾကည့္လွ်င္ သူကား ရန္သူကို ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးေရးႏွင့္ လက္နက္ကုိင္ ပုန္ကန္မႈျပင္ဆင္ေရးအတြက္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သည္။ စစ္သားစကားလံုးမ်ားႏွင့္ ေတြးတတ္သည္။ အသစ္ကို ရွာတတ္သည္။ သေဘာထားႀကီးသလုိ အၾကံအစည္လဲ က်ယ္ျပန္႔သည္။ နည္းသစ္ လူသစ္မ်ားရွာရမည္ ဆုိလွ်င္ ေမာရမွန္း ပမ္းရမွန္းမသိ၊ ေပ်ာ္၍မဆံုး။ က်ေနာ္ကား လႈံ႕ေဆာ္ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးသားျဖစ္သည္။ ႏွာေခါင္းက အနံ႔ခံမိရာကို လိုက္တတ္ေသာ သတင္းစာဆရာ ျဖစ္သည္။ စိတ္ကူးအနယ္ အနည္းငယ္ကၽြံတတ္ျခင္းကို ေ၀ဖန္ပုိင္းျခားတတ္ေသာ ဓေလ့ျဖင့္ ထိန္းထားသည္။<br /> ဌာနခြဲေ၀ျခင္းကား စင္စစ္အားျဖင့္ အလုပ္ခြဲျခားျခင္းမဟုတ္၊ တာ၀န္ခံရာကိစၥမ်ား ခြဲေ၀မႈသာျဖစ္ေလသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လုိအပ္လာၿပီဆုိ လွ်င္ က်ေနာ္တို႔သည္ တေယာက္ခ်င္း တေယာက္ခ်င္းအေနျဖင့္ ေနရာတကာတြင္ ကိုယ့္အစြမ္းႏွင့္ကိုယ္ ၀င္လုပ္ၾကရသည္။ အလုပ္လုပ္ရသည္မွာလဲ မလြယ္ကူ လွေပ။ ေဖေဖာ္၀ါရီလအတြင္း ပါတီေပၚသို႔ က်ေရာက္ခဲ့ေသာ ဒဏ္ခ်က္မွာ ယခုထက္ထိ ဟင္းလင္းပြင့္ေနေသးသည္။ အနာကား မက်က္တတ္ေသး။ အဆက္အ သြယ္အားလံုးကား ျပတ္သတ္၍ေနသည္။ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားတြင္ အဖြဲ႔တဖြဲ႔လံုး က်ဆံုးသြားသည္။ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားတြင္ အဖြဲ႔မ်ားသည္ လူေတာ္မ်ားျဖင့္ ေတာင့္တင္း ၍ေနေသာ္လဲ ၎တုိ႔ႏွင့္ဆက္သြယ္ရန္လမ္းမရွိ။ အစုအေ၀းတခုလံုး၊ စက္႐ံုတ႐ံုလံုး၊ ခ႐ုိင္မ်ားပင္ ခ႐ိုင္အလုိက္လေပါင္းမ်ားစြာ အဆက္ျပတ္ေနခဲ့ၿပီးသည့္ ေနာက္ ပိုင္းမွ အဆက္အသြယ္ကေလးမ်ားပြင့္လာသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ကားယုတ္စြအဆံုး သူတို႔လက္တြင္းသို႔ဗဟုိသတင္းစာ ေရာက္လိမ့္မည္၊ ထိုသတင္းစာထဲတြင္ ပါသည့္ အတုိင္း လုိက္နာက်င့္သံုးၾကလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္၍သာေနခဲ့ၾကရသည္။ ေနစရာအိမ္လဲမရွိ၊ ယခင္ကသံုးခဲ့ေသာအိမ္မ်ားကုိ ခ်ဥ္းကပ္ရသည္မွာလဲ အႏၱရာယ္မ်ား ၀ုိင္းေနေသးသည္၊ အစပုိင္းတြင္ သံုးစရာေငြပင္မရွိ၊ အစားအေသာက္ျပႆနာကလဲ အလြန္ခက္ခဲသည္။ ကိစၥအမ်ားအျပားကုိ စလံုးမွျပန္၍စလာရန္ လုိလာသည္။ ပါတီအေနႏွင့္ ပါတီတည္ေဆာက္ေရး၊ ျပင္ဆင္ေရး စသည္တို႔ႏွင့္သာ မဖူလံုႏိုင္ေတာ့သည့္အခ်ိန္မ်ဳိးတြင္မွ ဤသို႔ေသာ အခက္အခဲမ်ားကို လာ၍ၾကံဳေနရသည္။ ထိုအခ်ိန္ကား ဆုိဗီယက္ယူနီယံကို ရန္သူမ်ားက ၀င္တုိက္လုိက္ေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ပါတီအေနႏွင့္ တုိက္ပြဲအတြင္းသို႔ တိုက္႐ုိက္၀င္ရန္ လုိလာေသာ အခ်ိန္ျဖစ္ သည္။ အုပ္စုိးေနေသာ ရန္သူတုိ႔အား ျပည္တြင္း စစ္မ်က္ႏွာဖြင့္၍ တုိက္ရန္၊ စည္း႐ံုးေရးလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ရမည္ျဖစ္သည္။ ကိုယ္ပုိင္အင္အားမ်ားႏွင့္သာ မက တမ်ဳိးသားလံုး၏ အင္အားမ်ားျဖင့္ ရန္သူတုိ႔အား စစ္အငယ္စားတပြဲ ဆင္ႏႊဲ၍ တုိက္ခုိက္ရမည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္မွ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္အထိေသာ ကာ လမွာ ျပင္ဆင္ေရးအခ်ိန္မွ်သာျဖစ္၍ ပါတီသည္ ေျမေအာက္နက္နက္တြင္ ခုိေအာင္းေနခဲ့သည္။ ဂ်ာမန္ပုလိပ္မ်ားထံမွသာမက တမ်ဳိးသားလံုးထံမွလဲ တိမ္းေရွာင္ ေနခဲ့သည္။ ယခုအခါတြင္ကား ပါတီသည္ ေသြးရွင္ရွင္ယိုစီးေနသည့္တုိင္ေအာင္ ရန္သူမ်ား၏မ်က္ကြယ္တြင္ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းကို ခိုင္ခန္႔ေအာင္ လုပ္ရသည္။ စနစ္က်ေအာင္ လုပ္ရသည္။ တခ်ိန္တည္း၌ပင္ ေျမေအာက္မွေန၍ တမ်ဳိးသားလံုး၏ ေရွ႕ေမွာက္သုိ႔ ထြက္လာရသည္။ ပါတီ၀င္မဟုတ္ေသာ သူမ်ားႏွင့္ဆက္ဆံရ သည္။ လူထုႀကီးတရပ္လံုးထံ ခ်ဥ္းကပ္၍ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ရန္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ထားသူတုိင္းႏွင့္ ေဆြးေႏြးရသည္။ တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ျဖစ္ေန ေသးေသာသူမ်ားကိုပင္ တုိက္ပြဲတြင္းသို႔ပါလာေအာင္ တုိက္႐ုိက္ ေခါင္းေဆာင္မႈေပးရသည္။<br /> ၁၉၄၁ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ လဆန္းသုိ႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္တုိ႔သည္ မ႐ႈမလွ ပ်က္စီးခဲ့ရေသာ စည္း႐ံုးေရးကုိ ျပန္လည္တည္ ေထာင္ၿပီးခဲ့ၿပီဟု မဆုိႏိုင္ေသး - ျပန္လည္တည္ေဆာက္မိရန္လဲ အေတာ္ႀကီးပင္ လုိေနေသးသျဖင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္ - သုိ႔ေသာ္ တာ၀န္ႀကီးႀကီးမားမား မ်ားကို ယုတ္စြအဆံုး တပုိင္းတစမွ် ထမ္းေဆာင္ႏိုင္သည့္ အျမဳေတတခုကို ခုိင္ၿမဲစြာ ျပန္လည္စည္း႐ံုးမခဲ့ၾကၿပီဟု ဆိုႏုိင္လာပါေတာ့သည္။ ပါတီ၏ ၾသဇာပ်ံ႕ႏွံ႔မႈမွာ လဲ ႐ုတ္ခ်င္းပင္ သိသာလာသည္။ ရန္သူအား ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္စီးေရးမ်ားလဲ တိုးပြားလာသည္၊ စက္႐ံုသပိတ္မ်ားလဲ တုိးပြားလာသည္ - စက္တင္ဘာလကုန္တြင္ ရန္သူတို႔သည္ က်ေနာ္တို႔အား ဖိႏွိပ္ရန္ ဟုိင္းဒရစ္ကို ပို႔လႊတ္လုိက္ၾကသည္။ ပထမအႀကိမ္ေၾကညာလုိက္ေသာ မာရွယ္ေလာကား ႀကီးထြားလ်က္ ေျခသြက္ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ ရန္သူဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈတုိ႔ကုိ မခ်ဳိးႏွိမ္ႏုိ္င္ခဲ့ေပ။ သို႔ေသာ ထိုလႈပ္ရွားမႈ၏အရွိန္ကို သတ္လိုက္ႏုိင္ပါသည္၊ ပါတီအေနႏွင့္လဲ ဒဏ္ရာအသစ္တုိ႔ကုိ ခံစားလုိက္ရသည္။ အထူးသျဖင့္ ပရာဟာခ႐ိုင္ႏွင့္ လူငယ္အဖြဲ႔အစည္းတုိ႔မွာ အေတာ္ပင္ခံလုိက္ၾကရသည္။ ပါတီအတြက္တန္ဘုိးရွိလွေသာ ယန္၊ ကေရးခ်ီ။ ရွတန္စလ္။ မီးေလာရွ္၊ ကရားဆနီ ႏွင့္ အျခားပုဂၢိဳလ္အမ်ားအျပားပင္ က်ဆံုးသြားၾကသည္။<br /> သို႔ေသာ္လဲ ဒဏ္ရာတခ်က္ရလုိက္တုိင္း ရလုိက္တုိင္းပင္ ပါတီသည္ မည္သုိ႔ဖ်က္ဖ်က္ မပ်က္ႏုိင္ေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ားထပ္၍ ထပ္၍ ေတြ႔ရျပန္သည္။ တုိက္ပြဲ၀င္သူတေယာက္ က်ဆံုးသြားသည္ - သူ႔ေနရာတြင္ အျခားလူတေယာက္ ကိုယ္စားထုိး၍ မရလွ်င္ သူ၏ေနရာသုိ႔ လူႏွစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ သံုးေယာက္ ၀င္လာၾကသည္။ ႏွစ္သစ္သို႔ ကူးေသာအခါ၌ကား က်ေနာ္တုိ႔သည္ စည္း႐ံုးေရးကို ခုိင္ၿမဲစြာ ထူေထာင္ၿပီးၾကေလၿပီ။ အစစ အရာရာကို လက္လွမ္း၍ မွီႏုိင္သည္လဲ မဟုတ္ေသး၊ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလေလာက္ က်ယ္ျပန္႔သည့္ အေျခအေနႏွင့္လဲ အေတာ္ေ၀းသည့္တုိင္ေအာင္ အဆံုးအျဖတ္ေပးမည့္ တုိက္ပြဲမ်ားတြင္ ပါတီ ၏ တာ၀န္မ်ားကို ေက်ႁပြန္ႏိုင္မည့္ အဆင့္အတန္းသို႔ ေရာက္လာခဲ့ေလၿပီ။ လုပ္ငန္းကို က်ေနာ္တုိ႔အားလံုးခြဲ၍ တာ၀န္ယူခဲ့ၾကသည္၊ သို႔ေသာ္ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ အခ်ီးမြမ္း အခံထိုက္ဆံုးေသာသူမွာ ေဟာန္းဇ္၊ ဇိကာပင္ ျဖစ္ေလသည္။<br /> ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္းမ်ားအေနႏွင့္ ဘာေတြလုပ္ခဲ့သည္ကိုကား အထူးေျပာျပေနရန္မလို။ ရဲေဘာ္မ်ား၏ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေသာစာေပ သိုေလွာင္ရာေနရာမ်ား၊ အထပ္ ခုိးမ်ား၊ ေျမေအာက္ေလွာင္ခန္းမ်ားတြင္ အေထာက္အထားမ်ား ဖူဖူလံုလံုေတြ႔ၾကလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္သည္။ က်ေနာ္တို႔သည္ သတင္းစာမ်ားကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ ျပန္႔ ျဖန္႔ခ်ိခဲ့ၾကသည္။ ၎တို႔ကုိ ပါတီ၀င္မ်ားသာမက၊ ပါတီ၀င္မဟုတ္သူမ်ားပါ ဖတ္႐ႈခဲ့ၾကသည္။ တေနရာႏွင့္တေနရာ တင္းၾကပ္စြာျဖတ္ေတာက္ထားေသာ ေျမ ေအာက္ “စက္႐ံု” အမ်ားအျပားမွေန၍ (စာကူးစက္မ်ားျဖင့္) ေစာင္ေရအေျမာက္အမ်ား ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ပံုႏွိပ္စက္ျဖင့္လဲ ႐ုိက္ႏွိပ္ၾကသည္။ စာေစာင္မ်ားကို လိုအပ္သည့္အတုိင္း အခ်ိန္မွန္မွန္ႏွင့္ ျမန္ျမန္ထုတ္ေ၀သည္။ ဥပမာ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၃ ရက္ေန႔မွ ရဲေဘာ္ စတာလင္၏ တပ္မေတာ္အမိန္႔ ထုတ္ျပန္ ခ်က္သည္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၄ ရက္ညေနပုိင္းတြင္ပင္ ပထမ စာဖတ္ပရိတ္သတ္၏ လက္တြင္းသို႔ ေရာက္သြားႏိုင္ခဲ့သည္။ ေကာင္းစြာ အလုပ္လုပ္ေနခဲ့သူမ်ားမွာ ပံုႏွိပ္စက္အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ ဆရာ၀န္တို႔၏ ေျမေအာက္စက္႐ံုျဖစ္သည္၊ အထူးခၽြန္ဆံုးကား “ဖူးက္စ္ေလာရဲန္ဇ္” ေခၚ ေျမေအာက္စက္႐ံုျဖစ္သည္။ ၎တို႔ကိုယ္ တုိင္လဲ “ဟစ္တလာကုိ ကမၻာက ဆန္႔က်င္သည္” ဟူေသာ ျပန္ၾကားေရးစာေစာင္ကို ထုတ္ေ၀ေနၾကသည္။ က်န္သမွ်ကိုကား က်ေနာ္ခ်ည္း ၾကံဳး၍လုပ္သည္။ အျခားေကဒါမ်ားကို မျဖဳန္းခ်င္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္က်ဆံုးလွ်င္ တက္ရမည့္ အရံရဲေဘာ္တေယာက္ကိုလဲ အသင့္ျပင္ထားသည္။ သူသည္ က်ေနာ္ အခ်ဳပ္ခံရသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ အလုပ္ကို၀င္လုပ္ကာ ယခုထက္ထိလဲ အလုပ္လုပ္လ်က္ရွိသည္။<br /> အလုပ္တခု လုပ္ေတာ့မည္ဆုိလွ်င္ လူအနည္းဆံုးသံုး၍ ျဖစ္ႏိုင္ရန္ ပါတီယႏၱယားကို အလြယ္ဆံုး အရွင္းဆံုး တည္ေဆာက္ၾကပါသည္။ ယခင္က သံုး ခဲ့ေသာ ကြင္းဆက္မ်ားသံႀကိဳးရွည္စနစ္ကို စြန္႔လႊတ္လုိက္ၾကသည္။ ဤစနစ္မ်ဳိးကား ပါတီစက္ယႏၱယားကို လံုျခံဳေစသည္ထက္ အႏၱရာယ္မ်ားေစသည္ကို ၁၉၄၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလအတြင္းက ေတြ႔ရွိခဲ့ၾကရေပၿပီ။ နည္းသစ္ကို ထြင္လုိက္ေသာအခါ က်ေနာ္တို႔တေယာက္ခ်င္း တေယာက္ခ်င္းအတြက္ အႏၱရာယ္မ်ား ပိုလာ သည္၊ သို႔ေသာ္ ပါတီအတြက္ကား အေတာ္ႀကီးပင္ ေဘးအႏၱရာယ္ေလ်ာ့ပါးသြားေလသည္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ က်ေရာက္ခဲ့ေသာ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္မ်ဳိးကား ထပ္မံ၍ မေပၚေပါက္ႏို္င္ေတာ့ေပ။<br /> ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လဲ က်ေနာ္အဖမ္းခံရသည့္အခါတြင္ ဗဟုိေကာ္မတီသည္ လူသစ္တေယာက္ကုိ အစားထုိးလ်က္ အလုပ္လုပ္ၿမဲဆက္၍ လုပ္ေနႏိုင္ ခဲ့သည္။ က်ေနာ္ႏွင့္အနီးကပ္ဆံုး လုပ္ေဖာ္လုပ္ဖက္ပင္လွ်င္ ထုိကိစၥအေၾကာင္း မရိပ္မခဲ့ေပ။<br /> ေဟာန္းဇာ၊ ဇိကာမွာ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ေမလ ၂၇ ရက္ေန႔ည၌ အဖမ္းခံရသည္။ ထုိကိစၥမွာလဲ အျဖစ္ဆုိး၍ မေတာ္တဆျဖစ္ရေသာ ကိစၥျဖစ္သည္။ ထုိအ ခ်ိန္မွာ ဟုိင္းဒရစ္အားလုပ္ၾကံၿပီး ေနာက္တညျဖစ္သည္။ ရန္သူတို႔၏ စက္ယႏၱရားတခုလံုးမွာ လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေနလ်က္ ပရာဟာတၿမိဳ႕လံုးပိုက္စိတ္တိုက္၍ လူမ်ား ကို လိုက္ဆြဲေနၾကေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ဇိကာ ခုိေအာင္းေနေသာ စတရဲေရွာဗိစဲ အရပ္မွ အိမ္အတြင္းသို႔လဲ ဂက္စတာပိုမ်ား ေရာက္လာၾကသည္။ ဇိကာ၏ မွတ္ ပံုတင္လက္မွတ္မွာ ေနသားတက်ျဖစ္ေန၍ ၎တုိ႔သကၤာမကင္းမျဖစ္ဘဲ လြတ္ထြက္သြားႏိုင္စရာ အေၾကာင္းရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဇိကာသည္ အိမ္ရွင္သူေတာ္ ေကာင္းမ်ားကို ဒုကၡမေရာက္ေစလုိေသာေၾကာင့္ သံုးထပ္တုိက္ျပဴတင္းေပါက္မွေန၍ လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းကို ရွာသည္။ ထိုသုိ႔ႀကိဳးစားစဥ္ ေအာက္သို႔လိမ့္က်၍ ေက်ာ႐ုိးတြင္ ေသေလာက္ေသာ ဒဏ္ရာမ်ားရကာ ေထာင္ေဆး႐ံုသို႔ေရာက္လာသည္။ ရန္သူတို႔သည္ မိမိတို႔၏ လက္တြင္းသို႔ မည္သူေရာက္လာမွန္း လံုး၀မသိ ၾက။ ေနာက္ဆယ့္ရွစ္ရက္ၾကာမွ ဓာတ္ပံုမ်ား ညိႇႏႈိင္း၍ၾကည့္ယင္း မည္သူ မည္၀ါျဖစ္သည္ကို သိသြားၾကသည္။ ထိုအခါမွ ေသလုေျမာပါးျဖစ္ေနသူကို စစ္ေဆးေမး ျမန္းရန္ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္သို႔ ေခၚေဆာင္လာၾကသည္။ ထုိေနရာတြင္ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ဦးကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေပးၾကသည္။ ဤသည္ကား ေနာက္ဆံုးေတြ႔လုိက္ရ ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔လဲ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ သူသည္ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေသာ ရႊန္းရႊန္းစားစား အျပံဳးႀကီးျဖင့္ က်ေနာ့္ကိုျပံဳး၍ၾကည့္ယင္း …..<br />- ယူလာ ေနေကာင္းေအာင္ ေနေဟ့။ <br />ဟု ေျပာသြားသည္။ ဤစကားတုိ႔ကား ရန္သူမ်ားအေနႏွင့္ သူ႔ထံမွ ၾကားလုိက္သမွ်ေသာ စကားအားလံုး ျဖစ္ေလသည္။ ေနာက္ထပ္၍ကား စကားတ ခြန္းမွ် မဟေတာ့။ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အ႐ုိက္အႏွက္ အနည္းခံလုိက္ရသည္ႏွင့္ ေမ့ေျမာသြားသည္။ ေနာက္ နာရီအနည္းငယ္အတြင္း ေသဆံုးသြားေလသည္။<br /> သူ အဖမ္းခံရေၾကာင္းကို ေမလ ၂၉ ရက္ေန႔ကတည္းက က်ေနာ္သတင္းၾကးရသည္။ တပ္ေထာက္မ်ားကား ေကာင္းမြန္စြာ အလုပ္လုပ္ေနၾကသည္။ ၎တို႔၏ အကူအညီျဖင့္ က်ေနာ္ေရွ႕ေရွာက္ လုပ္ရမည့္လမ္းစဥ္အနက္ တခ်ဳိ႕တ၀က္ကုိ ဇိကာႏွင့္ သေဘာတူညီခ်က္ ယူခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ လမ္းစဥ္တခု လံုးကို ေဟာန္းဇာ၊ ခ်ာရနီက မိမိ၏ သေဘာတူညီခ်က္ ျဖည့္စြက္၍ ေပးခဲ့ပါသည္။ ဤသည္ကား က်ေနာ္တုိ႔သံုးေယာက္၏ ေနာက္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္လဲ ျဖစ္ပါ သည္။<br /> ေဟာန္းဇာ၊ ခ်ာရနီမွာ ၁၉၄၂ ခု၊ ေႏြရာသီအတြင္း၌ အဖမ္းခံရသည္။ ဤကိစၥကား မေတာ္တဆ ျဖစ္ပြားရေသာ ကိစၥမဟုတ္ေတာ့၊ သူႏွင့္ဆက္သြယ္ ေနေသာ ယန္၊ ေပါေကာရနီ ဆုိသူ၏ ရမ္းကားေသာ စည္းကမ္းခ်ဳိးဖ်က္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ ေပါေကာရနီသည္ ေရွ႕တန္းပါတီေကဒါတေယာက္ပီပီ မေန တတ္ေပ။ နာရီအနည္းငယ္မွ် အစစ္ေဆးခံရသည့္ေနာက္ပုိင္းတြင္ - မွန္သည္၊ အေတာ္ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း လုပ္ၾကသည္၊ သို႔ေသာ္ ဤသည္ကား ထံုးစံအတုိင္း ပင္ မဟုတ္ေလာ - နာရီအနည္းငယ္မွ် အစစ္ေဆးခံရသည့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖစ္ကာ ခ်ာရနီႏွင့္ ဆံုေတြ႔ခဲ့ရာအိမ္ခန္းကို ေဖာ္ေျပာလုိက္ေလ ေတာ့သည္။ ထုိေနရာမွတဆင့္ ေဟာန္းဇာရွိရာသို႔ ေျခရာခံမိၾကလ်က္၊ ေနာက္ရက္အနည္းငယ္အတြင္း၌ပင္ ေဟာန္းဇ္လဲ အဖမ္းခ့ရေလေတာ့သည္။<br /> သူ႔အား ေခၚသြင္းလာၾကသည္ႏွင့္တၿပိဳင္ က်ေနာ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆုိင္ေပးၾကသည္။<br /> - မင္း သူ႔ကို သိသလား။<br /> - မသိဘူး။<br /> က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးပင္ စည္း၀ါးကိုက္စြာ ထြက္ဆုိၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ကား သူသည္ စကားေျပာရန္ပင္ လံုး၀ျငင္းဆန္လုိက္ေလသည္။ ယခင္ ဒဏ္ရာေဟာင္းေၾကာင့္ ၾကာရွည္စြာ အညႇဥ္းပမ္းမခံလုိက္ရ။ မ်ားမၾကာမီပင္ သတိလစ္သြားသည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ အစစ္ခံရာသို႔ သြားေသာအခါတြင္ကား တိက်ေသာ သတင္းအေျခအေနမ်ားကို ရရွိၿပီးျဖစ္၍ ထုိ႔အတုိင္းလဲ က်င့္သံုးႏိုင္ခဲ့ေလသည္။<br /> သူ႔ထံမွ ဘာကေလးတခ်က္မွ် မရလိုက္ၾက။ သူ႔အား ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထား၍ ၾကာျမင့္စြာ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကသည္။ သက္ေသ သာဓက အသစ္တခုေပၚလာလွ်င္ သူ႔ထံမွ စားမ်ားပြင့္ထြက္လာလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္ကိုးေနခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္လဲ သူတို႔၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားကား အေကာင္အထည္ ျဖစ္မလာခဲ့။<br /> ေထာင္သည္ သူ႔အား ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ မလုပ္ႏို္င္ခဲ့။ သူသည္ သြက္သြက္လက္လက္၊ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္း၊ ရဲရဲရင့္ရင့္ႏွင့္ပင္ ေနသည္။ သူ၏ ေရွ႕ တြင္ကား ေသလမ္း တလမ္းတည္းသာရွိသည္။ သို႔ေသာ္လဲ အသက္ရွင္ေနသည့္ သူမ်ားအား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ျဖန္႔ျဖဴးေပးေနခဲ့ေလသည္။<br /> ၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလကုန္ေလာက္တြင္ သူ႔အား ပန္းကရာ့စ္ေထာင္မွ ျဗံဳးကနဲ ေခၚထုတ္သြားၾကသည္။ ဘယ္သုိ႔ ေခၚသြားၾကမွန္း မသိ။ ဤေနရာမွလူ မ်ား ဤကဲ့သို႔ ျဗံဳးကနဲေပ်ာက္သြားျခင္းကား ေကာင္းေသာ အတိတ္နိမိတ္မ်ဳိးမဟုတ္ေပ။ ခင္ဗ်ားတြက္သည္မွာ မွားေကာင္း မွားေနေပမည္။ သို႔ေသာ္လဲ သူ႔အား တခါတေလ ျပန္၍ ေတြ႔ၾကရဦးမည္ဟူ၍ကား က်ေနာ္မထင္ေတာ့။<br /> က်ေနာ္တို႔ကား ေသေဘးကို အၿမဲတမ္း ထည့္၍တြက္ထားၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔သာ ဂက္စတာပို၏ လက္တြင္းသို႔ ေရာက္သြားလွ်င္ ျပန္လမ္းဟူ၍ မရွိေတာ့ေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔သိၾကသည္။ ဤေနရာတြင္ က်ေနာ္တို႔လဲ ထုိအသိဉာဏ္အတိုင္း က်င့္သံုးေနထုိင္ခဲ့ၾကေလသည္။<br /> ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. …….<br /> က်ေနာ္၏ ျပဇာတ္သည္လဲ အဆံုးသို႔တုိင္လုေပၿပီ။ ထုိဇာတ္သိမ္းခဏ္းကိုကား က်ေနာ္မေရးခဲ့ေတာ့။ သိလဲ မသိေတာ့။ ထုိဇာတ္သိမ္းခဏ္းကား ျပဇာတ္မဟုတ္ေတာ့။ ဘ၀ပင္ ျဖစ္ေလသည္။<br /> ဘ၀တြင္ကား ပြဲၾကည့္သူဟူ၍ မရွိ။<br /> ကားလိပ္လဲ ပြင့္ေလၿပီ။<br /> လူအေပါင္းတို႔ ခင္ဗ်ားတို႔အား က်ေနာ္ခ်စ္ခဲ့သည္။ ႏုိးႏို္းၾကားၾကား ရွိၾကေလာ့။<br /><br />၉၊ ၆၊ ၄၃။<br />ယူးလိယုခ္ ဖူးခ်စ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4099274916307561349-645590746158684074?l=shweaoutal.blogspot.com' alt='' /></div>ေရႊဥၾသhttp://www.blogger.com/profile/05854566381729173966noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4099274916307561349.post-40932607921454265812008-03-08T07:36:00.000-08:002008-03-08T07:48:39.214-08:00<span style="font-weight: bold;">လူ႐ုပ္သြင္မ်ားႏွင့္ ႐ုပ္တုကေလးမ်ား (၂)</span><br /><span style="font-weight: bold;">(ပန္းကရာ့စ္)</span><br /><br />ေထာင္တြင္း၌ ဘ၀ႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။ တမ်ဳိးကား အက်ဥ္းစခန္းမ်ားတြင္ ပိတ္ေလွာင္ထားျခင္း ခံရလ်က္၊<span id="fullpost"><br />တကမၻာလံုးႏွင့္လည္း ျပတ္ျပတ္သတ္သတ္ ႀကီး ျဖတ္ေတာက္ျခင္း ခံေနရသည္။ သို႔စဥ္လ်က္ ႏိုင္ငံေရးသမားသာဆိုလွ်င္၊ ထိုကမၻာႀကီးႏွင့္ ရင္းႏွီးစြာ ဆက္သြယ္မိေနေသာ ဘဝပင္ျဖစ္သည္။ အျခားဘဝတ မ်ဳိးကား၊ အက်ဥ္းစခန္းမ်ား၏ အျပင္ဘက္၊ ႐ွည္လ်ားေသာ စႀကၤ ံအူေၾကာင္းမ်ားတေလ်ာက္၊ မလင္းတဝက္ လင္းတဝက္ျဖင့္႐ွိေသာ သီးသန္႔ကမၻာတရပ္ျဖစ္ေလ သည္။ ယူနီေဖာင္း ဝတ္ထားေသာ ဘဝလည္းျဖစ္၍ ေလာကႏွင့္ အဆက္ျပတ္ေနလိုက္သည္မွာ အက်ဥ္းခန္းတြင္းမွ ဘဝထက္ပင္ဆိုးေသးသည္။ ဤသည္ကား ႐ုပ္ထုကေလး အေျမာက္အမ်ား၊ လူ႐ုပ္သြင္အငယ္စားမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနေသာကမၻာ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို က်ေနာ္ေျပာျပလိုသည္။<br />ထိုကမၻာတြင္ ကိုယ္ပိုင္ သဘာဝေဗဒလည္း ႐ွိသည္။ ကိုယ္ပိုင္သမိုင္းပင္ ႐ွိသည္။ ဤေဗဒ၊ ဤသမိုင္းမ်ားသာ မ႐ွိခဲ့ပါမူ က်ေနာ္သည္ ထိုေလာကကို နက္႐ႈိင္းစြာ သိကၽြမ္းခဲ့မည္မဟုတ္ေပ။ က်ေနာ္တို႔ဘက္သို႔ လွည့္ထားေသာ ဇာတ္စင္ျမင္ကြင္း၊ ၎၏ အေပၚယံေၾကာမ်ား၊ စသည္တို႔ကိုသာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရမည္ ျဖစ္ေလသည္။ ဤသည္တို႔အား အျမင္အားျဖင့္ ၿမဲျမံသည္၊ ခုိင္ခန္႔သည္၊ အက်ဥ္းခန္းတြင့္၌ ေနၾကရသူတို႔အား ဖိႏွိပ္ေနသည့္ သံလံုးႀကီးမ်ားသဖြယ္သာ ျဖစ္ေနေပ လိမ့္မည္။ လြန္ခဲ့ေသာတႏွစ္က၊ လြန္ခဲ့ေသာေျခာက္လက ဆိုလွ်င္ ဤသို႔သာျမင္ေနခဲ့ ရေသးသည္။ ယခုေသာ္ အေပၚယံအလႊာကား အက္ကဲြရာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေန ေလၿပီ။ ထုိပတ္ၾကားအက္ရာမ်ား အၾကားမွာလည္း မ်က္ႏွာမ်ားျပဴ၍ ေနၾကၿပီ။ ထိုမ်က္ႏွာမ်ားကား သနားစဖြယ္လည္း႐ွိသည္။ ေသာကမ်ားသည္လည္း ႐ွိသည္။ ရယ္စရာလည္း ႐ွိသည္။ အမ်ဳိးေပါင္းစံုလွေသာ္လည္း အၿမဲပင္ လူသတၱဝါ၏ အသြင္အျပင္ကို ေဆာင္ေနၾကသည္။ အုပ္စိုးေသာစံနစ္၏ အၾကပ္အတည္းမ်ားသည္ ဤမႈန္သီေသာ ကမၻာတိုင္းသားအေပၚ ဖိစီး၍လာလ်က္၊ သူတို႔၏ ကိုယ္တြင္းမွ လူဆန္ေသာ အရာဟူသ၍ကုိ အလင္းေရာင္သို႔ ညႇစ္ထုတ္ ေဖၚျပလာသည္။ ဤလူ ဆန္ေသာကိစၥတို႔သည္ အခ်ဳိ႕သူမ်ား၌ နည္းပါးလွသည္။ အခ်ဳိ႕တြင္ကား အနည္းငယ္ပိုမိုတက္သည္။ ဤသို႔ အနည္းအမ်ားကြာျခားျခင္းသည္ပင္လွ်င္၊ သူတို႔အား တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ျခားနားေစသည္။ မူကြဲေစသည္။ သူတို႔အၾကားတြင္ က်ပ္ျပည့္ဒင္းျပည့္ လူသားအစစ္မ်ားကိုပင္ ခင္ဗ်ား႐ွာ၍ ေတြ႔ေကာင္းေတြ႔မည္။ သို႔ေသာ္ ဤသို႔ေသာသူမ်ားသည္ ခင္ဗ်ား႐ွာေနသည္ အထိပင္ ေစာင့္မေနၾက။ သူတို႔ကား ကိုယ္တိုင္အၾကပ္အတည္းအတြင္းသို႔ က်ေရာက္မွ၊ အၾကပ္အတည္း တြင္းသို႔ေရာက္ေနေသာ အျခားသူမ်ားကို ကူညီတက္သည့္ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ၾကေပ။<br />ေထာင္ဟူသည္ကား ႐ႊင္ျမဴးဖြယ္ရာမေကာင္းေသာ ဌာနတခု ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ အက်ဥ္းခန္းမ်ား၏ အျပင္ဘက္မွ ကမၻာသည္ အက်ဥ္းခန္း အတြင္း႐ွိ ကမၻာထက္ပင္ ပို၍ စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းသည္။ အက်ဥ္းခန္းမ်ား အတြင္း၌ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာစိတ္မ်ား႐ွိသည္။ မိတ္ေဆြစိတ္မွ နည္းနည္းေနာေနာ မိတ္ေဆြစိတ္မဟုတ္ ေ႐ွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာတြင္ အႏၱရာယ္မ်ားကို ကာလ႐ွည္စြာ ရင္ဆိုင္ေနရသည့္အခ်ိန္၊ ယေန႔ခင္ဗ်ား၏အသက္က က်ေနာ္၏ လက္တြင္းသို႔္ ေရာက္၊ နက္ျဖန္ က်ေနာ္၏ အသက္က ခင္ဗ်ား၏လက္တြင္းသို႔ေရာက္ေသာ အခ်ိန္အခါမ်ဳိးတြင္ ဖဲြ႔ႏြဲ႔ေလ့႐ွိေသာ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာစိတ္ဓာတ္မ်ဳိး ျဖစ္ေလသည္။ ဤအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစံနစ္၏ ဂ်ာမန္ေထာင္ေစာင့္မ်ားအၾကားတြင္ကား မိတ္ေဆြ စိတ္ဓာတ္ဟူ လြန္စြာေခါင္းပါးလွသည္။ ႐ွိလည္းမ႐ွိႏိုင္ေပ။ သူလွ်ဳိသတင္းေပးမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ၎တို႔အား ဝိုင္းရံေနသည္။ တေယာက္ေနာက္တေယာက္လိုက္၍ ေခ်ာင္းၾကသည္။ ဂုန္းေခ်ာၾကသည္။ အလုပ္သေဘာအ ရသာ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ “ ရဲေဘာ္”ဟုေခၚၾကေသာ္လည္း၊ ထို “ရဲေဘာ္” ၏ ေ႐ွ႕တြင္ပင္ သတိထားေနရသည္။ လူတိုင္းလူတိုင္း အေဖာ္မပါပဲ တေယာက္ တည္း ေနၾကသည္။ ၎တို႔အနက္မွ အေကာင္းဆံုးေသာသူမ်ားကား၊ အေဖၚအေပါင္း မိတ္ေဆြေကာင္းမ႐ွိပဲ မေနတက္။ မေနတက္လွ်င္ ထိုမိတ္ေဆြမ်ားကို လိုက္ လံ႐ွာေဖြၾကသည္။ အက်ဥ္းခန္းမ်ား အတြင္း၌ပင္ ႐ွာေဖြၾကရျပန္သည္။<br />က်ေနာ္တို႔သည္ အေတာ္ႀကီးၾကာသည္အထိ သူတို႔၏ နာမည္အရင္းမ်ားကို မသိခဲ့ရေပ။ နာမည္မ်ားကိုသိရန္ကား အေရးႀကီးွလွသည္မဟုတ္။ က်ေနာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း အေနနဲ႔မူ သူတို႔အားနာမည္ေျပာင္မ်ားျဖင့္ ေခၚေဝၚေနခဲ့ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ နာမည္ေျပာင္မ်ားကို က်ေနာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ မွည့္ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ကို က်ေနာ္တို႔အရင္ ဤေနရာမ်ားတြင္ ေနသြားေသာသူတို႔က ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့ၾက၍၊ အက်ဥ္းခန္းတြင္ ဓေလ့မပ်က္က်န္ေနခဲ့သည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ေထာင္ေစာင့္တို႔ကား အက်ဥ္းခန္းတခန္းတြင္ နာမည္တမ်ဳိးရေနသည္။ ဤသည္ကားပ်မ္းမွ်ျခင္း သာမန္အမ်ဳိးအစားျဖစ္သည္။ ငါးလဲမဟုတ္၊ ဂဏန္းလဲမဟုတ္။ ဤတေနရာတြင္ နံနက္ စာပို၍ေပးသည္။ ေဘးအခန္းတြင္မူ မ်က္ႏွာကိုလက္သီးႏွင့္ထုိးသည္။ အက်ဥ္းသမားမ်ားႏွင့္ ဆံုဆည္းရေသာအခ်ိန္မွာ စကၠန္႔အနည္းငယ္မွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ထိုအခုိက္အတန္႔ကေလးသည္ အက်ဥ္းခန္း၏ အမွတ္သညာတြင္ ၿမဲျမံစြာစြဲသြားသည္သာ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ႏွင့္ တဘက္သတ္အျမင္၊ တဘက္သပ္နာမည္ေျပာင ္မ်ား ေပၚေပါက္လာရေလသည္။ တခါတရံတြင္ကား အက်ဥ္းခန္းမ်ားသည္ နာမည္ေျပာင္ေရြးခ်ယ္ရာ၌ သေဘာတူညီမႈရၾကသည္၊ ဤသို႔ေသာ နာမည္ေျပာင္မ်ဳိးရ သူကား ပိုမို၍ျပတ္သားသည့္ အက်င့္အၤါမ်ားရွိသူတည္း။ ဤသုိ႔ လုပ္လွ်င္လုပ္သည္။ မလုပ္လွ်င္ ထုိသုိ႔လုပ္သည္။ ေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသည္၊ မေကာင္းလွ်င္ ဆုိးသည္။<br />ဒီပံုစံေတြကို ၾကည့္စမ္းပါ။ ဒီ႐ုပ္တုကေလးေတြကို ၾကည့္လုိက္စမ္းပါ။ ၎တို႔ကား ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ မေတာ္တဆ စုမိေနၾကသည္မဟုတ္။ ဤသည္ တုိ႔ကား နာဇီ၀ါဒ၏ ႏုိင္ငံေရးတပ္မေတာ္မွ တစိတ္တပိုင္းျဖစ္ေလသည္။ လက္ေရြးစင္ ေရြးထားသူမ်ားျဖစ္သည္။ အုပ္စုိးေသာ စနစ္၏မ႑ိဳင္မ်ားျဖစ္သည္။ ထုိစနစ္ ၏ လူမႈေရးအေဆာက္အအံုကို ပင့္ထားသည့္ ေထာက္တုိင္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ေလသည္ .....<br />....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... .......<br /><br /><span style="font-weight: bold;"> “သူနာျပဳ”</span><br />အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ ၀၀ဖိုင့္ဖုိင့္၊ အသံခပ္ျပာျပာႏွင့္ “အက္ဆက္စ္အရံတပ္သား” ရြစၥ ဆိုသူျဖစ္သည္။ ယခင္က ေကာလံုၿမိဳ႕စာသင္ေက်ာင္း တေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းေစာင့္လုပ္ခဲ့ဘူးသည္။ အျခားအျခားေသာ ဂ်ာမန္စာသင္ေက်ာင္းေစာင့္မ်ား၏နည္းတူ သူသည္လဲ ပထမသူနာျပဳစုျခင္းသင္တန္းကို တက္ခဲ့ဖူးသည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ တခါတရံတြင္ ေထာင္တြင္းဗိေႏၶာဆရာ၏ ေနရာသို႔၀င္၍ အစားထုိးရသည္။ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္တြင္ က်ေနာ္ပထမဆံုးဆက္ဆံရသူျဖစ္သည္။ သူသည္ က်ေနာ့္အား အက်ဥ္းခန္းထဲသို႔ဆြဲသြင္း၊ ေကာက္႐ုိးေမြ႔ရာေပၚသို႔တင္၊ ဒဏ္ရာမ်ားကိုေဆးထည့္ေပး၍ ပတ္တီးမ်ားကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ စည္းေႏွာင္ေပးသည္။ သူ သည္ က်ေနာ္ေသမသြား၇န္ အကယ္ပင္ အကူအညီေပးခဲ့သည္ဟု ထင္စရာအေၾကာင္းရွိသည္။ ဤေကာင္းမႈသည္ ဘာကိုၫႊန္ျပသနည္း။ လူစိတ္ေၾကာင့္ ဤသို႔ ျပဳသေလာ။ သို႔ဟုတ္ သူနာျပဳသင္တန္းတက္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ေလာ။ ဤသည္ကိုမူ က်ေနာ္မေျဖတတ္။ သို႔ေသာ္ အဖမ္းခံရေသာ ဂ်ဴးမ်ား၏သြားမ်ားကို ႐ုိက္ခ်ဳိး၍ ထုိ သူတို႔အားဆား သို႔မဟုတ္သဲတဇြန္းေမာက္ေမာက္ကို ကိုးဆယ့္ေျခာက္ပါးေသာ ေရာဂါေ၀ဒနာေပ်ာက္သည့္ေဆးအျဖစ္ျဖင့္ ဇြတ္အတင္းၿမိဳခ်ခိုင္းတတ္သည္။ ထုိ အခါ၌ သူ႔ကိုယ္တြင္းမွ ေပၚေပါက္လာသည္ကား စင္စစ္အားျဖင့္ နာဇီ၀ါဒပင္ ျဖစ္ေပသတည္း။<br /><br /><span style="font-weight: bold;"> “ဖုိးစပ္စု”</span><br />ဘူဂ်္ေယာဗစ္စဲၿမိဳ႕၊ ေဖဘီယန္ဘီယာခ်က္႐ံုတြင္ ျမင္းလွည္းေမာင္းသမားအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဘူးသည္။ အတြင္းသေဘာ ေကာင္းသည္၊ စကားေၾကာ ရွည္သည္။ အက်ဥ္းခန္းတြင္းသို႔ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္၀င္လာတတ္သည္။ စားစရာမ်ားယူလာတတ္သည္။ မည္သူတဦးတေယာက္ကိုမွ် အႏၱရာယ္ျပဳေလ့မရွိ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တံခါးအျပင္ဘက္တြင္ တနာရီကုန္တနာခန္းရပ္လ်က္၊ အက်ဥ္းခန္းအတြင္း ဘာမ်ားေျပာဆုိေနၾကသည္ကို တိတ္တဆိတ္နားေထာင္တတ္သည္။ ဘာမဟုတ္ေသာ သတင္းအစအနကေလးမ်ားကိုပင္ အထက္အရာရွိထံ ေျပး၍တိုင္တတ္သည္ဟူေသာ အေၾကာင္းမ်ားကို ခင္ဗ်ားယံုႏုိင္မည္ပင္ မဟုတ္ေပ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;"> ေကာ့ကလာရ္</span><br />သူလဲ ဘူဂ်္ေယာဗစ္စဲၿမိဳ႕၊ ဘီယာခ်က္စက္႐ံုတြင္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေထာင္အမႈထမ္းမ်ားတြင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သာမက၊ ဆူဒက္တီေဒသမွ အျခားဂ်ာမန္အလုပ္သမားမ်ားလဲ ရွိၾကေသးသည္။ “အလုပ္သမားတေယာက္က ပုဂၢိဳလ္တဦးအေနျဖင့္ ယူဆျခင္း၊ လုပ္ကိုင္ျခင္းတို႔ကား အေရးမႀကီးလွ။ အလုပ္သမားမ်ားက သမုိင္းလာတာ၀န္ကိုထမ္းေဆာင္ရန္ လူတန္းစားတရပ္အေနျဖင့္ လုပ္ရမည့္လုပ္ငန္းသာလွ်င္ အဓိကျဖစ္ေလသည္” ဟု တခါက မာ့က္စ္ေရးသားခဲ့ဘူးသည္။ ဤေနရာသို႔ေရာက္ေနၾကေသာ အလုပ္သမားမ်ားကား မိမိတို႔၏ လူတန္းစားတာ၀န္ဟူ၍ ဘာကေလးတခုမွ် အကယ္ပင္မသိၾကေပ။ ထုိလူတန္းစားမွ ဖဲ့၍အထုတ္ခံထားၾကရသည္။ ထုိလူတန္းစားကို ရင္ဆုိင္ရသည့္ေနရာတြင္ ေရာက္ေနၾကသည္။ သေဘာတရားေရးအရဆုိလွ်င္လဲ ေလထဲတြင္ ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလြတ္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ေနာင္တြင္လဲ ေလထဲ၌ တြဲေလာင္းခိုၾကရမည့္ အလားအလာမ်ား ရွိေနၾကေလသည္။<br />သူသည္ စားေပါက္ေခ်ာင္ရန္ နာဇီပါဒသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဤကိစၥမွာ သူထင္သည္ထက္ ပိုမို႐ႈပ္ေထြးေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မီ စ၍ မျပံဳးတက္မရယ္တက္ေတာ့။ နာဇီဝါဒ အႏိုင္ရလိမ့္မည္ဟု အေလာင္းကစားျပဳခဲ့သည္။ ယခုေသာ္ ျမင္းေသေပၚ ေငြပံုမိေၾကာင္းမွာ ထင္ရွား၍ လာေလသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ စိတ္မ်ားသည္ ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္ကုန္ေလသည္။ ညဥ့္အခ်ိန္တြင္၊ ဖိနပ္အေပ်ာ့မ်ား စီးလ်က္ စၾကၤ ံမ်ားတေလွ်ာက္ တကိုယ္တည္း ပတၱေရာင္ လွည့္ရသည္။ ထုိအခါမ်ဳိးတြင္ မိမိ၏ ညစ္ညဴးေသာ စိတ္ကူးစိတ္သန္းတို႔မွ သဲလြန္စမ်ားကို ဓာတ္မီးအုပ္ေဆာင္းမ်ားေပၚရွိ ဖံုမႈန္႔မ်ားထဲ၌ အမွန္မထင္ ခ်န္ထားခဲ့မိ ေလသည္။<br />“ အားလံုးအိမ္သာႁပြန္ထဲ ေရာက္ကုန္ၿပီ” ဟူ၍ထုိေနရာတြင္ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေရးကာ၊ မိမိကိုယ္ကို မိမိသတ္ေသရန္ စိတ္ကူးေနေလသည္။<br />ေန႔ခင္းပိုင္းတြင္ စူး႐ွေသာ အေလာသံုးဆယ္ အသံႀကီးျဖင့္ ဟစ္ေအာ္ရင္း၊ အက်ဥ္းသမားမ်ားကိုသာမက၊ ေထာင္ေစာင့္မ်ားကိုပါ မာန္မဲဆူပူေနတက္ သည္။ သည္နည္းျဖင့္ မိမိ၏ေၾကာက္စိတ္ကို ေျဖေနေလသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;"> “ရစၥလဲရ္”</span><br />ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္၊ အသံၾသ အသံၾကမ္းႀကီးႏွင့္ လူတေယာက္ျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ သူ႔လုိ တကယ္တမ္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ႏိုင္သူမ်ား အေတာ္ပင္ ေခါင္းပါးသည္။ ယာဘေလာနဲ႔စ္ ၿမိဳ႕ နယ္မွ အထည္စက္အလုပ္သမား တေယာက္ ျဖစ္သည္။ အက်ဥ္းခန္းထဲသို႔ ဝင္လာ၍ ေဆြးေႏြးတက္သည္။ တနာ ရီကုန္ တနာရီခန္း ေဆြးေႏြးတက္သည္။<br />“ က်ဳပ္ဒီကို ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ၿပီးေရာက္လာတယ္ ဟုတ္လား။ ဆယ္ႏွစ္လံုးလံုး အလုပ္ဆိုလို႔ ဟုတၱိပတၱိဘာမွ မရွိခဲ့ဘူး။ တအိမ္ေထာင္လံုးအတြက္ တ ပါတ္ကို အေရာင္းႏွစ္ဆယ္ - ဒါေလာက္ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ ဘာသြားလုပ္ရမွာလည္း။ ေနာက္သူတို႔ ေရာက္လာၾကတယ္၊ မင္းကိုအလုပ္ေပးမယ္၊ ဒုိ႔နဲ႔လိုက္ခဲ့တဲ့။ လိုက္ သြားတာေပါ့ - အလုပ္လည္းရလာတယ္။ က်ဳပ္အတြက္လည္း အလုပ္ရတယ္။ တျခားလူေတြ အားလံုးလည္းအလုပ္ရတယ္။ အခုေတာ့ စားႏိုင္တယ္၊ ေသာက္ႏိုင္ တယ္၊ ေနႏိုင္တယ္၊ ထုိင္ႏိုင္တယ္။ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္လား။ ေအးေလ...ဆိုပါေတာ့ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ က်ဳပ္ကဒီလိုျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခုေခတ္က အရင္ေခတ္ထက္ေတာ့ ေကာင္းတယ္။”<br />“ မေကာင္းဘူး၊ ဟုတ္လား။ စစ္ႀကီးကို ေျပာတာလား။ က်ဳပ္ကစစ္ကို လိုလားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားလူေတြ မေသေစ့ခ်င္ပါဘူး။ က်ဳပ္လိုခ်င္တာ က က်ဳပ္အသက္ရွင္ၿပီး ေနႏုိင္ ထုိင္ႏုိင္ဖို႔”<br />“ က်ဳပ္ႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိဳက္ လူေတြ မေသေသေအာင္ က်ဳပ္ကကူညီေပးေနတယ္လုိ႔ ဆုိတာလား။ က်ဳပ္ဘာတက္ႏုိင္လို႔လဲ။ က်ဳပ္ဒီက ဘယ္ သူ႔ကိုမ်ား ဒုကၡေပးခဲ့လုိ႔လဲ။ က်ဳပ္ဒီကထြက္သြားၿပီ ဆိုပါေတာ့။ က်ဳပ္ေနရာကို တျခားလူတေယာက္ ေရာက္လာမွာပဲ။ က်ဳပ္ထက္ဆိုးရင္ေတာင္ဆိုးမယ္။ ဒီလိုလုပ္ လုိ႔ဘယ္သူ႔အတြက္ အက်ဳိးရွိသြာမွာလည္း။ စစ္ၿပီးရင္ေတာ့ က်ဳပ္က စက္ရံုကိုျပန္မွာပဲ။”<br />“ ဘယ္သူႏုိင္မယ္လို႔ ခင္ဗ်ားထင္သလဲ။ က်ဳပ္တို႔မႏိုင္ဘူး၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏုိင္မွာတဲ့လား။ ဒါျဖင့္က်ဳပ္တို႔အတြက္ ဘယ္ႏွယ့္လဲ။”<br />“ ဘာတဲ့ အဆံုးသတ္ေရာတဲ့လား။ အလကားေပါ့ေလ။ က်ဳပ္တြက္ေနခဲ့တာက တမ်ဳိးကိုး - ” သို႔ႏွင့္ သူသည္ ေျခလွမ္းရွည္ႀကီးမ်ားကို ေပါ့တီးေပါ့ဆ လႊဲရင္း အခန္းတြင္းမွ ထြက္ခြာသြားေလသည္။<br />နာရီဝက္ေလာက္ အၾကာတြင္ေပါက္လာျပန္၍၊ ဆိုဗီယက္ယူနီယံတြင္ အေျခအေနမွန္မ်ား မည္သို႔ရွိသနည္းဟု ေမးျမန္းေလသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;"> “ သတၱဝါ ”</span><br /> က်ေနာ္တို႔ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္သို႔ အစစ္ခံရန္သြာၾကရမည္ ျဖစ္၍၊ တေန႔ေသာ နံနက္ခင္းတြင္ ပန္းကရာ့စ္ ေထာင္ေအာက္ထက္ ဗဟိုစၾကၤ ံထဲ၌ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကရပါသည္။ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေက်ာဘက္၌ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိႏိုင္ၾကရန္၊ ထရံနားတြင္ နဖူးမ်ားကိုကပ္လ်က္ ထံုးစံအတိုင္း မတ္တတ္ရပ္ေန ခဲ့ၾကသည္။ ထုိ႔ေန႔တြင္ကား၊ က်ေနာ္မၾကားဘူးေသးေသာ အသံတသံ ေနာက္ဘက္မွ ေပၚလာပါသည္။<br />“ ငါဘာကိုမွ မျမင္ခ်င္ဘူး။ ဘာကိုမွ မၾကားခ်င္ဘူး။ မင္းတို႔ငါ့အေၾကာင္းကို ဘာမွမသိၾကေသးဘူး။ တေန႔ငါ့အေၾကာင္းကို မင္းတို႔သိလာလိမ့္မယ္။”<br />က်ေနာ္သည္ အသံထြက္ေအာင္ရယ္လိုက္ မိသည္။ ဤသို႔ေသာပံုစံ အေနအထားမ်ဳိးမွာ ဤစကားမ်ားႏွင့္ တကယ္ပင္ အံ့ကိုက္ေနပါသည္။ ဤစကားမ်ားကား “ စစ္သားေကာင္း႐ႊိတ္” ဟူေသာ ဝတၳဳမွ လက္ဖတင္နင္ ဒူးဘ္ ေခၚ၊ သနားစရာ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ သတၱဝါ၏ စကားမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ယခုထက္ထိ မည္သူ တဦးတေယာက္မွ် အသံက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ႏွင့္ ဤပ်က္လံုးကို မထုတ္ဝံ့ခဲ့ေသးေခ်။ သို႔ေသာ္ ေတြ႔အၾကံဳမ်ားသည့္ ေဘးမွ အေဖၚက၊ တံေတာင္ျဖင့္ ခပ္ဖိဖိကေလး တြက္လိုက္ကာ၊ မရယ္ေမာရန္ သတိေပးသည္။ က်ေနာ့္ အထင္မွာ လြဲေကာင္းလဲြေနမည္။ ျပက္လံုးပ်က္သည့္ အေနျဖင့္ ေျပာျခင္း ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မည္။ အမွန္ကလည္း ပ်က္လံုးပ်က္ေနသည္ မဟုတ္။<br />က်ေနာ္တို႔ ေနာက္မွေန၍ ထိုစကားမ်ားကိုဆိုလုိက္သည့္ အရာရွိကား အက္ဆက္စ္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားေသာ လက္တဆုတ္ခန္႔ သတၱဝါေလး တ ေကာင္ ျဖစ္ေလသည္။ ႐ႊိတ္အေၾကာင္းကိုလည္း နည္းနည္းေလးမွ်ပင္ သိပံုမရ။ လက္ဖတင္နင္ ဒူးဘ္ ကဲ့သို႔ စကားေျပာျခင္းမွာ စိတ္ဓာတ္အရ ဒူးဘ္ႏွင့္ သူႏွင့္ အ မ်ဳိးခ်င္း စပ္ေနေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေလသည္။ သူကား နာမည္အားျဖင့္ ဗည္ဌာန္ ဟုေခၚသည္။ ယခင္က ခ်က္ကိုစလိုဗားကီးယား တပ္မေတာ္တြင္ ဗီတန္ ဟူေသာ အမည္ကိုခံကာ တပ္စိပ္ဗုိလ္ ရာထူးျဖင့္ ၾကာျမင့္စြာအမႈထမ္းဖူးသည္။ သူေျပာလိုက္ေသာ စကားမ်ားသည္လည္း မွန္ကန္လွသည္။ က်ေနာ္တို႔သည္ သူ႔ အား ေကာင္းစြာသိကၽြမ္းလာရလ်က္၊ ၎၏အေၾကာင္းကို ေျပာၾကဆိုၾကၿပီဆိုလွ်င္၊ အမည္ရင္းကိုလည္း မေခၚ၊ နာမည္ေျပာင္လည္းမသံုးပဲ “ သတၱဝါ” ဟူ၍သာ ေျပာေလ့ဆိုေလ့ ရွိၾကသည္။ အမွန္ကိုဝန္ခံရလွ်င္ က်ေနာ္တို႔ အေနႏွင့္ နာမည္ေျပာင္မ်ားကို မည္မွ်ပင္ ထြင္တက္ထြင္တက္၊ သူႏွင့္သင့္ေတာ္မည့္ နာမည္ကို ရွာ တုိင္းရွာတိုင္း လက္မႈိင္သာခ်၍ ေနခဲ့ၾကရပါသည္။ သူကား ပန္းကရာ့စ္ေထာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္၏ အေရးႀကီးေသာ မဏၰိဳင္တရပ္လည္း ျဖစ္လ်က္ တန္ဖိုးမရွိမႈ၊ ထံုထုိင္းမႈ၊ ေလးထြားမႈႏွင့္ ဆိုးသြမ္းမႈတို႔ ခပ္ၿမိဳင္ၿမိဳင္ႀကီး ေပါင္းစပ္ထားရာလည္း ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္တည္း။<br />ဤသို႔ ေလေဖါတက္သည့္ ႏြယ္ပင္ အစုတ္အႏုတ္ကေလးမ်ား ဆတ္ဆတ္ခါနာသြာေအာင္ ေျပာခ်လုိက္လိုက၊ ဒူးေအာက္က ဝက္ကေလးဟု အရပ္ စကားအရ ေခၚေဝၚေလ့ရွိၾကသည္။ မိမိ၏ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ ေသးသိမ္ေနသျဖင့္ အၿမဲတမ္းစိတ္ဒုကၡ ေရာက္ေနတက္သည္ဟု ဆုိလွ်င္ ထုိသူ၏စိတ္ဓာတ္မွာ လည္း အလြန္႔အလြန္ ေသးသိမ္ေနေသာ ေၾကာင့္သာ ဤသို႔ခံစားရျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ ဗည္ဌာန္ကား ယင္းသို႔ စိတ္ဒုကၡ ေရာက္ေနသူတည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူ႔ထက္ ကာယဗလ အရေသာ္၎၊ စိတၱဗလ အရေသာ္၎၊ ႀကီးထြားသူဟူသ၍အေပၚ လက္စားေခ်ေလသည္။ လက္ေတြ႔အားျဖင့္ကား လူတိုင္းအေပၚ ရန္ညႇဳိးဖဲြ႔သည္ လည္း မည္ေပသည္။ <br />လူမ်ားကို ရုိက္ပုတ္ျခင္းကား မျပဳ။ ထို႔သို႔ ျပဳလုပ္ေလာက္သည့္အထိလည္း သတၱိမရွိ၊ သို႔ေသာ္ ထိုသူမ်ားအေၾကာင္း ဂုန္းေခ်ာတက္သည္၊ ဗည္ဌာန္ ၏ သတင္းေပးျခင္းေၾကာင့္ အက်ဥ္းသမားေပါင္းမည္မွ် က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕ယြင္းခဲ့ရၿပီနည္း။ အက်ဥ္းသမားေပါင္းမည္မွ်အသက္ေပးခဲ့ရၿပီနည္း-အဘယ္ေၾကာင့္ဆို ေသာ္။ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္မွ အက်ဥ္းစခန္းတခုသို႔ ေျပာင္းသြားရသည့္အခါ ေထာင္မွ မည္သို႔ေသာ္မွတ္ခ်က္မ်ားပါလာသည္ ဟူေသာ္ကိစၥကား အေရးမပါအရာမ ေရာက္ေသာ အခ်က္တခုမဟုတ္ေပ။ သိုမွ်သာမကေသး ၊ ပန္းကရာ့စ္မွ အျပင္သို႔လံု၀ေရာက္မွ ေရာက္ပါေတာ့မည္ေလာ ဟူေသာ အခ်က္ကလည္းရွိေနေသး သည္။<br />သူကား အေတာမသတ္ေအာင္ ေသးဖြဲ႔ေသာသူျဖစ္သည္။ မိမိ၏ အေရးပါ အရာေရာက္ပံုမ်ားကို စိတ္ကူးယဥ္ယင္း၊ စႀကၤ ံတေလွ်ာက္တြင္ က်က္သ ေရျပည့္၀စြာျဖင့္ တကိုယ္ထည္း ရြက္လႊႊင္လာတက္သည္။ မႏုႆလူသားတေယာက္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္မိသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္လည္း တေနေနရာေပၚသို႕ လွမ္း၍တက္ လိုက္ရန္ ဆႏၵေပၚလာတက္သည္။ ခင္ဗ်ားအား စစ္ေၾကာေနသည့္အခါတြင္ လက္ကိုင္တန္းမ်ားေပၚသို႔ တက္ထိုင္လ်က္ ဤမွ်သက္ေတာင့္သက္သာမရွိလွေသာ အေနအထားႏွင့္ပင္၊ တနာရီေနရေနရ ေပေတ၍ ထိုင္ေနတက္သည္။ ဤနည္းအားျဖင့္ သူသည္ခင္ဗ်ားထက္ ေခါင္းတလံုးပို၍ ျမင့္သကဲ့သို႔ ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ တည္း။ မုတ္ဆိတ္ရိတ္သည့္ေနရာ၌ တာ၀န္က်ေနသည့္အခါ၀ယ္ ၊ ေလွကားထစ္မ်ားေပၚသို႔ တက္ေနလိုက တက္ေနတက္သည္။ သို႔မဟုတ္ ခုန္တန္းရွည္ေပၚသို႔ တက္၍ ေခါက္တံု႔ ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ယင္း ၊ သူ၏နက္နဲေတာ္မူတက္ထေသာ ၾသ၀ါဒကို ရြက္ဆိုေနတက္သည္။<br />-ငါဘာကိုမွ မျမင္ခ်င္ဘူး။ ငါဘာကိုမွ မၾကားခ်င္ဘူး။ မင္းတို႔ ငါ့အေၾကာင္းကို ဘာမွမသိၾကေသးဘူး........<br />နံနက္ခင္းက်န္းမာေရးေလ့က်င့္ရသည့္ နာရီ၀က္အခ်ိန္တြင္ ယုတ္စြအဆံုးျမက္ခင္းေပၚသို႔တက္၍ ေလွ်ာက္သည္။ ျမက္ခင္းသည္ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ထက္ သူ႔အား နွစ္လက္မ ၊ သံုးလက္မခန္႔ ပို၍ျမႇင့္ေပးသည္။ သူသည္ အက်ဥ္းခန္းအတြင္းသို႔ မင္းတရားႀကီး၏မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ က်က္သေရရွိစြာ၀င္လာေတာ္မူလ်က္ ၊ ကုလား ထိုင္တလံုးေပၚသို႔ ၿဗံဳးကနဲတက္၍ ရပ္လိုက္ကာ အျမင့္မွေန၍ အခန္းကိုစစ္ေဆးေတာ္မူသတည္း။<br />သူကားအတုိင္းမသိ ေသးဖြဲလွသည္။ သို႔ေသာ္- လူ႔အသက္မ်ားကို ကိုင္တြယ္ေသာရုံးခန္းရွိ ရူးေပါေပါသတၱ၀ါတိုင္းကဲ့သို႔ပင္- အတိုင္းမသိေလာက္ ေအာင္ အႏၱရာယ္ႀကီးလွစြာေပသည္။ သူ၏ က်ဥ္းေျမာင္းမူတြင္အရည္အခ်င္းတရပ္ကို ေၾကာင္လက္သဲကဲ့သို႔ ၀ွက္ထားသည္။ ထိုအရည္အခ်င္းကား တစိတ္ကိုတ အိတ္ျဖစ္ေအာင္ ၊ ပိုးႏွံေကာင္ကို ကုလားအုပ္ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးတက္ျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ သူသည္အိမ္ေစာင့္ေခြးတေကာင္၏ တာ၀န္မွေက်ာ္၍ ဘာကိုမွ်မသိ။ ထို႔ေၾကာင့္ သတ္မွတ္ထားေသာပံုစံမွ အနည္းငယ္ကေလး ေခ်ာ္သြားေသာကိစၥတိုင္းသည္ အလြန္ႀကီးမားေသာကိစၥမ်ားျဖစ္လာေတာ့သည္။ ႀကီးမားေသာကိစၥမ်ား ျဖစ္လာ၍လည္း သူ၏ ဌာနႏၱရႏွင့္ ေလွ်ာ္ကန္ေလွ်ာက္ပတ္ေသာ အရာဟု သေဘာပိုက္တက္သည္။ ေထာင္ပံုစံကို ခ်ဳိးေဖာက္မူမ်ား၊ ေထာင္ပံုစံအေပၚ ရာဇ၀တ္ က်ဴးလြန္မူမ်ား စသည္ျဖင့္ အမူမ်ားဆင္ေနရမွ ၊ ငါသည္ဧရာမပုဂၢိဳလ္ႀကီးပါကလား ဟူေသာ အသိဥာဏ္ျဖင့္ စိတ္ခ်မ္းသာစြာ အိပ္ရာ၀င္ႏိုင္ေလသည္။ သူေပး ေသာသတင္းမ်ား မွန္သည္၊ မွားသည္ဟူ၍လည္း ဤေထာင္တြင္း၌ မည္သူက စစ္ေဆးေလ့ရွိပါသနည္း။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဆမဲေတာန္႔ဇ္</span><br />ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္ ႀကီးႀကီးမားမား၊ ထံုထိုင္းေသာမ်က္ႏွာေပး၊ အဓိပၸါယ္မပါးေသာ မ်က္လံုးမ်ားရွိသည္။ ကာတြန္းဆရာ ဂေရာ့ရွ္ ေရးဆြဲေသာ နာဇီမုန္ တိုင္းတပ္ သားတေယာက္၏ပံု အသက္၀င္လာသည္ႏွင့္ တူသည္။ သူသည္ လစ္သူဧနီးယား နယ္စပ္တြင္ ႏြားႏို႔ညႇစ္သမားလုပ္ခဲ့ဘူးသည္။ သူေက်ာင္းခဲ့ရသည့္ႏြားမ်ား ၊ ထိုလွပေသာတိရိစၦာန္မ်ားသည္ ၊ မိမိတို႔၏ မြန္ျမတ္လွေသာ က်က္သေရမ်ားကို သူ႔ထံ၌ အရိပ္အေငြ႔မွ်ပင္ ခ်န္မထားခဲ့သည္မွာ အံၾသဘြယ္ေကာင္း လွေပ သည္။ အထက္ဆရာႀကီးမ်ားကမူ သူ႔အား ဂ်ာမန္ဂုဏ္ရည္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနေသာသူတေယာက္ဟု ယူဆသည္။ သူကား ျပတ္သားသည္၊ မာေက်ာ္သည္၊ လာဘ္မစား (ေထာင္ဘာယာမ်ားထံမွ စားစရာေသာက္စရာမ်ား မေတာင္းတက္ေသာ သူ႔လို ေထာင္ေစာင့္မ်ဳိးကား အလြန္နည္းပါးလွသည္)။ သို႔ေသာ္.......<br />တခါက ဂ်ာမန္ပညာရွိတေယာက္..... မည္သူျဖစ္သည္ကိုကား က်ေနာ္မမွတ္မိ.... သတၱ၀ါတေကာင္လွ်င္ စကားလံုးေပါင္း မည္မွ်ဖြဲ႔ႏိုင္သနည္း ဟူေသာအခ်က္ေပၚ၌ အေျခတည္၍ အဆိုပါသတၱ၀ါ၏ ဥာဏ္စြမ္းကို တြက္ၾကည့္ခဲ့သည္။ ၄င္း၏ အလိုအရဆိုလွ်င္ ၊ ဥာဏ္အနည္းဆံုးေသာ သတၱ၀ါမွာ အိမ္ တြင္း၌ ေမြးထားေသာေၾကာင္ပင္ျဖစ္သည္၊ ေၾကာင္သည္ စကားလံုး ၁၂၈-လံုးသာ ဖြဲ႔ႏိုင္သည္ဟု ဆန္းစစ္ခဲ့သည္ ထင္သည္။ ဆမဲေတာန္႔ဇ္ႏွင့္ စာလွ်င္ ၊ ေၾကာင္ ဟူေသာ တိရိစၦာန္ကား ပညာရွိႀကီးပင္ျဖစ္ေလသည္။ ပန္းကရာ့စ္သည္ ဆမဲေတာန္႔ဇ္ထံမွ စကားေလးလံုးမွ်သာ ၾကားၾကရသည္။<br />- ပါးစ္ ဘေလာ့စ္ ေအာက္ဖ္၊ မဲန္႔ရွ္။<br />သူသည္ တပတ္လွ်င္ ႏွစ္ႀကိမ္သံုးႀကိမ္မွ် တာ၀န္ကို တပါးသူအား လႊဲအပ္ေပးရသည္။ တပတ္ႏွစ္ႀကိမ္သံုးႀကိမ္ပင္ တုံးတိုက္ရမလို ၊ ကမ္းတိုက္ရ မလို အခက္ႀကံဳေနတက္သည္- အဆံုးတြင္လည္းဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးသာ အစဥ္သျဖင့္ အဆံုသတ္ရသည္။ တခါ ၊ ျပဴတင္းေပါက္မ်ား ဖြင့္မထားသျဖင့္ ေထာင္ပိုင္က သူ႔ အားႀကိမ္းေမာင္းသည္ကိိုု ေတြ႔ခဲ့ရဘူးသည္၊ အသား ေတာင္းလံုးႀကီးသည္ တိုေတာင္းေသာ ေျခေထာက္မ်ားေပၚ၌ မအီမသာ ေခတၱမွ် လူးလြန္႔ေနလ်က္။ ထံုထိုင္း စြာညြတ္ေနေသာ ေခါင္းသည္လည္း ကိုင္းသည္ထက္ ကိုင္းသြားကာ ၊ ယခုကေလးတြင္ နားႏွင့္ၾကားလိုက္ရေသာ စကားလံုးမ်ားကို ပါးစပ္မွ ျပန္၍ရြတ္ရန္ မခ်ိမ ဆန္႔ ႀကိဳးစားယင္း၊ ႏွဳတ္ခမ္းေဒါင့္စြန္းမ်ားလည္း နိမ့္ဆင္းသြားၿပီးေနာက္ ..... အစိုင္အခဲႀကီးတခုလံုးသည္ စက္ဥၾသသံႀကီးကဲ့သို႔ ျဗံဳးကနဲ ဟစ္ေၾကြးလိုက္ေလ သည္။ စႀကၤ ံမ်ားတေလွ်ာက္လံုး ရုန္းရင္းဆန္ခက္ ျဖစ္သြားသည္။ ဘာကိုဆိုလိုသည္ကိုကား မည္သူမွ် နားမလည္လုိက္။ ျပဴတင္းေပါက္မ်ားလည္း ပိတ္ၿမဲပိတ္ေန ကာ ဆမဲေတာန္႔ဇ္အနီးမွ အက်ဥ္းသမားႏွစ္ေယာက္သာ ႏွာေခါင္းမ်ားမွ ေသြးမ်ားက်ဆင္းလာရေလသည္။ ဤနည္းျဖင့္ သူသည္ ထြက္ေပါက္တေပါက္ ေတြ႔ သြား ျပန္ေလသည္။<br />အၿမဲပင္ ဤသို႔လက္စသိမ္းရေလသည္။ ျမင္ျမင္ခ်င္းထိုးရန္ ၊ ႀကိတ္ရန္ ၊ လူေသလွ်င္ ေသသည့္အထိပင္ ထိုးႀကိတ္ရန္-ဤသည္ကို သူနားလည္ သည္။ ဤတခုသာ သူနားလည္သည္။ တခါအက်ဥ္းသမားတစုေနထိုင္ေသာ အခန္းက်ဥ္းထဲသို႔၀င္လ်က္ လူတေယာက္အား ထိုးလိုက္သည္။ ထိုအက်ဥ္းသမား မွာ မမာေနေသာသူျဖစ္သျဖင့္ ၾကမ္းေပၚသို႔ လဲက်သြားကာ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ႏွင့္ တက္ေနေလေတာ့သည္။ ထိုအခါတြင္ ဆန္႔ငင္ ဆန္႔ငင္ျဖစ္ေနသည့္စသည္းခ်က္ အတိုင္း ၊ အျခားအက်ဥ္းသမားမ်ားအား ဒူးေကြးထိုင္ထလုပ္ခိုင္းသည္။ တက္ေနေသာသူ အားအင္ကုန္ခန္း၍ ေပ်ာ့ၿငိမ္သြားေတာ့မွ ရပ္ၾကရေတာ့သည္- ဆမဲေတာ န္႔ဇ္ကား ရူးေပါေပါျပံဳးယင္း ခါးေထာက္လ်က္ ၾကည္ေနခဲ့သည္။ ၾကပ္တည္းေသာအေျခအေနကို ေကာင္းမြန္စြာ ေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့သည္ဟူ၍လည္း ေၾကနပ္ေနခဲ့ေလ သည္။<br />သူ႔ကိုသင္ေပးခဲ့ၾကသည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအနက္ -ရိုက္ပုတ္ထိုးႀကိတ္ခြင့္ရွိသည္ ဟူေသာ အခ်က္တခုထည္းကိုသာ မွတ္မိေသာလူရိုင္းတ ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။<br />ဤသို႔ေသာ္ သတၱ၀ါမ်ဳိး၌ပင္ တစံုတရာကား က်ဳိးပ်က္သြားေလေတာ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ တလကျဖစ္သည္။ သူႏွင့္“က`တို႔သည္ ေထာင္တြင္းရွိ ဧည့္သည္ခန္းမ၌ ႏွစ္ေယာက္ထည္း အတူထိုင္ၾကကာ၊ `က` ကအေျခအေနမ်ားကို ရွင္းလင္းေျပာျပေနခဲ့သည္။ အခ်ိန္အေတာ္ပင္ ၾကာသည္။ အေတာ္ႀကီးၾကာ ျမင့္ေသာအခါမွလည္း ဆမဲေတာန္႔ဇ္အေနႏွင့္ ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္း အနည္းငယ္နားလည္လာသည္။ သူသည္ထိုင္ရာမွ ထ ၊ အခန္းတံခါးကိုဖြင့္ ၊ စႀကၤ ံတေလွ်ာက္ ဟိုဟို သည္သည္ကို လွမ္း၍ စိုးရိ္မ္တႀကီးၾကည့္ရူေလသည္။ ေနရာတကာမွာ တိတ္ဆိတ္၍ေနသည္။ ညဥ္႔အခ်ိန္ျဖစ္၍ တေထာင္လံုးအိပ္ေမာၾကေနသည္။ သူသည္ တံခါးကိုျပန္ပိတ္၊ အတြင္းဘက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ေသာ့ခတ္လိုက္ကာ ၊ ကုလားထိုင္တလံုးေပၚသို႔ ေခြ၍က်သြားေလ့သည္။<br />-ဒါျဖင့္မင္းထင္တာက ......<br />သူသည္ေခါင္းကို မိမိ၏လက္၀ါးႏွစ္ဘက္အတြင္းသို႔ ထိုးအပ္လိုက္သည္။ ႀကီးမားေသာ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္ႀကီးတဲမွ ေသးငယ္ေသာ စိတ္ဓါတ္က ေလးေပၚသို႔ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အေလးခ်ိန္ႀကီးတခု ဘိစီးလာေလသည္။ သူသည္ဤသို႔ပင္ ၾကာျမင့္စြာ ကိုင္းညြတ္၍ ေနေလသည္။ ေနာက္ေခါင္း ကို ေထာင္လိုက္ကာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့စြာျဖင့္ေျပာလိုက္သည္။<br />- မင္းေျပာတာမွန္တယ္၊ ဒို႔မႏိုင္ေတာ့ဘူး။<br />ပန္းကရာ့စ္အေနႏွင့္ ဆမဲေတာန္႔ဇ္၏ စစ္ပြဲေအာင္သံႀကီးကို မၾကားရသည္ကား တလမွ် ၾကာခဲ့ေလၿပီ။ အက်ဥ္းသမားလူသစ္မ်ားသည္လည္း သူ၏ လက္သံ မည္မွ်ေျပာင္သည္ကို မသိၾကရေတာ့ေပ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေထာင္ပိုင္</span><br />ခပ္ပုပု၊ အရပ္၀တ္ အရပ္စား၀တ္၀တ္၊ အြန္တဲ့ရ္ ရွတူးရ္္မ္ဖီး ယူနီေဖာင္း၀တ္၀တ္ အၿမဲတမ္းသပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀တ္စားထားေလ့ရွိသည္။ ေဖါေဖါသီသီ သံုးျဖဳန္းယင္း ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဟုတ္လွၿပီဟု ေၾကနပ္၍ေနသူျဖစ္သည္။ ေခြးမ်ားကို ခ်စ္တက္သည္ ၊ အမဲလိုက္ျခင္း၀ါသနာပါသည္ ၊ မိန္းမ လိုက္စား သည္- ဤ သည္ကာ တဘက္မွေန၍ ၾကည့္ျခင္း ျဖစ္လ်က္ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္မဆိုင္။<br />ဒုတိယတဘက္-ဤသည္ကာ ပန္းကရာ့စ္ ေထာင္အေနႏွင့္သိရသည့္ဘက္ ျဖစ္သည္။ သူကား ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတန္းသည္။ ရိုင္းစိုင္သည္။ ပညာမရွိ။ စိုင္ေကာ္ၿခံဳေပၚေရာက္သည့္ နာဇီမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ကိုယ့္အတြက္သာ အက်ဳိးရွိမည္ဟုဆိုလွ်င္ မည္သူ႔ကိုမဆို ယာဇ္ပူေဇာ္ရန္အသင့္ရွိသည္။ သူအမည္ကား - အေရး ႀကီးသပဆိုလွ်င္ ေရးၾကစို႔- ေဆာ့ပါးဟုေခၚသည္။ ပိုလန္ျပည္တြင္ေမြးသည္။ သူအေနႏွင့္ ပန္းဘဲဆရာအလုပ္ကို သင္ၾကားခဲ့ဘူးသည္ဟုဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ ဂုဏ္ ရွိလွေသာ ဤပညာသည္ သူ၏ ကိုယ္ကာယေပၚ၌ အရာမထင္ရစ္ဘဲ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ဟစ္တလ၏ အလုပ္အေကြ်းျဖင့္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္မွာ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ။ တပါးကြ်န္ၿပီးၿပီး အမူထမ္းယင္း ဤရာထူးမ်ဳိးကို ရရွိလာခဲ့သည္။ ဤရာထူးကိုလည္း ျဖစ္သည့္နည္းႏွင့္ ကုပ္ကပ္၍တြယ္ေနသည္။ သူကား အက်ဥ္း သမားေသာ ၊ ေထာင္အမူထမ္းေသာ ၊ ကေလးေသာ ၊ လူႀကီးေသာမေရြး မည္သူကိုမွ် မညႇာ ၊ မည္သူကိုမွ်မငဲ့ေပ။ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္ရွိ ၊ နာဇီစံနစ္က ငွားရမ္းထား ေသာ အလုပ္အေကြ်းမ်ား အခ်င္းခ်င္း၀ယ္ မိတ္ေဆြစိတ္ဟူ၍မရွိ။ သို႔ေသာ္ ေဆာ့ပါးေလာက္ မိတ္ေဆြစိတ္ကေလးအရိပ္အေငြ႔မွ်ပင္ ကင္းမဲ့ေနတက္သူကား တ ေယာက္မွ်မရွိေခ်။ ေထာင္တေထာင္လံုးတြင္ သူသည္ လူတေယာက္ထည္းကိုသာ ႏွစ္သက္ပံုအနည္းငယ္မွ်ျပလ်က္ မၾကာခဏ စကားေျပာေဘာ္ ေျပာဘက္ လည္းျပဳသည္။ ထိုသူကား ေထာင္တြင္း ဗိေႏၶာဆရာ ၊ ေပါလိစိုင္း မိုင္စတဲရ္ ဗိုက္စနဲရ္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဤေနရာ၌ပင္ တဦးေမတၱာတဦးမွာဟု ဆိုႏိုင္ေကာင္း သည္မထင္ေပ။<br />သူသည္ကိုယ့္ဘိုသာ ကိုယ္သိတက္သည္။ ဤမွ်ေလာက္ႀကီးမားေသာ ရိုက္ရာကိုခံယူသည္မွာ ကိုယ္ေရးအတြက္သာျဖစ္သည္။ အုပ္စိုးမူစံနစ္အ ေပၚ တြင္ ေနာက္ဆံုးအထိ သစၥာေစာင့္ေနမည္မွာလည္း - ကိုယ္ေရးအတြက္သာျဖစ္ေပမည္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ကယ္ဆယ္ႏိုင္မည့္ အျခားနည္းလမ္းတရပ္ရပ္ကို မေတြး ေတာမႀကံစည္သူမွာ ၊ သူတေယာက္သာရွိသည္။ သူ႔အေနႏွင့္ အျခားလမ္းဟူ၍ လံုး၀မရွိေၾကာင္းကိုသိရသည္။ နာဇီစံစနစ္၏က်ဆံုးျခင္းသည္ သူ၏က်ဆံုးျခင္း ျဖစ္မည္။ သူ၏ေဖါသီေသာဘ၀၏ အဆံုးသတ္ ၊ သူ၏ခန္းနားေသာ အိမ္ခန္း၏အဆံုးသတ္ (စကားစပ္မိ၍ဆိုရလွ်င္ ၊ ထိုသို႔သားသားနားနား ၀တ္စားႏိုင္ပါမည့္အ ေရး ၊ အကြပ္မ်က္ခံရေသာ ခ်က္အမ်ဳိးသားတို႔၏ အက်မ်ားကိုပင္ အရွက္ကင္းမဲ့စြာ ၀တ္ဆင္တက္သည္)။<br />ဟုတ္သည္ ၊ ဤသည္ကား အဆံုးသတ္ပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေထာင္တြင္းဗိေႏၶာဆရာ</span><br />ေပါလိစိုင္း မိုင္စဘဲရ္ ဗိုက္စနဲရ္- ပန္းကရာ့စ္ေထာင္၏ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ထူးျခားေသာ ႐ုပ္ထုကေလးျဖစ္သည္။ သူသည္ ဤေနရာႏွင့္ မအပ္စပ္ဟု ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ တခါတရံတြင္ထင္မိသည္။ တခါခါတြင္ကား ပန္းကရာ့စ္ကို သူမပါပဲ စဥ္းစားၾကည့္၍ပင္ မရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ျပန္သည္။ သူသည္ လူမမာမ်ား ထားရာ အခန္း၌ ရွိလွ်င္ရွိမည္။ မရွိလွ်င္ ေျခလွမ္း ယိုင္တိယိုင္မ်ားျဖင့္ လွမ္းရင္း စၾကၤ ံမ်ားတေလွ်ာက္ ၾကက္စားေနတက္သည္။ တကုိယ္တည္း စကားေျပာရင္း ဟုိဟုိသည္သည္ကို အၿမဲမျပတ္မွ အၿမဲမျပတ္ အကဲခတ္ေနတက္သည္။ ေနရာတေနရာသို႔ ေခတၱမွ်အလည္ေရာက္လာ၍၊ ထုိ တိုေတာင္းေသာအခ်ိန္ကေလး အ တြင္း အမ်ားဆံုးျမင္သြားခ်င္ေသာ ႏိုင္ငံျခားသား တေယာက္ကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္းသူသည္ အက်ဥ္္လည္ဆံုးေသာ ေထာင္မွဴးတေယာက္ကဲ့သုိ႔ ျမန္လည္းျမန္၊ အသံလည္းမမည္ေစပဲ၊ ေသာ့ကိုေသာ့အိမ္ထဲသို႔ သြင္းလွည့္ကာ တံခါးကိုဆဲြဖြင့္တက္ေသာ အရည္အခ်င္း တခုရွိသည္။ သူ႔တြင္ေျခာက္ေသြ႔ေသာ ဟာသဥာဏ္ရွိသျဖင့္၊ အဓိပၸါယ္ႏွစ္ခြပါေသာ စကားမ်ားေျပာတက္သည္။ ေျပာပင္ေျပာေသာ္လည္း အၿငိအစြန္းဟူ၍လည္း မရွိေစရကား၊ သူ႔ကို သူ၏စကားအရ ဘမ္း၍ မရေပ။ သူသည္လူမ်ားထံခ်ဥ္းကပ္သည္။ သို႔ေသာ္ အျခားလူမ်ားက သူ႔အား ခ်ဥ္းကပ္ရန္အခြင့္ မေပး။ သူသိသမွ်ကား မ်ားျပားလွသည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူ႔ ကိုမွ် ဂုန္းေခ်ာျခင္း၊ တိုင္တန္းျခင္းမျပဳ။ သူသည္စီးကရက္ေငြ႔မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနေသာ အက်ဥ္းခန္းတခန္း အတြင္းသုိ႔ဝင္လာသည္။ ႏွာေခါင္းသံျဖင့္ အသံျမည္ေအာင္ ႐ႈံ႕ ၍ အနံ႔ခံသည္။<br />- ဟင္း- ပါးစပ္က ပ်ပ္ကနဲ လုပ္လိုက္သည္- အက်ဥ္းခန္းေတြထဲမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ၾကသကိုး - ေနာက္တႀကိမ္ထပ္၍ ပ်ပ္ကနဲ လုပ္လိုက္ျပန္သည္ -ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္းႀကီး တားျမစ္ထားတယ္။<br />သို႔ေသာ္ ထုိကိစၥကို သြားေရာက္ တုိင္တန္းျခင္းမျပဳ။ ႀကီးမားသည့္ ေသာကတရပ္ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ေနသကဲ့သို႔၊ သူ၏မ်က္ႏွာမွာ အစဥ္သျဖင့္ တြန္႔႐ံွဳ႕ ၍ေနသည္။ မသာမယာျဖစ္ေနသည္။ သူ အလုပ္အေကၽြးျပဳေနေသာ ထုိအုပ္စိုးမႈစနစ္၊ သူေန႔စဥ္ျပဳစုေနရေသာ လူမ်ားကုိဥာဥ္းပန္းေနသည့္ ထုိအုပ္စိုးမႈစနစ္၊ ထုိစနစ္ႏွင့္ မပတ္သတ္လုိဟန္႐ွိေပသည္။ သူသည္အဆိုပါ အုပ္စိုးမႈစနစ္ေပၚ၌ အယံုအၾကည္မ႐ွိ၊ ထုိစနစ္တည္တံ့လိမ့္မည္ ဟူ၍လည္း မယံုၾကည္။ ယခင္ကပင္ ထုိစနစ္အေပၚ မယံုၾကည္ခဲ့။ ထုိ႔အတြက္သာ သူ၏အိမ္ေထာင္ကိုပင္ ဗေရာကဝါ့ဗ္ ၿမိဳ႕ မွ ပရာဟာသို႔ ေ႐ႊ႕ေျပာင္း မလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ အျခားေသာ ႐ိုခ္ အရာ႐ွိ မ်ားသာဆုိလွ်င္၊ သိမ္းပိုက္ထားေသာ တပါးတႏုိင္ငံ၌ အဆီရစ္ရန္ ဤသို႔ေသာ အခြင့္အေရးမ်ဳိးကို လက္လႊတ္ခဲမည္ျဖစ္ေလသည္။ တခ်ိန္တည္း၌ပင္၊ သူသည္ အုပ္စိုးေရးစနစ္အား ဆန္႔က်င္တိုက္ခုိက္ေနေသာ သူမ်ားႏွင့္လည္း မေပါင္းသင္းလို။ ထုိသူမ်ားႏွင့္ တြဲ၍လည္း မႀကီးထြားႏိုင္ခဲ့ေပ။<br />က်ေနာ့္အား ေဆးကုသည့္အခါတြင္ သူသည္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ျပဳစုသည္။ အစြမ္း႐ိွသ၍ ျပဳစုသည္။ အျခားလူနာမ်ားအေပၚတြင္လည္း ထုိနည္းႏွင့္သာ ျပဳစုေလ့႐ွိသည္။ အျပင္းအထန္ဒဏ္ရာ ရထားသူမ်ားကို အစစ္ခံရန္ေခၚသြာၾကမည္ ဆုိလွ်င္လည္း ေခါင္းမာစြာဝင္၍ တားဆီးရဲသည္။ ဤနည္းျဖင့္ မလံုေသာစိတ္ ကို ဖာေထးေနဟန္တူသည္။ တခါတရံ အေရးတႀကီးလို ေနရာမ်ား၌ပင္ လံုးဝအကူအညီမေပး။ ထုိအခ်ိန္မ်ားကား ေၾကာက္စိတ္မ်ား ဖိစီးေနသည့္ အခါမ်ားျဖစ္ ဟန္တူသည္။<br />သူကားႏုိင္ငံသား အေသးစားကေလးတေယာက္၏ ပံုစံနမူနာတရပ္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ လက္ငင္းအုပ္စိုးေနေသာ အရာကိုလည္းေၾကာက္သည္။ ေနာက္ေပၚထြန္းလာမည့္ အရာကိုလည္း ေၾကာက္သည္။ ဤေၾကာက္စိတ္ ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္သြယ္၏ အၾကားသို႔ အေဖၚမပါ တကိုယ္တည္းသာ ေရာက္ေနေလသည္။ ဤ အေျခအေနမွ ထြက္လမ္းကိုရွာသည္။ တခုမွ်မေတြ႔။ သူကားေႁမြဆိုးမဟုတ္။ ေရေႁမြအေသးစားတေကာင္သာ ျဖစ္လ်က္ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲတြင္ ပိတ္၍ မိေနေလသည္။<br />လြတ္စရာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟူ၍ လံုးဝမ႐ွိ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">“ အေခ်ာင္ခုိသမား”</span><br /><br /> ဤသူကား ႐ုပ္ထုကေလးမွ်သာမဟုတ္ေတာ့၊ သို႔ေသာ္ လူ႐ုပ္သြင္ အျပည့္အဝလည္းမျဖစ္ေသး။ ဤႏွစ္မ်ဳိး၏အၾကား စပ္ကူးမတ္ကူးတြင္ ႐ွိသည္။ လူ႐ုပ္သြင္ တခုျဖစ္လာရန္ သူ႔တြင္ျပတ္သားေသာ အျမင္မွန္ လုိေနေသးသည္။<br />အမွန္အားျဖင့္ ဤသို႔ေသာ လူႏွစ္ေယာက္႐ွိသည္။ သူတို႔ကား ႐ိုးသားသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ထိလြယ္နာလြယ္သည္။ အစကနဦးတြင္ အစစအရာရာကို ဥေပကၡာျပဳ၍ ဖာသိဖာသာ ေနၾကသည္။ သူ႔တို႔က်ေရာက္သြားေသာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အသုိင္းအဝုိင္းႀကီးကုိ အံ့အားသင့္စြာသာ ၾကည့္၍ေနခဲ့ ၾကသည္။ ေနာက္ ပိုင္းတြင္ ထုိေလာကမွ ႐ုန္း၍ထြက္ရန္ ေတာင့္တလာၾကသည္။ သူတို႔ကား ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္သူမ်ား မဟုတ္ၾကသျဖင့္ မွီခိုအားထားစရာလူမ်ား ႐ွာေဖြလာၾကသည္။ ႐ွာယင္းေဖြယင္း၊ ေနရာအမွန္သို႔ ေရာက္လာၾကသည္မွာ အသိဥာဏ္ အားကိုးျခင္းထက္ ႏွာေခါင္းအန႔ံခံ ေကာင္းျခင္းေၾကာင့္ ဆုိက္ေရာက္လာၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔က ခင္ဗ်ားကိုကူညီၾကသည္မွာ ခင္ဗ်ားထံမွ အကူအညီကိုလည္း လုိခ်င္ၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔အား အကူအညီ ေပးရန္မွာ တရားမွ်တေသာ ကိစၥ ျဖစ္သည္။ ယခုေရာ၊ အနာဂတ္တြင္ပါ သူတို႔အား အကူအညီ ေပးသင့္ေပသည္။<br />ဤသူႏွစ္ေယာက္သာလွ်င္....ပန္းကရာ့စ္႐ွိ ဂ်ာမန္အရာ႐ွိမ်ားအနက္ ဤသူႏွစ္ေယာက္သာလွ်င္ ေ႐ွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာသို႔လည္း ေရာက္ခဲ့ဘူးသည္။<br />ဟာေနာအဲ့ရ္ ဆုိသူကား ဇေနာယီေမာၿမိဳ႕ မွ စက္ခ်ဳပ္သမား၏ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ ျဖစ္သည္။ အေ႐ွ႕ဘက္စစ္မ်က္ႏွာသို႔ ခဏမွ်ေရာက္သြာသည္ႏွင့္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေရခဲစားဒဏ္ရာမ်ား မရရေအာင္ လုပ္ကာျပန္လာခဲ့သည္။ “စစ္ဆိုတာလူေတြနဲ႔ မကိုက္ပါဘူး” ဟု ႐ႊတ္ဆန္ဆန္ဝိၿဂိဳလ္က်င္း၍ လင္းေလသည္။ “ဟိုမွာကိုယ္ဘာသြားလုပ္ရမွာလဲ”။<br />ဟစ္ဖဲရ္ ဆုိသူကား ဘာတာစက္ရံုမွေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနတက္သည့္ ဖိနပ္ခ်ဳပ္သမား တေယာက္ ျဖစ္သည္။ ျပင္သစ္ျပည္သို႔ ခ်ီတက္စဥ္က ပါခဲ့၍၊ ေနာင္ ေသာ္ရာထူးတိုးေပးမည္ဟု ကတိေပးၾကသည္ကိုပင္ လက္မခံပဲ တပ္တြင္းမွ ထြက္ေျပးလာသူျဖစ္သည္။ ထုိအခါမွ စ၍ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေဂ်ာက္က်ၿပီဆိုတုိင္း၊ ေလကို လက္ျဖင့္ခတ္ကာ “အဲ့ခ္၊ ႐ိႈက္စ္” ဟု ေျပာေသာ အက်င့္ ပါလာဟန္တူသည္။ ေဂ်ာက္က်လို္က္ရသည္မွာလည္း ခဏခဏပင္ ျဖစ္သည္။<br />သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကား တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္ တူၾကသည္။ ကံၾကမၼာအရလည္း တူသည္။ ဗီဇမ်ား အေနနဲ႔လည္း တူၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဟစ္ဖဲရ္ ကားသူ႔အေဖာ္ေလာက္ မေၾကာက္တက္။ အမူအရာအားျဖင့္ ပို၍ ျပတ္သားသည္။ ပို၍ျပည့္ဝသည္။ အက်ဥ္းခန္းတိုင္းလုိလိုပင္ သူ႔အား နာမည္ေျပာင္ ေပးရာ၌-အ ေခ်ာင္ခုိသမား- ဟူ၍ ေရြးခ်ယ္ မိၾကသည္။<br />သူ တာဝန္က်ေသာေန႔ကား အက်ဥ္းခန္းမ်ား၌ ေအးခ်မ္းလွေသာ ေန႔ ျဖစ္သတည္း။ ခင္ဗ်ား လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ႏိုင္သည္။ သူကေငါက္ငန္းၿပီ ဆိုလွ်င္လည္း ထုိသို႔ ေအာ္ဟစ္သည္မွာ ခင္ဗ်ားအား တကယ္ ႀကိမ္းေမာင္းျခင္း မဟုတ္၊ ေအာက္ထပ္မွာ အာဏာပိုင္မ်ားအေနႏွင့္ သူ၏စည္းကမ္းႀကီးမႈကို ၾကားၾက ဟန္သာ ျဖစ္သည္ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ျဖင့္မ်က္စိ မွိတ္ျပတက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထုိသို႔ေသာ ႀကိဳးစားမႈကား ဘာမွ် အရာမေရာက္။ သူလွိမ့္တိုင္း ဘယ္သူမွ် မလိမ့္ေတာ့သျဖင့္၊ အျပစ္ဒဏ္မက် တာဝန္ ပိုမယူရေသာ ရက္သတၱပါတ္ဟူ၍ တပါတ္မွ် မရွိေတာ့ေပ။<br />-အဲ့ခ္၊ ႐ိႈက္- သူသည္ ေလကိုလက္ျဖင့္ပုတ္လိုက္ကာ၊ ထံုးစံအတိုင္း ဆက္လက္ေနထုိင္သြား ျပန္ေလသည္။ သူက ေထာင္ေစာင့္ မပီသ၊ ဖိနပ္ခ်ဳပ္သမား၏ အလုပ္သင္၊ ေပါ့ေပါ့သြား၊ ေပါ့ေပါ့လာေနသည့္ လူငယ္တေယာက္သာ ျဖစ္ေနေသးသည္။ အက်ဥ္းခန္းထဲမွ အက်ဥ္းသမား သူငယ္မ်ားႏွင့္အတူ ထရံသို႔ ပိုက္ဆံျပားမ်ား ပစ္တန္၊ စိတ္အားထက္သန္စြာ ကစားေနသည္ကိုပင္ ဖမ္းမိႏိုင္သည္။ တခါတရံတြင္လည္း အက်ဥ္းသမားမ်ားကို အက်ဥ္းခန္းအတြင္းမွ စၾကၤ ံထဲသို႔ေမာင္းထုတ္ကာ “အက်ဥ္းခန္းစစ္ေဆးေရး” ျပဳလုပ္တက္သည္။ စစ္ေဆးေရးကား အေတာ္ႀကီးၾကာတက္သည္။ ဘာမ်ား လုပ္ေနပါလိမ့္ဟု သိခ်င္သျဖင့္ အခန္းတြင္းသို႔ ေခ်ာင္းၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္၊ သူသည္စားပဲြ၍ ထုိင္ကာ လက္ေပၚသို႔ ေခါင္းခ်လ်က္ အိပ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေပမည္။ အိပ္ေနလိုက္သည္မွ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ေနတက္သည္။ ဤသို႔ေသာေနရာမ်ဳိး၌ အိပ္လွ်င္ အထက္လူႀကီးမ်ားက ဖမ္းမိႏိုင္မည္မဟုတ္။ အက်ဥ္းသမားမ်ားကား စၾကၤ ံ တြင္း၌ ကင္းေစာင့္ေနၾကသည္။ ကႏၱရာယ္ တစံုတရာ ေပၚလာလွ်င္ သူ႔ကိုအေၾကာင္းၾကားရသည္။ ေလာကႀကီးတခုလံုးတြင္ သူအခ်စ္ဆံုးျဖစ္သည့္ မိန္ကေလးက၊ သူ အနားယူခ်ိန္တြင္ အိပ္ေရးပ်က္ေအာင္ ဖ်က္လိုကၿပီဆုိက ယုတ္စြအဆံုး အလုပ္ခ်ိန္တြင္ အိပ္ခ်င္သည္။<br />နာဇီစနစ္ ႐ံႈးမွာလား၊ ႏိုင္မွာလား-အဲ့ခ္၊ ရိႈက္စ္။ ဒီလို ဆပ္ကပ္ပဲြမ်ဳိး မပ်က္ပဲ ဘယ္ခံႏိုင္ပါ့မလဲ။<br />သူကား မိမိကိုယ္ကိုနာဇီစနစ္ႏွင့္ တဲြ၍ မတြက္။ ဤ အခ်က္တခ်က္တည္းေၾကာင့္ပင္ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းေနေပလိမ့္မည္။ ထုိမွ်သာမကေသး သူသည္ ထုိစံနစ္ႏွင့္အတူ ေပါင္း၍မေနလို၊ ေပါင္း၍လည္း ရပ္တည္ေနသည္ မဟုတ္ေပ။ ခင္ဗ်ား အေနႏွင့္ ေထာင္တြင္းရွိ အျခားဌာနခဲြတခုသို႔ လွ်ဳိ႕ ဝွက္သတင္းပို႔ ရန္ လိုေနသေလာ။ အေခ်ာင္သမားကပင္ ေဆာင္ရြက္ေပးပါလိမ့္မည္။ ခင္ဗ်ားတေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာလိုသည္၊ အဆိုပါသူႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၍ နားေပါက္ ေအာင္ ရွင္းျပျခင္းျဖင့္၊ အျခားသူမ်ားကို ကာကြယ္ေပးလုိသည္ ဆုိလွ်င္လည္း၊ အေခ်ာင္ခိုသမားသည္ ထုိသူအား အက်ဥ္းခန္းအတြင္းသို႔ အေရာက္ေခၚလာ၍၊ အ ျပင္မွ ကင္းေစာင့္ေပးလိမ့္ဦးမည္ - ထုိသို႔ လုပ္ေနသည့္အခါတြင္ တခုခု ေဆာ္ထည့္လိုက္ရသျဖင့္ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ေနေသာ လမ္းဂ်ပိုးဆန္ဆန္ အူျမဴးေန တက္သည္။ သတိထား၍လုပ္ရန္ခင္ဗ်ားကပင္ သူ႔အား မၾကာခဏ ေျပာေပးရသည္။ အႏၱရာယ္၏ အလည္ဗဟိုသို႔ ေရာက္ေနေသာအခ်ိန္၌ပင္ ေဘးရန္ကို မျမင္ တက္။ သူလုပ္ေနေသာေကာင္းမႈတို႔၏ တန္ဖိုးအျပည့္အစံုကို သူအကဲမျဖတ္တက္။ ထုိသို႔ မသိတက္ေသာေၾကာင့္လည္း သူ႔အေနႏွင့္ အလုပ္ကိုပို၍ပို၍ လုပ္လြယ္ ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ဤအခ်က္သည္သူ၏တိုးတက္မႈကို ပိတ္ပင္ေနျပန္သည္။ လူ႐ုပ္သြင္ကား ျဖစ္မလာေသး။ သုိ႔ေသာ္ စပ္ကူးမတ္ကူးအဆင့္ အတန္းတြင္ရွိေလ သည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">“ေကာလင္”</span><br />မာရွယ္ေလာကာ